*4ο βιβλίο* Το 1992 η γυναίκα του Αλέξανδρου Ρήγα γέννησε τη κόρη του. Ένα χρόνο αργότερα καταδικάζεται για ένα φόνο που δεν έκανε προκειμένου να μη χάσει τα πάντα εξηγεί στη γυναίκα του τι έχει γίνει και εξαφανίζεται. Όλα τα νήματα τώρα τα κινεί ένας καλός του φίλος με το όνομα Αντρέας Νικολάου. Μέτα από 20 χρόνια Η κόρη του Ρήγα αποφασίζει να τον επισκεφτεί για να την βοηθήσει με την μητέρα της που είναι βαριά άρρωστη εκείνος δέχεται να την βοηθήσει με τον όρο να δουλέψει στο μαγαζί του. Εκείνη: έξυπνη ,γενναία ,της αρέσουν οι μηχάνες με μεγάλα κυβικά και είναι πάντα πρόθυμη να βοηθήσει τους άλλους. Μέχρι τη στιγμή που θα ανοίξει η διαθήκη του πατέρας της και θα άλλαξει η ζωή της. Εκείνος: ρεμάλι κάθε μέρα έχει και διαφορετική κοπέλα στο κρεβάτι του. Άλλα η ζώη θα του φέρει μπροστά του τη γυναίκα που θα του πάρει τα μυαλά. Τι θα γίνει όταν συναντηθούν? Τι θα γίνει όταν δεχτεί να δουλέψει στη δουλειά ενός φίλου του πατέρα του Τι θα γίνει όταν είναι αναγκασμένη να δουλέψει ως σερβοτόρα στο μπαρ του πατέρας της? Θα συνωμοτήσει η μοίρα να συναντηθούν ή μήπως όχι?

Ήταν αργά το απόγευμα όταν συναντήθηκαν. Εκείνα τα λεπτά που ο ήλιος ανταμώνει για λίγο τη σελήνη. Περπατούσε αργά με τα χέρια στις τσέπες, όταν την είδε. Καθισμένη σε κάτι μαρμάρινα σκαλάκια, ανάμεσα σε μερικά αδιάφορα πρόσωπα. Τα κατακόκκινα μάτια του καρφώθηκαν πάνω της. Εκείνη, σαν από ένστικτο, γύρισε να τον κοιτάξει. Το μαύρο εγκλώβισε στα δίχτυα του το καφέ. Το ρούφηξε ως το μεδούλι και το φυλάκισε μέσα του. Ώσπου έγιναν ένα. Και η ανατολή έσμιξε με τη δύση. Και ο ήλιος αγκάλιασε το φεγγάρι. Και η Αυγή συνάντησε τον Lucas. Η άσπρη σκόνη φαινόταν τιποτένια πλέον στα μαύρα μάτια του. Και τα σκοτεινά σοκάκια της ψυχής του, φωτίστηκαν από το χαμόγελο της. Γιατί αυτό έκανε. Έδωσε όλο το φως που κρυβόταν τόσο μέσα της όσο και στο όνομα της. Και εκείνος ανταπέδωσε με το δικό του όνομα. Όσο, βέβαια, η γη, φωτίζεται απ'το φεγγάρι.

Η σκάλα δεν ήταν σύμμαχος μου , και μου προκάλεσαν την πιο αναπάντεχη γνωριμία. Έναν άνθρωπο διαφορετικό. Όλα αλλάζουν από εκείνη την στιγμή ακόμα και στον τρόπο που πλέον θα χτυπάει καρδιά μου. Αλλά όλοι έχουμε μέσα μας αυτό το ΣΚΟΤΑΔΙ που δεν θελουμε να αποκαλύψουμε σε κανέναν. Όσο ο υπόλοιπος κόσμος προσπαθεί να το κρύψει, εγώ το μεγαλώνω σαν παιδί μες στη νύχτα. Μέχρι την μέρα που έμαθα για την κληρονομιά της νεκρής μητέρας μου.

H Allegra Grey είναι κόρη ενός πανίσχυρου αρχηγού της Αμερικανικής Μαφίας. Εκπαιδευμένη από μικρή να αναλάβει την οικογενειακή επιχείρηση, είναι αδίστακτη, άκαρδη, και μια από τις καλύτερες δολοφόνους σε αυτό τον τομέα. Έχει εκτελέσει χιλιάδες δολοφονίες στην καριέρα της, ολοκληρώνοντας κάθε αποστολή.... εκτός από μία. Ο Ace De Luca είναι η μόνη της αποτυχημένη αποστολή. Είναι αλλαζονικός, γυναικάς, και είναι ο κληρονόμος της Ιταλικής Μαφίας καθώς και ο καλύτερος δολοφόνος τους. Όταν και οι δύο Μαφίες απειλούνται, είναι υποχρεωμένοι να δουλέψουν μαζί για να προστατέψουν τις οικογένειές τους. Θα καταφέρουν να εξοντώσουν τους εχθρούς τους ή θα σκοτωθούν πρώτα μεταξύ τους? ***************************************************** Μ A T U R E C O N T E N T 18+ Περιεχόμενο για ενήλικες! Σεξουαλικό περιεχόμενο και βία! __________________________ Original story by: RebelleFleur00 Translated by: -candice

