Bir Rıha'nın her karış toprağı,ailesi bir de yıllardır sevdiği kadına ömür olmak için nefes alan, toplumun yıllardır süre gelen töre adı altında hukuk dedikleri sistemin akıl almaz kurallarını ortadan kaldırmaya çalışan ve kendine yaşam sebebi olarak gördüğü kadının dönmesini, şehre adım atar atmaz onunla bir yuva kurmayı hayal edip sevdiğini beklerken canı bildiği kız kardeşi tarafından büyük bir vurgun yiyen adam Efkan Zayhan. Amed'in çocuğundan gencine,gencinden yaşlısına herkesin pamuk yürekli öğretmeni,Füsun Ahzan'ın biricik ve asi kızı Sırma Ahzan 17 yaşındaki kuzeninin berdel diye adlandırılan ama aslında insanların sığ düşünce sistemlerinin ve abisinin bencilliğinin bedelini ödememesi için onun yerine kendi boynuna acımasız ve ateşten farksız bir urgan geçirmesiyle başlayan bu hikaye dillere destan bir sevdaya dönüşür mü ki? Bunu bilemeyiz ama aşkı, bütün duyguların parça parça birleşmesiyle ortaya çıkan olağanüstü bir varlık olarak nitelendirebiliriz. Ve tartışmasız bu parça parça duyguların bir araya gelmesiyle oluşan aşk en olmayacak şeyi bile oldurabilir. Çünkü herşeyden,kendimizden bile kaçabiliriz ama kaderden asla. Sırma Ahzan ~ Efkan Zayhan 💚🌼💚 Konuşmak için dudaklarımı araladım ama o benden önce davranarak bakışlarını telefonuma indirdi. "Her sabah seni uyandıran,yüzünde az rastladığım o eşsiz gülüşe sebep olan, görünce yeşil harelerinin ışıldadığı kişi o mu? Senin ongözlün bu adam mı?" dedi yenik ve fısıltıyı andıran bir sesle, söylediği her bir kelimeyle afallarken son söylediği yüzünden benden bağımsız dudaklarımdan şaşkın bir, "Ne?" döküldü.

CEYLAN TANITIM Telefonun ucundaki arkadaşını uzun zamandır görmüyordu. Israrı üzerine nefesini bıraktı. "Tamam tertip. Merak etme düğününde mutlaka orada olacağım." "Eyvallah tertip. Selametle." Verilen bir söz onun için namus demekti. Arkasında duran ve ondan emir bekleyen adamı "Abi ne yapalım?" dediğinde camdan dışarı bakarken ellerini cebine soktu. Gözlerini kısarken "Hırsızlığın cezasını verin sonra da İstanbul'dan sürün. Değil kendi esamesi bile şehrin sokaklarında hissedilirse sülalesini silin." dediğinde baş selamı veren adam "Emrin olur abi" deyip çıktı. Dişlerini sıktığı kımıldayan çene kaslarından belli olurken yüksek binadan şehri ve boğazı izledi. *** Adamları ile girdiği düğün salonunda oldukça dikkat çekerken merdivenleri indi. Gelinle damat yeni inmişti. On kişilik siyah giyinmiş adam gurubu girişin önünde durmaya başladığında meraklı bakışlar üstlerine yapışmıştı. Çoktan bunalmaya başlayan genç adam bir an önce tertibini tebrik edip hediyesini de verip gitmeyi planlıyordu. O sırada bir horon çalmaya başladı. Ortası boşaldığında gözlerini kıstı. Bir kız omuzlarını hafif hafif titreterek ortaya çıktığında onu damat ve gelin takip etti. Horon oynamaya başladıklarında bir çift lacivert göz, bordo renk takım elbise giyinmiş, saçları omuzlarında sallanan, yüzündeki kocaman gülümseme sayesinde gamzelerini sergileyen kızın üzerinde sabitlenmişti. Hafifçe boynunu oynatıp kütleten Dağhan Yasari aldığı nefesi sakince verdi. Yanındaki adama başını eğip "Serkan, bu kız kim öğren?" dediğinde neye bulaştığını bilmiyordu. Öğrenecekti. Ordu'nun yaralı ceylanı İstanbul'un aslanına yaren olur mu? Peki ya aradaki yaş farkı? Aşkın yaşı var mı? Ondan beş yaş büyük bir kadına tutulan Dağhan etrafına ördüğü duvarları yıkabilecek mi? Ya Ceylan? Onun için her şey yeterince zor

