bxb

Yaşam dediğimiz şey günümüzdeki çoğu insanın yaptığı gibi hoş çocukluklar geçirip daha sonra öğrenim hayatına başlamak ve yıllarımızı alan eğitim hayatlarımız bittiğinde öleceğimiz zamana kadar para kazanmak için hayatlarımızı ortaya koymaktan ibaret değildi. Bizim değersiz küremizin, dünyamızın dışında olan başka şeyler de vardı. Bizim onları görmememiz ya da bilmememiz onların önemsizliğinden değil bizim körlüğümüzdendi. Hayatı dünya ile sınırlandırmış ve bundan daha fazlasını olabileceğini akıl etmeyi asla düşünmemiştik. Doğumları kutlamış ve ölümlerin ardından yas tutmuştuk. Bilmiyorduk ki doğum ve ölümden başka hiçbir şey yoktu sonsuz olan. Asla bilemeyecektik varlığımızın ardındaki gerçek sebebi. Belki de kendi kendimizi yok edecektik fakat bir yerlerde yaşamaya devam edecektik. Evren düşünüldüğünde insanlık oldukça değersiz geliyor göze. Kainat bilemeyeceğimiz, göremeyeceğimiz ve asla tam olarak çözemeyeceğimiz şeylerle dolu...Aşk gibi, sevgi gibi. "Onunla tanışmak büyüleyiciydi, seninle tanışmak büyüleyiciydi.'' ✨ chanbaek fan fiction / science fiction ✨ ✨ 170817 - 111117 ✨

Onu seviyordum, ama daha cinsiyetimle kaybediyordum şansımı. En azından homofobik değil, diyordum, en azından arkadaşlarıyla bu konuda şakalaşacak kadar açık görüşlü. Ama bu, onun bana en ufak bir ilgi duymadığı gerçeğini değiştirmiyordu. Ve ben de, arkadaşı olup yakınında kalarak başkalarıyla olmayı, uzaktan onu izlemeye tercih ettim. Texting içerir.

Hayaller, bizi sonu gözükmeyen bir uçuruma sürükleyen, insan beyninin acımasız yansımalarıdır. Ama onun hayali, onları düştükleri çukurdan çıkarmış ve karanlıktan kurtarıp ruhlarını gökkuşağı renklerine boyamıştı. Şimdi ise hissettikleri birinin adınızı boşluğa fısıldaması gibiydi. Yorgun, çaresiz ve bir o kadar da beklentisiz. Bir sözü vardı Dostoyevski'nin. "Ne yaparsan yap, daima pişman öleceksin. Belki yaptıklarından belki de yapamadıklarından." İşte şimdi hissediyordu katmersiz pişmanlığı. Söylediklerinden ve bir daha hiç söyleyemeyeceklerinden. Tekrar karanlığa gömülürken ve ruhunun bir daha o acımasız yansımalara ev sahipliği yapamayacağını bilirken elinden gelen sadece onu ve bıraktığı anıları zihninin en eski raflarına kaldırmaktı. Başını gökyüzüne çevirdiğinde tüm düşünceleri havaya karıştı ve yüzünü buruk bir gülümseme aydınlattı. Çünkü kuzey ışıkları herkesin hayallerine konu olacak kadar güzeldi şimdi. Çünkü o gözlerini kapamış ve yeşili göğe yansımıştı...

Her zaman onun için zordu meseleler.

bir umuttur turuncu