KARANLIĞIN ORTASINDAYIM AYDINLIĞI GÖREBİLİYORUM AMA GİDEMİYORUM. KARANLIKTA BENİ BAĞLAYAN BİRİ VAR. NE KADAR İSTESEM DE UZAK DURAMIYORUM. KARANLIĞIN DİBİNE ONUNLA GÖMÜLÜYORUM. HAYAL KIRIKLIĞINA UĞRAMAKTAN YORULMUŞ BİR HALDEYİM. GÜÇSÜZ BEDENİM HER SEFERİNDE YANLIŞ YOLDA OLDUĞUNU BİLE BİLE O YOLDA İLERLEMEKTEN DAHA DA GÜÇSÜZLEŞİYOR. UÇURUMUN KENARINDAYIM AMA BİR ADIM DAHA ATMAKTAN KORKMUYORUM. VAZGEÇEMİYORUM , BİTİYORUM. MASUMLUĞUMU KAYBETTİM. ARTIK KOSKOCAMAN KARANLIĞIN İÇİNDEKİ KÜÇÜK BİR BEYAZ TANESİ DEİLİM. ARTIK O BÜYÜK VE ZİFİRİ KARANLIĞI TAMAMLAYAN BİR NOKTAYIM. BENİM İÇİN ARTIK SADECE İNTİKAM VAR.

Onu ilk gördüğümde her şey normaldi ama zaman geçtikçe ona karşı duygularım değişmeye başladı. Galiba ben aşık olmaya başlamıştım ben ona , ben aşık olmamam gereken kişiye aşık olmaya başlamıştım. Ben kuzenime aşık olmaya başlamıştım en yakınımdaki kişiye .

Gerçek töre hikayelerini merak ediyorsanız okuduğunuza pişman olmicaksınız

"Bunca kararsızlığın içinde aldığım en güzel kararsın küçüğüm..." .

Merhaba arkdaşlar bu benim ilk hikayem umarım beğenirsiniz ve destek olursanız sevinirim❤️

Nefretle başlayan aşklardan yana mı oldu? Yoksa ilk görüşte aşık olup daha sonra nefret mi oldu? Acı, nefret, aşk, para.. Bu kelimelerden hangisi doğruydu, hayatım da hangi yanlış vardı da doğruyu da onunla beraber götürdü.. *** Hiç istemediğim hayatı, hiç yaşamadığım acıyı yaşatan bir adam.. Dayanabilecek miydim yoksa bu hayattan kurtulabilecek miydim? Aşk mı kazanacaktı yoksa Nefret mi? İşte tüm bunların cevapları bu hikayede..

~Kitapların bağlantıları YOKTUR. İkinciyi okumak için birinciyi okumak GEREKMEMEKTEDİR~ Yıllar önce, küçük ve tombul bir kız çocuğu iken düşmüştü genç kadının kalbine aşk. Yıllar sonra kader; oldukça güzel, genç bir yüzbaşı olduğunda tekrar karşılaştırdı onları. Ve kadın hiç usanmadan, bıkmadan yeniden tutuldu o kahve gözlere.

"Eğer saç teline bile dokunursan varya, aleme ibret olursun Sedat, aleme ibret olursun. Yalvara yalvara geberdi gitti derler." karşımda tüm ihtişamıyla duran Ateş'e baktım. Gözüme bir an mükemmel görünmüştü. Tüm kusurlarından sıyrılmış ve mükemmel. Yaşlı olan adam elini kaldırdığında tokat atacağını anlamıştım. Refleks olarak kapanan gözlerim, sanırım yanağımda hissettiğim sızıyla ya da kulaklarıma dolan ağır ses ile tekrar açılacaktı. Tam da öyle oldu, ama kulaklarıma dolan ağır sesten öte kulaklarıma dolan tanıdık ses ile neredeyse sevinçten kalbim göğüs kafesimin dışarısına çıkacaktı. O, Adı gibi yakar, yıkar, savurur. Acımaz, önemsemez. Attığı her adım, aldığı her nefes, Acı verir birilerine. Ateş, Yeterince acı çekti, acı çektirme zamanı onun için. Acımadan Umursamadan Şimdi onun karşısında, Tüm acılarının ödülü var belki de. Onu dindirecek, Kalbini açabilecek birisi, Kucağına oturtacağı, kokusunu içine çekeceği, kalbi olduğunu hissettirecek birisi. Saçlarını okşayıp buseler konduracak ve 'Sonunda seni bulacağımı bilseydim, bin defa ölürdüm.' diyebileceği birisi. Herşeyden önce, nefreti ve öfkesini, söküp alabilecek birisi.

Mutlu sonsuz mu olacak onların hikayesi yoksa mutlu son mu?? ~Hangi hikaye mutlu sonla bitmiş ki~ ~Mutlu sonla bitse heykellerini dikmezlerdi~