Yüzümdeki saçı uzaklaştırdı ve kulağımın arkasına tıktı. "Bana ihanet etme. Sana Karanbey olmak istemiyorum." Etmeyecektim. Bana güvenmemesi anlayabiliyordum, ben bile hayatım boyunca ilk kez kendime güvenebiliyordum. Bunca zaman amacım ailemi bulmaktı, şimdiyse buna Hakan'a yardım etmek eklenmişti. "Sanırım senin gibi benim de yardıma ihtiyacım var. " Tekrar iç çektiğini duydum. "Hem de çok fazla." Başlangıç Tarihi : 01.12.2023

*avareyim,asudeyim,yorgunum bilmiyorum,neden sana vurgunum? -bir mahalle hikâyesi- 18/05/2023 " Dökme yüzünü." dedi. Yüzüne vuran kızıl ateşlere bakarken gözlerinde kararlı bir ifade vardı. Kurşuni bulutlar, karşıdaki binaların silüetlerin üzerine yığılmışlardı ve akşamın alacasına güneşin son kızıllıkları karışıyordu. Hafif bir rüzgâr çıkmıştı. Sesi, bulanıklıktan uzak, net ve kendinden emindi. Hiç tereddütleri olmamıştı zaten. Şimdi oturduğumuz bu tenhalıkta, gözleri yerdeki ateşin kızıllığındayken düşen yüzümü, incinen kalbimi nasıl fark etmiş, nasıl sezmişti bilemiyordum. Beni şaşırtmaya devam ediyordu. Kemikli yüzündeki kararlı ifadeye baktım. Gözleri ateşten uzaklaşıp bana döndüğünde yanağında şimdi sakalların gizlediği yara izini ve sebebini düşünüyordum. Yaralar her zaman görünür değildi, olamazdı ama sanki onun yaraları gördüğümden daha derinlerde bir yerlerde gibi geliyordu bana. Gözleri, uysal bir kuştan uzak, gelip gözlerime ilişti. Bakışları karanlık bir orman gibiydi ama tekinsiz değildi. Alaz alaz bir ifade vardı. Hummalı, sert ve kendinden emindi. Kaşlarının arasındaki çukurlar inen akşamla karanlık çizgilere dönmüştü. Garip bir şekilde yanında kendimi hiç olmadığı ölçüde güvende hissettiğimi fark ediyordum. Bana bakarken gözünü bile kırpmıyor, bakışlarındaki bir şey beni gözlerimi kaçırmaya hatta buradan çıkıp ardıma bile bakmadan kaçmaya zorluyordu. Ama direniyordum. Ne gözlerimi mızrak gibi saplanan bakışlarından çekebiliyordum ne de koşup uzaklaşmaya derman bulabiliyordum. " Dökmedim." dedim inkar ederek, az önceki sözünü esasında kendime hatırlatmak için. Elindeki uzun çubukla ateşi karıştırırken tüylerimi diken diken eden ifadesini de çekip almıştı üzerimden. " Döktün. Ama sen yine de dökme yüzünü. O yüz, dökülecek yüzlerden değil."

Duvar dibine sinmiş bedenim Demir Abinin kollarından titrerken, gözleri gözlerimden bir saniye ayrılmıyordu. ''Yazgı.'' Adım dilinden ilk kez bu kadar içten geliyordu. Sesim çıkmıyor, ellerim, bedenim titriyordu. İlk kez bu kadar hazırlıksız yakalanmıştım, ne yapacağımı nasıl davranmam gerektiğini bilmiyorum asla bu şekilde olmamalıydık. '' Demir Abi, uzaklaşır mısın lütfen biri görüp yanlış anlayacak.'' Kendimde bulduğum son güçle konuşabilmiştim. ''Ben sana böyle yanarken anlamayan sensin. Bırak bari herkes doğru anlasın.'' Dudakları dudaklarımı bulmadan önce son duyduğum cümleler bunlardı.

Bekledim, beni fark etme ihtimalini göze aldım ve birkaç metre uzakta, dikkatle onu izlemeye devam ettim. Ani bir hareketle yerdeki kömür parçasını eline aldı. Duvara bir şeyler karaladı ve arkasına bakmadan uzaklaştı. O gözden kayboluncaya kadar bekledim duvara ne yazdığını okumak için. Okuduğum yazı ile yüzümde oluşan minik tebessüme engel olamadım. Üzerime alınmıştım, pişman da değildim. "Daha nereye kadar devam edecek böyle uzaktan uzaktan? ~Ö.S." Aklıma gelen cümle ile buruk bir gülümsemeye dönüştü yüzümdeki tebessüm. Elimdeki kömürü düzgünce duvarın üzerinde hareket ettirdim. "Bilmem, belki ıhlamurlar çiçek açıncaya kadar? ~S.A."

