Eski dönem kurgusu..🕊️ Heyecanlı bir bekleyiş içindeydi güvey odasında Suna. İçindeki heyecan öyle büyüktü ki, kendini sanki bir rüyanın içindeymiş gibi hissediyordu. Kırmızı duvağın ardından avuç içine bakmış ve gülümsemişti. Kınası tutmuştu ve Suna bunun anlamını çok iyi biliyordu. Güzel başlamamışlardı ama güzel olacaklardı; Suna buna tüm kalbiyle inanıyordu. Derken, dışarıdaki davul zurnanın sesi kesilmişti; damadı güvey odasına yolcu ediyorlardı. İçindeki heyecanla yataktan kalktı. Dışarıdan gelen bağırış sesleriyle odasının kapısı açılmış ve kocası içeriye girmişti. Kalbi küt küt atarken, Yavuz Ali ona hiç bakmadan geçmiş ve odadaki koltuğun üzerine oturmuştu. Suna, ne olduğuna anlam verememişti. Az önceki heyecanından eser kalmamış, yerini korku ve hayal kırıklığı almıştı. Duyduğu cümlelerle ise az önceki rüyası kabusa dönmüştü. "Ne bekliyorsun?" dedi sert bir sesle. Cebinden tütünü çıkarıp dudaklarının arasına yerleştirdi ve metal çakmağıyla tütünü yakarken ciğerlerini derin bir dumanla doldurdu. Saliseler sonra titretmişti beyaz dumanın sardığı gözbebeklerini. "Bu gece yahut sonraki tüm geceler... Ne olacağını sanıyorsun?" En az bakışları kadar sertti ses tonu. Döktüğü her kelimede boynundaki damarlar hiddetle kabarmaktaydı. Derken bir anda öfkeyle çevirivermişti bakışlarını yatağın önünde dikilmekte olan karısına. Genç kız kocasının bakışlarında gördüğü manayı tanıyamamıştı. Kin mi, nefret miydi bu? Yoksa koskoca bir hayal kırıklığı mı? Bilememişti. Ve o an kulakları geceler boyu kalbini kor bir ateşle yakan o sözlerle çınlamıştı. "Yapmayacam Suna! Yapmayacam ! Bilesin ki bir lahza huzurun olmayacaktır bu odada. Çünkü ben emmoğlumun oynaştığı kızı değil gönlüme , yatağıma dahi almayacam !" Kitabın içeriği tamamen hayal ürünüdür

Kimi hikâyeler bir tesadüfle başlar, kimi kaderin ince ince ördüğü bir ağla... İşte bu kitap, geçmişin acı izleriyle yaşayan genç bir kadının, karanlık ve tehlikeli bir dünyanın tam ortasında nasıl yeniden doğduğunun hikâyesi. Ailesini kaybettikten sonra hayata tutunmaya çalışan kahramanımız, bir mezarlık ziyaretinde hayatının en büyük tehlikesiyle karşı karşıya kalır ve bir mafya tarafından kaçırılır fakat tam o esnada başka bir adam tarafından kurtarılır. Ancak onu kurtaran kişi, aslında sıradan bir kahraman değildir ona 4 yıla aşkındır aşık olan başka bir mafyadır. Onun varlığı, sadece bir kurtuluş değil, aynı zamanda büyük bir sır ve tutkulu bir aşkın da başlangıcıdır. Bu hikâyede güç ve zaaf, karanlık ve aydınlık, nefret ve aşk iç içe geçiyor. Okurken heyecanlanacak, şaşıracak ve belki de kalbinizin en derinlerinde hissettiklerinizi sorgulayacaksınız. Şimdi, sırlar ve duygularla dolu bu yolculuğa hazır olun...

