"Sen gidersen sesin gider, kokun gider, yüzün gider. Ay dolanır pusularda, tenim titrer, gecem biter." demişti. Bunları söylerken sesi titremişti. Yine aynı konuyu getirmişti. Başımı omuzundan kaldırıp, hayran duyduğum gözlerine baktım, "Yağız sana söz verdim, senden gitmeyeceğim" dedim fısıldayarak. Yağız ağlamaya başlamıştı. Neden bir anda ağladı? Şaşırıp kalmıştım. "Ağlama" dedim burukça. "Seni bir yaşam boyu bitirmek değil de, sana hep hep yeniden başlamak isterim." bunları ağlayarak söylüyordu. Gözyaşlarına kıyamam Yağız... Elimi yanağına koydum. Sakalları batıyordu. "böyle yapma Yağız, bende sensiz yapamam. Seni çok seviyorum. Bende seni kaybetmekten korkuyorum" dedim bende ağlamaya başlamıştım. Denizin karşısında sevdiğim adamla gözyaşları içinde konuşuyorduk...

Biri babası için, birisi arkadaşı için bu teklifi kabul etti. Onlar birbirlerinin en yakın arkadaşları hatta kankalarıydı. Birbirleriylr ilgili herşeyi biliyorlar. Çok iyi arkadaşlar. Ama hepsi o kadar . Onlar Kankalar. Şimdi ise sadece kendilerinin bildiği bi anlaşmayla evleniyorlar. Onlar yalnızken kankalar ama başkaları varkwn birbirlerini seven evli çift. Peki bunu yapmak o kadar kolay mı. Hem kanka hem karı koca olmak o kadar kolay mı? Peki birbirlerinin bunca yıl fark emedikleri şeyleri fark etmek. Ya da aşık olmak. İtiraf etmek. Mert ve Aslı'nın hikayesi başlıyor. Romantik ve fazlasıyla komik...