"Aklım almıyor," diye söylendi kendi kendine, beni aniden kavradığı elimden yeniden kendine çekti ve dudaklarını saçlarıma bastırdı. "Ben sana böyle his-," duraksadı. "İnsanlar nasıl seni yaralayabiliyorlar?" Konuşma engelli bir kız ve onun için işaret dili öğrenen bir adamın hikâyesi...

Koskoca konakta, Onlarca insan arasında, kendini hep yanlız hisseder mi ? İnsan ! Ben hissediyorum. Ama ! Ben kim miyim ? Mardin' in en büyük aşiretlerinden , Hasan Ağa'nın ve Kozan Aşireti'nin biricik kızları. Yaşadıklarıyla kendi boğazına yağlı urganlari geçiren kişi. Hayata Kozan olarak gözlerini açıp, Şirvan olarak ölecek olan kişiyim.Ben Berfin Şirvan'ım .Evet doğru duydunuz ,yaşadıklarimdan sonra hayatımın geri kalanını Şirvan olarak yaşayıp öleceğim. .....

rojda törenin kurallarini iyi biliyordu. Arkadaslar ilk hikayem o yüzden hatalarım olursa kusura bakmayın.

Acı, Iztırab ve Aşkın ortak hikayesi... İnsan acıyı bu kadar derinden hissetmemişti. Acı her nefes aldıklarında teslimiyyetini kuruyordu onların üzerinde. İki farklı yaşamı olan insanın tek ortak noktasıydı acı! Şöyle ki, iliklerine kadar hissetmişlerdi. Cayır cayır yakıyordu aşkın ıztırabı. Bu hikaye baştan kayb etmişlerin hikayesi. Acıyı iliklerine kadar yaşamışların hikayesiydi bu. Mutluluk şimdilik onlara uzak gözüküyordu.... Hiç bir kadına güvenmezken bi anda hayatı değişen bi erkek. Ve acıyı iliklerine kadar yaşamış masum bi kadın! Biri varlık içinde üzerken, "yok" kelimesi nedir bilmezken, diğeri yoksullukla adeta savaşa girmiştir! Birinin eğlencesi kadınlar, diğeri masum aşkın arayışında. Peki ikisini bi araya getiren ne olucak? Kader! İkiside acıyı iliklerine kadar yaşayacaklar belki ama, aşk uğruna yapılan her şey mübahtır! Bu hikaye Züleyha Sarıkaya ve Ateş Mertoğlunun hikayesidir. Onların sonu belli, peki ya sizin düşündüğünüz son nasıl?! Gelin birlikte keşif edelim.... Kapak yapımı E-RABBIT

Özlediğiniz biri var ama yapabileceğiniz bir şey yok dimi?

Kelebek misalidir aşk Anlamayana ömrü günlük Anlayana bir ömürlük... (Nazım Hikmet) * Neydi sevmek? Neydi aşk? Yıllarca sessiz sessiz seven mi daha aşıktı, ilk görüşte vurulan mı? Bir an da mı ortaya çıkardı aşk? Yoksa zamanla mı girerdi kalbe? Engellere rağmen aşkını yaşayan cesur ya peki engele yenilen? Ona korkak denebilir mi? Aşk düşmüş kalp korkak olur mu hiç? Hata aşkı elinden alırsa o aşkı geri çevirebilir miydin? Geri dönüş olur mu aşkta? Son pişmanlık fayda eder mi hiç? Aşk yenilir mi hatalara? Sahi aşkın tanımı neydi? Nasıl yaşanır, nasıl düşerdi kalbe? Kim tanımlayabilmiş ki aşkı? , Aşk... Ah o aşk! Tanımı yok yada belki de herkese göre farklı o tanım. Ama kesin, ortak olan bir şey varsa oda aşkın var olduğu, en ummadık zamanda en ummadık kişiyi bulduğu. Sahi.... Neydi aşk? *** "Aşk sonradan gelmez hiçbir zaman. Varsa vardır, o kadar. ( Elif Şafak )" ---> Bu isimle yayınlanan ilk hikayedir.