Bir Rıha'nın her karış toprağı,ailesi bir de yıllardır sevdiği kadına ömür olmak için nefes alan, toplumun yıllardır süre gelen töre adı altında hukuk dedikleri sistemin akıl almaz kurallarını ortadan kaldırmaya çalışan ve kendine yaşam sebebi olarak gördüğü kadının dönmesini, şehre adım atar atmaz onunla bir yuva kurmayı hayal edip sevdiğini beklerken canı bildiği kız kardeşi tarafından büyük bir vurgun yiyen adam Efkan Zayhan. Amed'in çocuğundan gencine,gencinden yaşlısına herkesin pamuk yürekli öğretmeni,Füsun Ahzan'ın biricik ve asi kızı Sırma Ahzan 17 yaşındaki kuzeninin berdel diye adlandırılan ama aslında insanların sığ düşünce sistemlerinin ve abisinin bencilliğinin bedelini ödememesi için onun yerine kendi boynuna acımasız ve ateşten farksız bir urgan geçirmesiyle başlayan bu hikaye dillere destan bir sevdaya dönüşür mü ki? Bunu bilemeyiz ama aşkı, bütün duyguların parça parça birleşmesiyle ortaya çıkan olağanüstü bir varlık olarak nitelendirebiliriz. Ve tartışmasız bu parça parça duyguların bir araya gelmesiyle oluşan aşk en olmayacak şeyi bile oldurabilir. Çünkü herşeyden,kendimizden bile kaçabiliriz ama kaderden asla. Sırma Ahzan ~ Efkan Zayhan 💚🌼💚 Konuşmak için dudaklarımı araladım ama o benden önce davranarak bakışlarını telefonuma indirdi. "Her sabah seni uyandıran,yüzünde az rastladığım o eşsiz gülüşe sebep olan, görünce yeşil harelerinin ışıldadığı kişi o mu? Senin ongözlün bu adam mı?" dedi yenik ve fısıltıyı andıran bir sesle, söylediği her bir kelimeyle afallarken son söylediği yüzünden benden bağımsız dudaklarımdan şaşkın bir, "Ne?" döküldü.

Kırık Kafesler Evreni #1 •••••••••••••••••••••••••••••••• Kübra Karan. "Gelini öpebilirsiniz." Nikah memurunun cümlesiyle irkildim. Nikah cüzdanını uzattığında alamadan ayaklandık. Bakışlarım Hakan'a döndüğünde kaşları çatılmıştı yine. Cidden çatık kaşlarıyla para kazanıyor olabilir miydi? Bana eğildiğinde gözlerimi sıkıca kapattım ve nefesimi tuttum. Dudakları alnıma değdi, tuttuğum nefesim ciğerlerimden süzülürken dengemi sağlamak için Hakan'ın ceketini sıkıca tuttum. "Bu evlilik esaretin değil Karım. Özgürlüğün. İstemediğin bir şey asla yaşanmayacak." Gözlerimi araladığımda güven verici gri hareleriyle kesişti gözlerim. Burada tutsak olmadığımın altını çizmesi bile benim için o kadar kıymetliydi ki ona inanmaktan başka yolum yoktu. "Özgürlüğüm." dedim heyecanla. Gözlerini kapatıp açtığında onayladığını anladım. "Senin özgürlüğün bizim ortaklığımız. Senin gözlerin ve kulaklarınla benim gücüm...Bu dünyanın en mükemmel anlaşması ve evliliği olacak." •••••••••••••••••••••••••••••••• Başlangıç Tarihi : 01.12.2023 Bitiş Tarihi : 19.09.2025

*avareyim,asudeyim,yorgunum bilmiyorum,neden sana vurgunum? -bir mahalle hikâyesi- 18/05/2023 " Dökme yüzünü." dedi. Yüzüne vuran kızıl ateşlere bakarken gözlerinde kararlı bir ifade vardı. Kurşuni bulutlar, karşıdaki binaların silüetlerin üzerine yığılmışlardı ve akşamın alacasına güneşin son kızıllıkları karışıyordu. Hafif bir rüzgâr çıkmıştı. Sesi, bulanıklıktan uzak, net ve kendinden emindi. Hiç tereddütleri olmamıştı zaten. Şimdi oturduğumuz bu tenhalıkta, gözleri yerdeki ateşin kızıllığındayken düşen yüzümü, incinen kalbimi nasıl fark etmiş, nasıl sezmişti bilemiyordum. Beni şaşırtmaya devam ediyordu. Kemikli yüzündeki kararlı ifadeye baktım. Gözleri ateşten uzaklaşıp bana döndüğünde yanağında şimdi sakalların gizlediği yara izini ve sebebini düşünüyordum. Yaralar her zaman görünür değildi, olamazdı ama sanki onun yaraları gördüğümden daha derinlerde bir yerlerde gibi geliyordu bana. Gözleri, uysal bir kuştan uzak, gelip gözlerime ilişti. Bakışları karanlık bir orman gibiydi ama tekinsiz değildi. Alaz alaz bir ifade vardı. Hummalı, sert ve kendinden emindi. Kaşlarının arasındaki çukurlar inen akşamla karanlık çizgilere dönmüştü. Garip bir şekilde yanında kendimi hiç olmadığı ölçüde güvende hissettiğimi fark ediyordum. Bana bakarken gözünü bile kırpmıyor, bakışlarındaki bir şey beni gözlerimi kaçırmaya hatta buradan çıkıp ardıma bile bakmadan kaçmaya zorluyordu. Ama direniyordum. Ne gözlerimi mızrak gibi saplanan bakışlarından çekebiliyordum ne de koşup uzaklaşmaya derman bulabiliyordum. " Dökmedim." dedim inkar ederek, az önceki sözünü esasında kendime hatırlatmak için. Elindeki uzun çubukla ateşi karıştırırken tüylerimi diken diken eden ifadesini de çekip almıştı üzerimden. " Döktün. Ama sen yine de dökme yüzünü. O yüz, dökülecek yüzlerden değil."