KİTAP YARIM BIRAKILMIŞTIR 0536***: ulan bak ben dayanamıyorum çabuk gel beni kaçır 0536***: çabuk gel camın altına atlıycam çabuk lan çabuuuk 0533***: sanırım yanlış numaraya yazdınız 0536***: inan hiç farketmez yeter ki beni kaçırın! ^*^ 24.09.22-Macera-2.numara ^*^ 17.05.23-Mizah-1.numara

Gördüğü kız bugün yoktu. Çünkü oda boştu. Bunu açık pencereden gayet net bir şekilde görebiliyordu. Başını sallayıp boş verdi. Sigarasından bir nefes daha çekip tablaya bıraktı. Sanki içindeki sesi duymuş gibi diğer pencerede bir görüntü süsledi gözlerini. Kapı açılmıştı. Kapı pencerenin tam karşısında olduğu için gayet net görüyordu genç adam. Kızın yine geçen günkü gibi saçma sapan danslar edeceğini düşünerek izlemeye devam etti. Her ne kadar kendini pis bir röntgenci gibi hissetse de içinde bu suçluluk duygusunu bastıran kızı görme isteği hakimdi. Ama beklediği kızın kapıyı kapatır kapatmaz tişörtünü üstünden sıyıracağı, üstündeki desenli sütyenle kalacağı değildi. Dudakları hafifçe aralanırken dumura uğradığını hissetti. Bu kız manyak mıydı ki perdeyi çekmeden soyunuyordu?

"KÜFÜR VE YETİŞKİN UNSUR İÇERİR!" Bir mahalle klasiği... Her şeyden habersiz bir şekilde, kendi halinde yaşayan bir kız. Firuze KORKMAZ. Delice seven, ama söylemekten de deli gibi korkan bir adam. Yavuz Emin KARAN. Hadi gelin bu aşka hep birlikte konuk olalım. 'Kitapta yetişkin unsurlara yer verilecektir. Okuyacağınız vakit bunu göz önünde bulundurunuz.' KURGUM TAMAMEN BANA AİTTİR. HERHANGİ BİR (Ç)ALMA VEYA KOPYALAMA DURUMUNDA GEREĞİ YAPILACAKTIR. Sevgiler, Mavili Yazar 🍁

(Mahallemin Polisi hikâyemdeki yan karakterler olan Kurşun ve Nergis'in hikâyesidir! Bağımsız olarak okuyabilirsiniz ^^) Derin nefesler alıp sımsıkı yumduğu gözlerini mümkünmüş gibi daha da sıktı. Biliyordu, buradaydı. Konuşmasına gerek yoktu. Ses çıkarmasına gerek yoktu. Varlığı, bütün her şeyi bir kenara itip ruhunun yanında yer alırken sese gerek yoktu. Nergis, onun geldiğini her zaman hissederdi. Öyle ki Sevda'nın çoğu zaman ona bu konuda takılmasına bile razı olurdu. Öyleydi çünkü. Nedeni veya nasılını bilmiyordu sadece Kurşun geldiğinde Nergis hissediyordu. Sevmek, ne bela bir şeydi böyle. "Nergis." O kulaklarından hiç çıkmayan tok sesi yağmurun sesine karıştığında gözyaşlarına inat başını dikleştirdi ve göz kapaklarını araladı. Gözleri Kurşun'un pişmanlık, utanç ve daha birçok duyguyla harmanlanmış gözlerini bulunca dudakları sanki duygularına inat yukarı kıvrıldı. Mutlu muydu? İnsan sadece mutluluktan mı gülümserdi? Hayır, bazı gülümsemeler içindeki acıyı dışarı vurmak için vardır. Gözyaşı mutsuzluğa, gülümseme mutluluğa esir edilmişti. "Gerçek mi?" Sesini zar zor sindiği derinlikten çıkarıp konuştuğunda Kurşun'un başını önüne eğip yutkunmasını izledi. Söze gerek yoktu işte. Duruşundan anlıyordu artık onu. Genç kızken kalbine işleyen adamı tanımaz mıydı?