küçük yaşta kendi ayakları üzerinde durmasını öğrenmek zorunda olan bir kızın bu yolda yeni bir aile kurması... Şans vermenizi öneririm☆

Güneş, ailesi köyü yöneten aile tarafından öldürüldükten sonra, aynı köyde olan amcası ve yengesiyle yaşamaya başlayan genç bir kızdır. Ailesinin ardından hesap bile soramaz, çünkü karşısındaki aile tüm köye hükmeden Kirman ailesidir. Güneş, içindeki acıyla yaşama tutunmaya çalışırken bir yandan da her geçen gün git gide büyüyen içindeki Bulut'un aşkıyla yaşar. Bulut, onun aynı evde yaşadığı kuzenidir. Güneş, ufaklıktan beri içinde olan bu aşkın karşılıksız olduğunu düşünse de Bulut'un kalbinde olan büyük aşktan habersizdir. Güneş açar, Bulut gökyüzüne dağılır ve tam huzurlu bir yaşam sürecekken, kıyamet kopar. O kıyamet, Güneş'in ailesini öldüren Acar'ın kıyametidir. Güneş'e aşık olmuştur. 17.01.2023 Salı 20:51

Hiçliğin kıyılarındaki bir gölgeydim. Ne adım biliniyordu ne de varlığım. Sadece oradaydım. Kimsesiz, çaresiz, kurtarılmayı bekliyordum. Biri beni görsün istiyordum. Birileri beni sevsin istiyordum. İsteklerim hiçbir zaman yerine getirilmemişti. Ancak ben asla umut etmekten vazgeçmemiştim. Taa ki kendimden vazgeçene kadar. Artık önemi yoktu hiçbir şeyin. Ben artık sadece bu dünyadan gideceğim günü bekliyordum.

İstenmeyen çocuktu Gece. Ne anne bilirdi ne de baba. Ne de bir kardeş. Kendini bildi bileli tek başına olan bu kız hayatına aniden giren babası ile aile sıcaklığını tadacak mıydı? Peki ya kardeşleri? Kabul edecek miydiler genç kızı?

Duygularını rafa kaldırmayı hayat biçimi olarak seçen genç adam, sevmenin ne demek olduğunu bilse de sorumluluğunu almak istemez. Kendisi için biçtiği gelecek yalnızlık üzerine kuruluyken, hele kendi şeytanlarıyla savaş verirken hiç istemez. Tabi mecbur kalmazsa!.. Yaşantısının içine kötü bir tesadüf eseri giren Gülizar'ın, sorumluluğunu almak zorunda kalana kadar. İstemese de koruyup kollayacağına ant içene kadar. Gül'e ait tek varlık, kurtarıcısı, meleği olana kadar...

"Öldürün o zaman." Duyduğum sert ve soğuk sesle irkildim. Sanki normal bir şeymiş söylüyormuş gibi bir çırpıda söylemişti. Bunların bana yardım etmelerini beklerken daha tehlikeli çıkmışlardı. Ölüm emri verilen adama bakıp vicdanımın sesine engel olarak usulca geldiğim yoldan geri döndüm. Yanlarından birkaç metre uzaklaşmışken bir silah sesi duydum. Bağırmamak için kendimi tutarak korku dolu gözlerimi adamlara çevirdim. Az önce ölüm emri verilen adam başından akan kanla yerde cansız bir şekilde yatıyordu. Diğerleri de başında hâlâ bir şeyler konuşmaya devam ediyorlardı. Yerdeki ölü adama bakıp kaldım. Hiç acımadan, bir saniye bile düşünmeden öldürmüşlerdi adamı. "Sen de kimsin?" Birinin beni fark etmesiyle hepsi bir anda bana döndü ama ben sadece az önce ölüm emrini veren adamın soğuk gözlerine baktım. "Ben şey..." Sustum. Söyleyecek bir şey bulamadım. Karanlıktan dolayı yüzlerini net olarak göremedim. "Sen ne?" dedi, bana doğru bir adım attı. Eş zamanlı olarak geri gittim. Bir saniye olsun bakışlarını benden çekmezken yutkundum. "Ben hiçbir şey görmedim." Tek kaşı kalktı. "Bizi mi izliyordun?" Korkuyla birkaç adım daha geri gittim. "Öyle bir amacım yoktu." Yine bana doğru bir adım attı. Korkudan tüm bedenim titremeye başladı. "Ne amacın vardı?" Cevap vermek istedim ama söyleyecek bir şey bulamadım. Tek istediğim şey şu an buradan kaçıp gitmek. Gözlerim adamın elindeki silaha kaydı. Bu daha çok korkmama neden olurken daha fazla durmanın bana bir faydası olmayacağına kanaat getirdim ve koşarak yanlarından uzaklaştım. "Yakalayın şunu!" Arkamdan bağırdı. Bunu duymak daha hırslı bir şekilde koşmama neden oldu. Resmen başımdaki bela birken iki olmuştu. Koskoca ormanda bir mafyadan kaçarken bir başkasının kucağına düşmüştüm.

Ailemin karışık olduğunu düşünürken, karışmalarının sebebi benmişim.

Tam tamına 17 yıl... Acı dolu 17 yıl... Keşkelerin acı bir şekilde gerçeklere karışması... İşte bu acılar ve keşkelerle dolu benim hikayem)

Ben Selin Demirel . Fiziksel şiddete alışırsın peki ya psikolojik şiddete . 16 yıldır çektiğim acılar bitti sanmıştım evden kaçtığımda yanılmıştım sokaklar daha acımasızdı . Kim derdi ki şiddet gördüğün, baban sandığın adam senin gerçek baban değil .Seni terk eden annen gerçek annen değil Hayat dedi bunu bana hemde en kötü anımda onları gerçek olan kan bağım olan ailemi çıkarttıktan sonra

[TAMAMLANDI] Klasik bir abilerim kitabıdır.