Jess Knight likes her freedom. Despite being in jail for about sixty-five percent of her teenage life, she is in complete control. But there's only one problem: she doesn't know her purpose. One day, everything changes. Her reputation as the youngest and most connected solo street criminal gets her noticed by the illustrious crime society known as the Maryland Mafia, who offer her the deal she literally can't refuse. That same day, Jess is arrested by a junior officer at the downtown precinct. Something about Nick Bronson transforms the way Jess sees the world and she can't let him go. But is dating a cop the wisest move for a teenage criminal about to commit the dirtiest crime there is? One thing's for sure; life as a jailbird isn't always as free as it seems. AUTHOR'S NOTE: This story is one I've been writing on and off between the Rouge series, and I wanted to share it with you guys. It's a bit rough and still not completely finished, but I felt guilty for delaying Consuming Fire. What's it really about? Think Veronica Mars and the PCH Bikers, only instead of following the law, Jess breaks it. Cover by Isabella Modra

Hiçbir günah kefaretini unutmaz. Hiçbir kirli sır gecenin nezaretinde tutuklanamaz. Geleceği ellerinden tek gecede koparılan bir adam, öleceğini bilse dahi sessizliğin kanatlarına sığınmaz. İki karanlık gecenin iki büyük suça gebe kaldığı ve iki yabancı ruhun birbirine körkütük düğümlendiği acı bir hikâyenin içindeyim. O iki yabancı ruhtan biri benim. Ve ben bir zamanlar, yolunda giden bir hayata sahiptim. Bir gün o çıkageldi ve içinde sadece doğruların olduğu dünyamı yanlışlarıyla altüst etti. Gözlerime bir kez bakması bile beni düşürmeye, düştüğüm yerde darmadağın etmeye yetti. Beni tehditlerle örülü bir kafese hapsetti, o kafesin kilidini ve anahtarını elime verdi. Gitmek de, kalmak da senin seçimin dedi. Ama ne kalabildim ne gidebildim. Yalnızca bekledim. Benim de onu düşüreceğim bir gün elbet gelecekti ve ben intikam almayı severdim. O gün geldi. Bir leyl vaktinde, ay gecenin koynunda dalgalanırken, hakikati sırtından vurdu kirli parmakları. Artık bu saçma hikâyemizde bizden başkaları da vardı. Zaman aktı... Kendiliğinden kırıldı hapsolduğum kafesin kapakları. Dışarıya adım attığım an hislerim pervasızca tökezledi. Zira sevdayı puslu gecelerde yüreğime kazıyan adamın ruhu artık içime işlemişti. "Haklıymışsın," dedi beni öldürmek ister gibi. "Senin hikâyenin esas adamı ben değilmişim."