& "Bu Şehirden geldiğin gibi geri git. Aras." Sinirlendiğini hissetmiştim. "Bende senin bana yaptığını yaptıktan sonra Bu Şehirden gideceğim Kardeşim. Çok yakında intikamımı alacağım. Hayatımın Aşkını öldürmek neymiş sana o hissi tattıracağım Rüzgar! Çok yakında."

Gece ve Gündüz, Kuzey ve Güney , Su ve Ateş, Melek ve Şeytan... Ne kadar birbirine zıtsa, genç kadının hayatına giren prens de kendisine o kadar zıttı. Yakışıklı bir prensti lakin atı bakışları gibi karanlıktı. Yine de kolundan çekilip zorla hapsedildiği hayatın içerisinde sığınağı şeytanın gözlerini aratmayan yeşil gözlü adam olmuştu. Vahşi ve cesur olan Arya hayatının geri kalanını başka bir kadının kimliğinde geçirecekti. Peşine düşen psikopat bir katil, baskıcı ve sert bir kuzen, manyak bir kız arkadaş ve platonik aşık olduğu adam ile birlikte bilinmeze doğru ilerleyecekti. "Bu bir masal olamaz, ben bir şeytanım Nihan. Hiçbir masalda prensesler bir şeytana aşık olmaz." "Hayır, Hayır, Yaman... Sen şeytan değilsin. Sadece atı siyah olan bir prenssin" NOT: Kitabım kesinlikle kaçılıp hapsedilen bir kadının hikayesi değildir Ya da erkeğin emri altında ezilen güçsüz bir kadının. Bu hikayeyi güçlü kadınlara, güçlü olmak için çabalayan kadınlara ve güçlü kadın seven kişiler için yazıyorum. Kesinlikle kadına psikolojik ve ya fiziksel şiddet uygulayan bir adam ve ona aşık olan bir kadın yok! BU HİKAYE GERÇEKTEN ALINTI YA DA KOPYA DEĞİLDİR. TAMAMEN KENDİ HAYAL GÜCÜMÜN ÜRÜNÜDÜR. HERHANGİ BİR ÇALINTI SONUCUNDA HUKİKİ BİR YOLA BAŞVURMAKTAN ASLA ÇEKİNEM!

O insanın tenini ürpertecek kadar güzel. Tenine işleyen karanlığa rağmen. O ölümcül derecede soğukkanlı. Çimen yeşili gözlerinin derinliklerinde, karanlık bir kuyuya attığı acı dolu bir geçmişi var. Onun bir kalbi yok. O bir kimsesiz. O bir yabancı. O bir katil. O... Ediz Çağıran. Ve pençesine aldığı kurbanına aşık olmak üzere.

Siz hiç kendinizi bir yaprak gibi hissettiniz mi? Gözlerimi kapatıp o gün olanları her hatırladığımda aynı hissi yaşıyorum. Rüzgârda iradem dışında savrulan bir yaprak gibiydim. Uzun süre boyunca sonunu hiç göremeden ve ne olacağını hiç bilemeden, hayatım yön değiştirip durdu. Sonra bir nehre düştüm ve yaşamım, o coşkun akışın yön vermesiyle devam etti. Yine seçimim dışında bir yolculuğa devam ediyordum ama en azından gittiğim yön belliydi. Akıntıyı karşı koyma isteğim ise cidden komikti. Bir yaprağın koskoca nehir karşısındaki şansı nedir ki? Belki de benim hayatla ilgili, herkesin kendi hayatında dönüm noktası dediği ilahî mesajım bu zor yolla gelmişti. Mesaj... Evet, her şey bir mesajla başlamıştı zaten. O gün gelen ve aptal bir gençlik heyecanıyla ardını hiç sorgulamadan cevapladığım bir mesaj... Kadir, kız arkadaşından gelen mesaj üzerine onun istediği yere gider ancak içine çekildiği şey beklediği gibi romantik bir buluşma olmayacaktır. Çünkü gittiği yerde onu bekleyen kişi sevgilisi değil Aslı'dır. Herkesin Deli Kız diye bildiği Aslı...

Annem ve babam, bana karşı hiçbir zaman, o sevgi dolu ve ilgili anne babalar gibi olmadılar.O yüzden ben de küçüklüğümden beri kendimi, rengârenk hayaller kurarak mutlu etmeyi öğrendim.En sevdiğim hayalin rengi ise beyazdı.Beyaz bir gelinlik... Beyaz, mutluluğun, aşkın ve bir gün kendi yuvamı kurabileceğimin müjdecisiydi.Bu evde kavuşamadığım huzura, kendi kurduğum yuvada sahip olacağıma gerçekten inanarak büyümüştüm.Oysa şimdi ailem bu hayalimi de elimden almıştı.Benimle hiçbir ilgisi olmayan bir olaydan dolayı, hiç tanımadığım ve civardaki herkesin Deli diye bildiği bir adamla evlenmek zorundaydım. ❤ Tüm ilçede deli diye tanınan bir adam: Emre. Aradığı şefkatı ailesinden bile görememiş, tekhayali bir gün sevdiği adamla evlenmek olan bir genç kız: Elif. Ve zoraki bir evlilik. Kimsenin bilmediği bir psikolojik sorunla boğuşan Emre ve Emre'yi tanıdıkça ona karşı anlayamadığı bir şekilde merhamet duymaya başlayan Elif, gerçek bir aile olabilecek miydi? Emre tekrar delirmeseydi; belki...