Η Ελπίδα επιστρέφει στην Ελλάδα μετά από πέντε χρόνια. Αποφασίζει να παρατήσει τα μεγάλα της σχέδια και να επιστρέψει στην Αθήνα, προσπαθώντας να ακολουθήσει το επάγγελμα της ως δημοσιογράφος. Εκεί θα γνωρίσει τον Έκτορα Αναστασίου, έναν νεαρό άντρα που αποφάσισε να ασχοληθεί από μικρός με την πολιτική. Μία ιστορία γεμάτη πάθος, κόντρες, ίντριγκες και μυστικά. Άραγε... ποιός θα κερδίσει στο τέλος; ποιος θα καταφέρει να μείνει στον παράδεισο;

"Κανένα κοριτσάκι όταν το ρωτούσαν τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει δεν απάντησε πόρνη"

Εκείνο το καλοκαίρι θα άλλαζαν όλα. Εκεινο το καλοκαίρι θα μου μάθαινε πολλά.

"Δεν μπορει να συμβει κατι μεταξυ μας" του εξηγω καθως αρχιζω να βουρκωνω "Γιατι? Τοτε δεν θα χρειαστεί να προσποιουμαστε θα ειμα-" "Απλα δεν γινεται. Δεν μου το επιτρέπουν" τον διακοπτω "Ποιοι?" ρωταει μπερδεμενος "Κοιτα....απλα ξεχνά οτι εχει γινει μεταξυ μας πισω απο τις κάμερες. Δεν μπορει να συνεχιστεί. Ξεχνά τα ολα" του λεω καθως σηκωνεται ορθιος Με πλησιαζει καθως το χερι του παραμερίζει τα μαλλια μου στη μια μεριά του λαιμου μου. Χωρις να το περιμενω τα χειλη του ερχονται σε επαφη με το κρύο δερμα του λαιμου μου αφήνοντας του φιλια σε καθε εκατοστό του. "Και να θελω δεν μπορω. Δεν μπορω να το ελεγξω. Αλλα ουτε και εσυ μωρο μου. Ο τροπος που αντιδράει το σωμα σου τα μαρτυράει ολα. Χάνεις τον έλεγχο μαζι μου" μου λεει καθως με κοιταζει στα ματια Θέση #3 at Romantic->4/9/18 Θέση #1 at MendesArmy->1/9/18 Cover Made by:@pizza_ismy_life

"Μη μου αντιστεκεσαι εξυπνακια καταβαθος ξερω πως καιγεσαι για να σε φιλησω"απανταει "Στα ονειρα σου αγορακι"απανταω "Δηλαδη δε θες να με φιλησεις? Η εστω να περασεις ενα βραδυ με καυτο σεξ μαζι μου?"μου λεει αισθησιακα Ξεροκαταπινω "Ο...οχι"απανταω με δυσκολια καθως προσπαθω να αποφυγω το βλεμμα του "Γιατι τραυλιζεις? Μηπως σε αγχωνω? Η μηπως αρνεισαι να παραδεχτεις την αληθεια?"με ρωταει "Τιποτα απο ολα αυτα αλλοστε σου ειχα ξεκαθαρισει πως δεν προκειται να νιωσω τιποτα αν συμβει κατι"απανταω "Αυτο θα το δουμε"απανταει και σταματαει απεξω απο την καφετερια Θεση #1 in Romantic->1/7/18 Cover Made by @pizza_ismy_life

(2025 ΥΠΟ ΔΙΟΡΘΩΣΗ) "Σε ελκύει το χάος; Ή το ελκύεις;", χάνονταν στο ατόφιο μαύρο των ματιών του. Το χάος σε μαγνητίζει, αλλά δεν είναι απλώς μια παθητική έλξη. Είναι μια φωτιά που καίει από μέσα, μια αδηφάγα ανάγκη να κατανοήσεις ό,τι είναι ακατανόητο, μόνο για να το μισήσεις όταν αναγνωρίσεις την αδυναμία σου να το τιθασεύσεις. «Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα, κάηκε όμως σε ένα βράδυ» Ο Κριστιαν και η Βικτώρια είναι καταδικασμένοι να ζουν σε έναν αέναο χορό, που πάντα καταλήγει σε καταστροφή και αναγέννηση. Δεν μπορούν να ηγηθούν μαζί, μα και δεν αντέχουν την απουσία του άλλου. Έτσι είναι εξάλλου η φύση φτιαγμένη. Το φεγγάρι λάμπει μονάχα στο σκοτάδι, ο διάολος ζει στην κόλαση. "Άργησες...σχεδόν πάγωσε η Κόλαση.", ο Διάολος λύγισε, έπεσε στα γόνατα δίπλα στον Κέρβερο που ούρλιαζε, οι δαίμονες αφηνιασμένοι έσκιζαν τον αέρα με τις κραυγές τους. Η μοίρα τους είναι απλή: θα επιλέγουν πάντοτε να πετούν ο ένας δίπλα στον ήλιο, ο άλλος κοντά στην θάλασσα. Ώσπου ένας να πέσει πρώτος. Και τότε ; Τότε...το χάος. "Να θυμάσαι, πιο πολύ και από τη ζωή την ίδια." 2022-2024