Ailesini şüpheli bir yangında kaybeden Arya, kimliği gizlenerek yetimhanede büyümek zorunda kalır. Vasisi olan aile avukatının izniyle küçüklüğünden bu yana yalnızca telefonda konuşsalar da aralarında bir bağ oluşan gizemli bir kadının vesilesiyle on sekizine basmasına yakın bir zamanda yetimhanede çıkar ve kendi evine yerleşir. Kader ağlarının örer, geçmişin silik raflarından bir tanıdığı, bir yabancı olarak karşısına çıkarır, çarpıştırır, bir kaldırımda kader ağlarını birbirine dolaştırır. Bu tanıdık yabancıyla yolları kesişip dururken bazı olaylar silsilesi sonucunda onunla özel bir bağ kurar, zaman zaman da geçmişin perdesini aralar. Acı bir sır gün yüzüne çıkmak için gün sayar. Aşktan kaçmak ve aşkın öznesini korumak arasında kalan Ulaş, yok sayamadığı bir fizik kuralıyla baş etmeye çalışırken Arya çoktan hayatının merkezinde yerini alır. Sırlarınsa zamansız anlarda ortaya çıkmak gibi kötü huyları vardır. Ben bir kelebeğim. Yarına ihtiyacım var. Biraz da sana... Biraz dediğime bakma. Kelebekler için biraz ne kadar önemlidir bilemezsin...

Bir adam tanıdım. O benim aydınlığım oldu. En çaresiz anımda, geçmişin gölgesi altında ezilen ruhumu oradan kurtardı. Yürek acıdan başka tüm hislere yabancıyken, yaşayan bir ölü yeniden canlandı. Gülümsemeyi öğrendim. Çekilen onca acıya rağmen gülümsemem gerektiğini. O adam Baran'dı. Nefret duyduğum şehrin sokaklarında çıktı karşıma. Gözlerinin rengi kadar tuhaf ve karışıktı. Elimden tuttu. Beni bir enkazdan ayağa kaldırdı. Tüm hislere yabancı olan yüreğime dokundu. İnanmak istemedim. Birini sevebileceğime, benimde bir yüreğimin olduğuna, onun benim her şeyim olacağına inanmak istemedim. Belki de korktum. Annemin ardından onunda gideceğini düşündüm. Aramıza mesafeler ördüm fakat o mesafelere fazla dayanamadı. Ben uzak kalmaya çalıştıkça yakınlaştı ve yıkılmaz sandığı duvarları yerle bir oldu. Büyük bir boşluk açıldı. Tüm engeller o boşluktan içeri sızdı. Geçmiş açığa çıktı, gelecek kalan son umudu da öldürdü. Artık kendimizi savunabileceğimiz bir cephemiz yoktu. Sadece birbirlerine ihtiyaçları olduğunu düşünen iki beden ve kaybedenlerin yazıldığı bir hikaye vardı. Bu, bizim hikayemiz. Bu, bizim yangınımız. Ve bu bizim ilk kaybedişimiz değil. ❁ ❁ ❁ ✓ Hikaye yazarların izni olmadan başka bir yerde paylaşıldığı veya taklit edildiği taktirde yasal işlem başlatılacaktır! ✓ ©Tüm Hakları Saklıdır. ✓ NAZİN isminde yayınlanan ilk ve tek kitaptır!

Uraz ve Simay... Kaçırılmayla başlayan aşka zorluklar bariyer kurabilecek mi?? Engelli mesafeleri aşarak kendi yollarına devam eden iki gencin hikayesi... Sizin hayat hikayenizden biraz farklı olan bu kitabı açarak okumaya başlayın!! Tüm hakları yastığımın altında saklıdır.

Eski bir hikayemdir. Kore isimleri ile yazdığım ilk hikayelerden. Acemice yazılmış olabilir ama kesinlikle kurgusundan en ufak bir şüphem yoktur. Keyifli okumalar. :)