Duvar dibine sinmiş bedenim Demir Abinin kollarından titrerken, gözleri gözlerimden bir saniye ayrılmıyordu. ''Yazgı.'' Adım dilinden ilk kez bu kadar içten geliyordu. Sesim çıkmıyor, ellerim, bedenim titriyordu. İlk kez bu kadar hazırlıksız yakalanmıştım, ne yapacağımı nasıl davranmam gerektiğini bilmiyorum asla bu şekilde olmamalıydık. '' Demir Abi, uzaklaşır mısın lütfen biri görüp yanlış anlayacak.'' Kendimde bulduğum son güçle konuşabilmiştim. ''Ben sana böyle yanarken anlamayan sensin. Bırak bari herkes doğru anlasın.'' Dudakları dudaklarımı bulmadan önce son duyduğum cümleler bunlardı.

Bekledim, beni fark etme ihtimalini göze aldım ve birkaç metre uzakta, dikkatle onu izlemeye devam ettim. Ani bir hareketle yerdeki kömür parçasını eline aldı. Duvara bir şeyler karaladı ve arkasına bakmadan uzaklaştı. O gözden kayboluncaya kadar bekledim duvara ne yazdığını okumak için. Okuduğum yazı ile yüzümde oluşan minik tebessüme engel olamadım. Üzerime alınmıştım, pişman da değildim. "Daha nereye kadar devam edecek böyle uzaktan uzaktan? ~Ö.S." Aklıma gelen cümle ile buruk bir gülümsemeye dönüştü yüzümdeki tebessüm. Elimdeki kömürü düzgünce duvarın üzerinde hareket ettirdim. "Bilmem, belki ıhlamurlar çiçek açıncaya kadar? ~S.A."

KİTAP YARIM BIRAKILMIŞTIR 0536***: ulan bak ben dayanamıyorum çabuk gel beni kaçır 0536***: çabuk gel camın altına atlıycam çabuk lan çabuuuk 0533***: sanırım yanlış numaraya yazdınız 0536***: inan hiç farketmez yeter ki beni kaçırın! ^*^ 24.09.22-Macera-2.numara ^*^ 17.05.23-Mizah-1.numara

Gördüğü kız bugün yoktu. Çünkü oda boştu. Bunu açık pencereden gayet net bir şekilde görebiliyordu. Başını sallayıp boş verdi. Sigarasından bir nefes daha çekip tablaya bıraktı. Sanki içindeki sesi duymuş gibi diğer pencerede bir görüntü süsledi gözlerini. Kapı açılmıştı. Kapı pencerenin tam karşısında olduğu için gayet net görüyordu genç adam. Kızın yine geçen günkü gibi saçma sapan danslar edeceğini düşünerek izlemeye devam etti. Her ne kadar kendini pis bir röntgenci gibi hissetse de içinde bu suçluluk duygusunu bastıran kızı görme isteği hakimdi. Ama beklediği kızın kapıyı kapatır kapatmaz tişörtünü üstünden sıyıracağı, üstündeki desenli sütyenle kalacağı değildi. Dudakları hafifçe aralanırken dumura uğradığını hissetti. Bu kız manyak mıydı ki perdeyi çekmeden soyunuyordu?