Ara verildi/Düzenleniyor "Sevmek, en büyük korkunun adını bilmektir." 04.08.2025

⏳️🖤 ŞAHİN ailesinin tek kızı olan Simay ŞAHİN, Bu hayatı garipsiyordu. Çünkü onun hayatı hiç normal olmamıştı. Buna ailesi de etki etmişti. Ama yaşadığı her şey onu güçlü biri yapmıştı. Ailesinden gördüğü her şeyi uyguluyordu. Aynı zamanda okulunda başarılı bir kızdı. 18 yaşında iş hayatına atılmak zorunda kalmasaydı belki de şu an hayalindeki meslek olan doktorluğu okuyabilecekti. Ama kader buna izin vermemişti. O ise kaderine boyun eğmişti. Babasının pis işlerini örtbas ederek kendi hayat çizgisini çizmişti bile. Babası onun bu halini çok seviyordu. İşte Simay ŞAHİN bu yüzden babasının her dediğini yapıyordu. Bir gram sevgi için. Oysa bu beklenti yüzünden hayatı mahvolacaktı. Babasının işlerine karışmaya başladıktan sonra hiç bir şey eskisi gibi olmamıştı. O bir mafya kızıydı... Ne kadar istemese de babasına dönüşüyordu. Babasından kalan tüm pislikleri O yapıyordu. Küçükken iyiydi aslında. Kalbi temizdi. Saftı. Ama büyüdü. O çocuk büyüdü. O güzel kalbi kirlenmiş, kötü biri olmuş ve iyice kurnazlaşmıştı. Anında plan yapar ve uygulardı. Onun görevi buydu. Dünyadaki tüm pislikleri yok etmek. Masumlara dokunmak onun içinde8 yoktu. Babası ne kadar öyle biri olsa da o öyle biri olamazdı. Buna içine gömdüğü çocukluğu izin vermiyordu... ⏳️🖤 "Her güzel şeyin bir sonu vardır Simay" Dedi Hissiz bir şekilde. Sonsuza kadar bırakmıştı beni. Yaşananlar bir hiçti. Artık her şeyk bitmişti. Hayatta bir kere daha birine güvenmiştim ve bunun sonucu benim ölümüm olacaktı... O benim iyiliğimdi. Ben ise kördüm. İçindeki kötülüğü görememiştim. O ise benim içimdeki iyiliği görüp onu öldürmüştü.... Başka bir yaşamda başka bir mutlu sonda tekrar seninle... Sadece sen ve ben... ⏳

"Hayatın yaşanmışlığıyla, insanın kör noktasında kaybolmuşçasına gerçeğe doğru koştuğu; fakat ardında ne kadar büyük bir enkaz bıraktığını görmüyorcasına kendi içinde kayboluşunu anlatan bir kurgu." "Ya ihanet, ya ölüm; ya unutmak ya da hatırlamak. Kayboldu, unuttu, öldü, kahroldu, kaybetti... Ve belki kendini asla bulamayacak; ancak onu ardında bekleyen bir gölge var. O, bunu fark edecek."

+18 ilerleyen bölümlerde yetişkin içerikler bulunacaktır ______ Tek kaşını hafifçe kaldırdı. Duymak istediği bu değilmiş gibi. Yada 'bundan bana ne' der gibi. 'Evet,'dedi. Cevap verdiğine mi yoksa sesinin beni bu kadar etkilemesine mi daha çok şaşırayım, bilemedim. Bir insanın sesi en mahrem yerin ısıtmayı başarır mıydı? Başarıyormuş.

Tom yetimhanede sevilmeyen bir çocuktu...ama bir gün bir çocuk yetimhaneye bırakıldı o çocuğun gözlerine ilk baktığında tom'un içinde birşeyler kopmuştu.herkes yeni gelen çocukla konuşmak isterken bu çocuk tom'un yanındaydı.o zümrüt gözler tom'un sevgisiz hayatının ışığı olmuştu...

Hayat kiminle ne zaman karşılacağını bilemiyor .Ben Açelya ve bu da benim hayatım ...

Beraber olduğumuz sürece herşeyi Başarabiliriz ...

"Sırtıma isabet eden o kurşun... son nefesim olmalıydı. Öyle değildi." kaçarken vuruldum. Ölümün soğuk nefesini hissettim. Ama gözlerimi açtığım yer, bu dünya değildi. Ben artık bildiğim ben değildim. Önümde sadece yedi gün var. Sonra o zindan kapısı açılacak ve adımımı Esaretin tam ortasında bir cariye olarak atacağım. Kardeşimi bulabilecek miyim? Bu yeni dünyanın sırları neler? Ve bir hiç uğruna satılan ruhum, intikam için savaşabilecek mi? Ölümün unuttuğu bir kızın, zorla yazılan kaderi... Başlıyor. Not: Herşey bir hayal ürünüdür.

"Senin için her şeyi yapabileceğimi görmüyor musun? Tek bir kelime ve savaştayız, tek bir kelime ve sahip olduklarım ellerinde. Tek bir kelime ve dünya darmadağın. Tek bir kelime ve her şey değişir... ben hâlâ buradayım, hâlâ bekliyorum, hâlâ seni istiyorum." Fedora, Günbatımı Akademisi'ne babasının yanına, yarım kalan eğitimini tamamlamak için geri döner. Tanıdık yüzler ve anılar ona işkence ederken, her şeyin değişime gittiği bir kapı aralanır. Bir sırra tanıklık eder. Ve kaderin ona neler hazırladığını hayal bile edemez. Bir canavara bağlanmak mümkün değildir. Kalbi atmıyorsa... Kızın kalbini böylesine hızlandırması ne kadar delicedir?

Hiç kapanmamış bir dosya gibiydi Sinem'in geçmişi. Üzeri tozlanmış, adı anılmayan, ama hep orada bir yerlerde duran... O gece acil servise giren yaralıyla birlikte, yıllar önce saklanan her şey bir anda yeniden can buldu. Bir isim... Bir bakış... Ve susturulmuş bir hikâyenin yeniden başlaması. Doğukan, geçmişi sırlarla örülü bir adam. Sessiz, kararlı, tehlikeli. Ateş... Sinem'in çocukluğundan kalan tek iz. Ve Sinem... Yaraları saran ama kendi içindeki yaraya yıllardır dokunmayan bir kadın. Kaybedilen hayatlar, örtbas edilen suçlar, gömülen anılar... Birlikte çözülen bir bilmece değil bu, parça parça açılan bir geçmiş. Her adımda biraz daha yaklaşan tehlike. Her göz temasında biraz daha derinleşen hikâye. Bu bir hesaplaşma. Ve bazı gerçekler, sustukça daha da acıtır.