​"Bazı sokakların sonu uçurumdur, bazı sevdaların sonu ise cinnet..." ​Alçin... 20 yaşında, ela gözlerinde koca bir dünyanın neşesini taşıyan ama dudaklarına sükutu mühürlemiş o kız. Üç abisinin gölgesinde, ailesinin "her şeyi halleden" görünmez kahramanı. Ateş... 27 yaşında, öfkesiyle mahalleyi yakan, bakışıyla şehri susturan bir adam. Kaslı vücuduna kazınmış karanlık geçmişi ve kontrol edemediği sinir krizleriyle, o sokağın hem hâkimi hem de mahkûmu. Kimseye eyvallahı olmayan bu "manyak" adam, o gün gördüğü ela gözlerle hayatının değişeceğini bilmiyordu ​"Bana bak küçük kız," dedi Ateş, sesindeki o tehlikeli tınıyla Alçin'in üzerine yürürken. "Bu mahallede kuş uçsa benden icazet alır. Sen o ela gözlerini benden kaçırdıkça, ben seni bu çıkmazın duvarlarına kazırım. Seni abilerin bile elimden alamaz, o kuzenini ise kendi ellerimle toprağa gömerim!" ​Alçin titreyen nefesini düzene sokmaya çalışırken, Ateş'in zifiri karanlık gözlerine baktı. Kurtulmaya çalıştığı kafesten, çok daha vahşi bir yangının kucağına düşmüştü. ​Bir yanda Alçin'i canından çok seven ama nefes aldırmayan üç sert abi... Bir yanda çocukluktan kalma aşkıyla onun saçının teline dünyayı yakmaya yeminli Atlas... Ve en tepede; Alçin'e dokunan eli kırmaya, ona bakan gözü oymaya ant içmiş, kıskançlığı delilik boyutunda bir adam: ATEŞ. Gönül Çıkmazı... Buradan çıkış yok, sadece teslimiyet var.

"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!" ••• 29/10/2023 #ask 1 29/10/2023 #genckurgu 2 23/02/2024 #macera 1

Siz : Canım kankam nasılsın? Siz : Oğuzhanın şarjı bitti. Siz : Sana haber vermemi istedi. Siz : Bizi merak etme en fazla ne olmuş olabilir ki... Arkadaşıma yazdığımı düşünürken hiç tanımadığım bir adama yazmıştım. Uzak mesafeden sağlıklı bir ilişki çıkar mıydı? _______________________________________ "Sana aşık oldum Anka. Kalbim yok diyordum ama benim kalbim sen olmuşsun. Ben sensiz nefes alamaz olmuşum." Ve yeniden dudaklarımız kavuştu. Nefeslerimiz birbirine karıştı. Biz yine birbirimizden nefes aldık.

En sevdiğim kitabın içine yan karakter olarak düştüğümde tek bir görevim vardı : mutlu sonun gerçekleşmesini sağlamak. Her şey tam da olması gerektiği gibi gidiyordu─ta ki ben kötü karakterin dikkatini çekene kadar.

Londra'dan İstanbul'a sadece birkaç aylığına döndüğünü sanıyordu Deren Karahan. Ta ki kendini Galatasaray'ın kaotik dünyasının ortasında, Türkiye'nin en çok konuşulan futbolcularından biri olan Barış Alper Yılmaz ile aynı hikâyenin içinde bulana kadar. Biri sürekli göz önünde yaşamaya alışmıştı. Diğeri ise yıllardır insanlardan saklanıyordu. Maç geceleri, stadyum ışıkları, sosyal medya söylentileri ve kaçmaya çalıştıkları duygular arasında, bazı hikâyeler ilk yarıda bitmez. Bazı aşklar ikinci yarıda başlar.

Eli kalem tutarken üzerinde okul forması varken birden bire o gelinliğin içinde bulmuştu kendini. Kalem tutan ellerine altınlar takıldı . Okula gitmek yerine ağanın gelini olup o büyük konağa gitmişti. Küçük zarif ayakları konağa adım attığında birden kadın olması istenilmişti. Üzerindeki baskı bitmeyen azarlar dayaklar bitmiyordu sadece okumak istemişti bu zulümde nasıl yaşayacaktı.

Yazım Aşamasındadır.

Cansu bir tıp öğrencisiydi. Hayatı hastane koridorlarında, nöbetlerde ve yorgun gecelerde geçiyordu... ta ki bir gün aniden yere yığılıp ölümle yüzleşene kadar. Kalbi durdu. Ama öldüğü yerde uyanmadı. Gözlerini 1800'lerin İstanbul'unda, zengin bir paşa konağında açtı. Artık herkesin "cinli" dediği genç bir kızın bedenindeydi: Cavidan. Bu dünyada kimse ona inanmıyor. Doktorlar çaresiz. Hizmetçiler fısıldıyor. Ve ailesi kızlarının aklını kaybettiğini düşünüyor. Ama Cansu bir şeyi biliyor: O ölmedi. Ve bu hayat... ona ait değil.

''Ne işin var burada?'' ''Seni görmeye geldim.'' Tek kaşım kalktı. ''Sebep?'' ''Bir sebebi mi olması lazım? Seni görmek istedim sadece.'' 29072023

Arkeolojik çalışma yaptığı sırada geçmişe giden bir kadın tarihi değiştirebilir miydi? [Tamamen hayal ürünüdür.] #Tarihi 1