Şu an tam olarak neredesiniz? Yirmi numaralı otobüsün üçüncü koltuğunda mı? Evde, okulda ya da iş yerindesiniz. Kısa bir mola verdiniz ve pencere kenarında bir fincan kahve içiyorsunuz. Belki de bir arkadaşınızla buluşmak için yola çıktınız. Ne kadar da sıradan bir gün, değil mi? Her şey son derece normal! Hiç düşündünüz mü ya her şey bir anda altüst olursa? Örneğin buluşmak üzere yola çıktığınız arkadaşınızın sizinle ilgili gizli bir planı varsa! Ya da bindiğiniz o otobüsün en arka koltuğunda, sizi hayatınızın dönüm noktasına götürecek olan kişi oturuyorsa! Siz her şey akışında gidiyor zannederken ya kaderiniz üstünüze yağacak buz kırağı için en uygun şartları hazırlıyorsa... Bütün bunlar bir yana, peki ya hayatınızın altı, üstünden çok daha güzelse! Baran Demiroğlu: Sıradan bir gün yaşadığını zannederken kendini cayır cayır yanan bir evin önünde buldu. Alevlerin arasında canının parçaları vardı ama o hiçbir şey hatırlamıyordu. Üstelik önünde de bir benzin bidonu vardı. Hayatı bir anda altüst oldu... Bahar Saygın: İstanbul'un en başarılı adli psikiyatrının kliniğinde staja başladığında her şey son derece normaldi. Ama bir gün kliniğe ailesini diri diri yakmakla suçlanan bir hasta getirildi. Hayatı bir anda altüst oldu... & "Ruhuna ben bulaştım. Artık kurtulamazsın..." Yayınlanma tarihi 10 Nisan 2019

En mutlu gününde acil ameliyat sebebiyle sevdiğini bırakıp hastaneye koşmuştu. Her ne kadar gitmek istemese de mecburdu içinde anlayamadığı heycan ve korkunun karıştığı garip bir his vardı hep iyiye yordu çünkü hiç kötü bir şey düşünmezdi hep pozitifti. Girdiği ameliyatta tüm müdahalelere rağmen hastayı kurtaramamıştı alp halâ hayata döndürmek için çabalarken profesör doktor alpin omzuna dokunup "artık yapicak bişey yok dedi." Gerçekten de yapılabilcek bişey yoktu. Ameliyattan çıktı odasına girip üzerini değiştirdi dokunsalar ağlayacak gibiydi gencecik bir çocuk hayattan kopmuştu ailesine bile söyleyememiş bunu sevda hemşireden rica etmişti. Telefonun melodisi odayı doldururken derin düşüncelerden sıyrılıp ekrana baktığında efsanin aradığını gördü sabah olmak üzereydi efsa meraktan uyuyamamış tüm gece alpi beklemişti. Alp telefonu açmak yerine biran önce eve gidip efsanin kokusuyla herşeyi unutup uyumak istiyordu aklına gelen düşünceyle tebessüm edip hastaneden çıktı. Telefonu tekrar çaldığında açmakla açmamak arasında kalmıştı fakat merak ettirmemek için açtı sesini de çok özlemişti. Telefon açılır açılmaz soru yağmuruna tutuldu. "Alp nerdesin, kaç kere aradım dönmedin, ne zaman geliceksin uyumak istiyorum ama sen yokken uyuyamiyorum hadi." Alp soru yağmurunu tebessümle dinlerken gülümsemesi yarıda kesildi sırtında hissettiği acıyla 'ef-sa" "Alp sen iyi misin" dedi oldukça endişeli bi sesle. Tüm gücünü toplayıp konuşmaya çalıştı arkasını döndüğünde elinde silah ile biraz önce vefat eden gencin abisiyle karşılaştı. "Bir ameliyatım daha var güzelim özür dilerim seni çok seviyorum." Deyip kapattı vücudu yavaş yavaş yere düşerken gözleri bulanık görmeye başladı yere düşene kadar hissettiği tek şey efsa... DEVAMI İÇERDE... 🌼yayınlama tarihi🌼 💙11KASIM2019💙