Sır dolu hayatlar, konuşamayan bir kadın, sessiz bir aşk... "Tek bir kelime söylemeni, tek bir kelime söylemeni nasıl isterdim be kadın... Bir kere olsun bana adımla seslenmen için, o güzel ses tonunu duymak için nelerimi vermezdim..." Behzat acıyla Henna'yı izliyordu... "Bırak bu lafları Behzat! Senin tek derdin intikam, senin tek bildiğin çıkış yolu intikam!" Henna'nın dudaklarından küçük bir hıçkırık kaçtı. "Bir intikam uğruna bana bile kıyarsın değil mi? Bir intikam uğruna beni bile harcarsın!" Henna acı çekiyordu... Hayatı boyunca çektiği acılar yetmemiş gibi, bir de ona aşık olmuştu... Behzat, karşısındaki kadının işaret diliyle ona anlattıklarına kederle iç çekti. Başı üzgünce yeri buldu. "Ağabeyinin elinden tek varlığını alacağım Henna... Sana kıyamam ama buna mecburum! Anla beni, mecburum işte!" Behzat acıyla haykırıyordu... Henna ise çoktan ağlamaya başlamıştı. Küçük küçük iç çekişlerle hızla başını iki yana salladı. "Sen benim konuşamamdan güç alıyorsun..." Elleri titrediğinde daha fazla konuşmak istemeyip ellerini indirdi. Behzat, Henna'nın çenesini tuttu. "Henna'm, benim bu hikâyede kıyamayacağım tek kadın sensin..." Ardından ağlayan kadının çenesini öptü. "Suskunum benim..." Acıyla fısıldıyordu. Henna ise çekinerek adamın gözlerine baktı. Behzat keskin yüz hatlarına rağmen yumuşak bir ifadeyle kendisine bakıyordu. Henna'nın sakladığı büyük sır, Behzat'ın soğuk ve çaresiz intikamı... Her şey onlar için büyük bir imtihandı... Bu kadar imkânsızlık içinde bir çıkış yolu bulmak öyle güçtü ki... İki genç de çaresizdi. İkisi de acı çekiyordu. Aşk onlara en acımasız yüzünü göstermişti... © TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. HERHANGİ BİR KOPYALANMA, ÇOĞALTILMA VE ÇALINMA DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR.

Yasak olan her şey cezbediciydi. Bu yüzden mi bu kadar ilgimi çekti? Bana oynadığı oyunlar mı beni cezbetti? Oysa o bir yalancı ve bense yalana kurban sıradan biri.

TAMAMLANDI Ben İstanbul'da hayat bulmak isterken onun bana verdiği şeyler sonum olmuştu. Kaldıramamıştım, gücüm yetmemişti. Benim hayat hikayem heyecanlı olabilirdi ama güzel değildi. Kim güzel olmayan son isterdi ki? Ben sonumun güzel olmasını istediğim halde İstanbul'un denizinde boğulmuştum. Herkes öldürmez miydi sevdiğini? ''İstanbul bana hep seni hatırlatıyor. Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil. Hala, gülümseyen bir lale gibi bana sürgününü gönderiyorsun. Dört yanı çevrili bir kale gibi ne sır umut, ne de sır veriyorsun. Gemiler gidiyor, sen gidiyorsun sulara yansıyor yeşil gözlerin. Hüzün dalga dalga, ıssız ve derin beni İstanbul'a terkediyorsun. Sensiz ne şehrayin, ne deniz kalır. Gidersin, harabe olur İstanbul. Martılar göç eder; sular alçalır kendini çöllerde bulur İstanbul''

"Sen..." dedi. Sesi tonlarca acının kefareti gibi omuzlarıma düştü. "Sen bu şehre hiç gelmemeliydin! " - Wattpad'da 'Yolculuk İstanbul' adlı ilk ve tek kitaptır!

(Konusu değişecektir) -Elinden geleni ardına koyma Emre Atay. -İnatçılığın kendine verdiğin en büyük ceza olucak küçük hanım. ♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡ Kopyalanması çalınması aksinde yasal işlemler başlatılacaktır ⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️ Kitap final olduğunda baştan sona kadar tekrar düzenlenecektir...

eymenacar: Haberin olsun arkadaşlarım sana 'seninki' diyor afraışık: Nedenmiş o? eymenacar: Seni görür görmez 'yengeniz' demiş olabilirim :)

TÜM BÖLÜMLERİYLE SİZLERLE TAMAMLANDI

Evimiz ormanlık alanda ve evler birbirine uzak. Hayatımda hiçbir zaman hissetmediğim korkuyu hissediyorum. Arkamda bulunan kişinin bir erkek olduğuna eminim. Kim bilir bu ormanlık alanda bana neler yapar. O kadar aciz bir durumdayım ki kendime bile acıdım. Ben bu kadar zavallı bir insan mıyım? Arkamda bulunan kişinin konuşması ile daha çok korktum. Bugün başıma bir iş gelmezse bir daha asla gelmez... Bu adam kimdi ve benden ne istiyordu? Kimseye bulaşmayan etrafı ile iyi geçinen benden kim ne isterdi? "Bu daha başlangıç küçük fare. Kedinin fare ile oynadığı gibi seninle oynayacağım ve hayatını mahvedene kadar durmayacağım..." **** Hiçbir şekilde kitabımı alıntı yapmayın çünkü bu benim emeğim ve başkaları tarafından yayımlansın istemiyorum... Eğer alıntı yapılırsa peşini bırakmam şikayetimi ederim. Başlama tarihi : 26 / 01 / 2016 Bitiş tarihi: 11 / 07 / 2018

İhanetin acısını en derininde hissetmiş bir kadın ve adam... Ayakta kalmak hiç bu kadar zor olmamıştı... Yaşamak için izlenen yollar ve çıkmazlar... İki yarım kalmış yaralı kalp bir olabilirmi ?

Hayatım boyunca öldürmek için yetiştirildim... Bunun normal olduğu öğretildi bana.... Ama şimdi bir ölü yerine, bir canlıya sokulmamı istiyorlar... Hemde karanlığın en güçlü liderlerinden birinin içine... Korkması gerekenler onlar... Sonuçta dünyada nam salmış, tek canlı cellat, yani "Ölüm Meleği" benim... Peki neden asıl korkanın ben olduğumu hissediyorum... "Ruhumun insanlık adına verdiği savaşı sen kazandın..." Ateş Dinçer... Ölüm Meleğini öldürebilen tek güç... Bana ruhumu geri veren tek gerçek... "Ölüm Meleği..." bu kitaba başlarken, sadece hayal ettim ve sonuç hayallerimin ötesinde bir mutluluk... Teşekkür ederim...