Bizce ilk aşk, çocukluk aşkı diye birşey yok. Ne yani, küçükken sana iyi davrandığı için, belkide şeker verdiği için aşık mı olmuş oluyorsun? Yada diyelim bir şekilde aşık oldun. Harika. Sonra ne oldu? Ayrıldınız? Terk edildin? Terk ettin? Yada hiç beraber olmadınız? Bir kaç yıl aklına geldi ve bitti mi? Yeni biri mi var? Vaz mı geçtin? Onun için ondan mı vazgeçtin? Hepsi birbirinden saçma. Aşk, bu kadar basit, bu kadar kolay, bu kadar sıradan bir şey olamaz. İlk değil tek aşk olur. Çocukluk değil ömürlük aşk olur. Aşk bence iyi insanların yaptığı şeylerin karşılığını alması. Evet, içinde güzelliği kadar zorluğuda var. Ama zaten güzelliği de orada. Problemi çözebileceğin bir yandaşın var hep. Birde platonikler var tabi. En zoruda onların işi. Zorluklarını çekiyorlar fakat güzelliklerin tadını çıkaramıyorlar. Ama onlarda güzel seviyo be. Birlikte olanlar istemedende olsa bazen birbirilerini kırabiliyorlar. Oysa platonikler onun bir gülüşünde dünyaya sahip oluyorlar. Şıp sevdi diye bir şey yok bence. Açgözlü insan var. Tek biriyle yetinemiyor. Bağlanamıyor. Ve karşısına çıkan ilk insana aşk gibi güçlü bir duygu beslediğini sanıyor. Çok acıklı. O insanlar gerçekten aşkı bulsa bile farkedemeyecek kadar saflar. Bazı insanlar da kendilerine soruyor "neden aşık oldum?" Diye. Buda saçma. Çünkü sen seçmiyorsun sonuçta. Okulda çıkan öğle yemeği gibi. İyide kötüde olsa o senin. Tamam belki iyi bir örnek olmadı fakat zaten aşk kelimelerle tanımlanabilseydi biz bunları yazıyor olmazdım.