Bu hikaye +18 yaş ve üzeri için uygundur. Şiddet, cinsel içerik, intihar içermektedir. ... Bir gün telefonda dolaşırken bir internet romanına rastladım. Klasik eski çağ romanıydı aslında. Bir imparator ve kont kızının siyaset amacıyla evlenip sonradan aşık olmalarını anlatıyordu. Sonrasında da hikaye birkaç saray entrikasıyla bitiyordu. Fakat burda benim ilgimi çeken başka biriydi. İmparatorun favori şövalyesi, ismi Eric'di. Aslında aklıma ilk en sevdiğim meyve olan erik gelmişti ve gülmüştüm. Sonradan ek bölümlerde hikayenin kahramanlarının hayat hikayelerini paylaşan yazar sayesinde Eric'i tanımış oldum.

Sibel mesleğinde tecrübe kazanmak istediği için bakıcılık yapmak ister. Babasının önerisiyle geldiği ailenin oğlu bekâr bir babadır. Kızına bakıcı bulunduğundan habersiz olduğu için görüşmeye gelen kadını, ailesinin seçtiği anne adaylarından biri sanar. Yanlış anlaşılmalarla tanışan ikili, içine kapanık bir kız çocuğu sayesinde günden güne birbirlerine alışırlar. "Hap kullanıyor musun?" "Anlamadım?" "Buraya evlilik görüşmesine gelmedin mi?" diye sordu Hazar gergince. "Siz yanlış anladınız." dedi aceleyle. "Buraya sizin için gelmedim." "Ne için geldin?" "Kızınız için." diye hızla cevap verdi Sibel. "Bakıcı olarak geldim."

Touchdown Amerika'ya sadece bir yıllığına gitmiştim. Planım derslerime odaklanmak, biraz İngilizcemi geliştirmek ve sonra Türkiye'ye dönmekti. Ama kimse bana ev sahibimin oğlunun okulun yıldız Amerikan futbolcusu olduğunu söylememişti. Jacob Alexander. Okulun gözdesi. Benim baş belam. Ve fark etmeden kalbimi teslim ettiğim kişi... #okul-> 2 (04/06/26) #mizah->1 (09/06/26)

"Bak şimdi," koltuktan yavaşça kalktı. Şu an tepemde dikiliyordu tam olarak. "Zaten evde fazla durmuyorum, okul çıkışı işe gidip gece yarısı eve dönerim. Bir yedek anahtarım var, onu sana vereceğim. Kendine bir iş bulup sana yetecek kadar birikim yaptıktan sonra ayrılabilirsin. Sonsuza kadar burada kalacağını düşünüp iş fikrinden vazgeçme." "Öyle bir şey düşünmüyorum zaten, en kısa sürede çıkarım." Yüz ifademi göremiyordum ama kaşlarım çatılı şekilde ona bakarken umarım sinirli duruyorumdur. "İyi, eve arkadaşlarını getirmek yasak. Evi dağınık bırakmak yasak. Kira ve faturalara destek olmana da gerek yok. Yüksek sesle müzik dinlemek de yasak. Komşulardan tek bir şikayet alırsam bozuşuruz." O, ev hakkındaki kuralları bir bir sıralarken yüzüne şaşkınlık ve sinirle karışık bir ifadeyle bakıyordum. Bu çocuk beni ne sanıyor, 10 yaşında falan mı? Bu yasaklar ne ya? "Sen beni 10 yaşında falan sandın herhalde. 18 yaşındayım ben, on sekiz. Bunları söylemene gerek yoktu." Sanki aklına yeni bir şey gelmiş gibi tekrar konuşmaya başladı. "Yaşını söylemişken, senden 3 yaş büyük sayılırım. Bana abi desen iyi olur." "Birincisi, 19 olmama çok az kaldı. Yani mantıken 3 değil 2 yaş büyüksün. İkincisi, zaten abi diyorum, abi." ❀࿐ Siz: isteyim ben cikcam birazdan Tuğra Abi: ne işi amk işe mi girdin sen neden haber vermiyorsun Siz: abi ne bileyim unutmusum bugun soyleyecektim zaten eve gelince niye sinirleniyosun ki hemen Tuğra Abi: çok normal değil mi sinirlenmem aq haber vermeden başına buyruk davranıyorsun nerede işe girdin sen ne kadar güvenilir bir yer biliyor musun bunları Siz: iyi misin tugra sen az sakin olsana Tuğra Abi: tugra abiye noldu Siz: kurabiye oldu

"Seni sevdiğimi biliyorsun ona rağmen benden kaçtın . Benim neler yapacağımı bile bile , ben bu yaptıklarını sineye çekmiş değilim . Daha ağır bir cezayı hak ediyorsun , ama kıyamıyorum...beni az çok tanıyorsun Lidya ama bilmediğin bir tarafım da var . Seni benden ayıracak her kim varsa zevk ala ala yok ederim onu !" Lütfen hikayemi ilk bölümlere göre yargılamayın ilerleyen bölümlerde çok daha geliştirdim kendimi .

Kader, mürekkebi kana bulanmış bir kitaptır. Bazıları o satırlarda yok olmaya mahkûmdur; bazıları ise kalemi eline alıp kendi sonunu yazmaya gelir." Sonbahar Esintisi isimli o çok satan romanın sayfalarını ben yazdım. İmparatorluğun en parlak mücevheri, Nelfgaard Dükalığı'nın tek varisi Lena Nelfgaard'ın nasıl yavaş yavaş kendi ihtirasları ve Veliaht Prens'in soğuk ihanetiyle yok olduğunu ilmek ilmek işledim. O, herkesin "kötü kadın" diyerek lanetlediği, 19 yaşında infaz sehpasında can veren bir figürandı. Her şey kusursuz ilerliyordu. Ta ki, kitabın sonunu yazıp yatağıma yattığım o gece, gözlerimi Lena Nelfgaard'ın bedenin de açana kadar. Şimdi o kurgusal dünyanın içinde, kendi yazdığım trajedinin tam ortasındayım. İnfazıma daha iki yıl var. Etrafımdaki saray entrikaları, o kibirli prens, taht için birbirini yiyen dukalıklar ve hiç hesaba katmadığım, ruhumu sarsan o tehlikeli bakışlar... Artık piyon değilim. Bu hikâyenin kötü kadını olarak ölmek yerine, kendi imparatorluğumu kurmaya geldim. Prenslerin ve kralların oyununu bozmak için elimde tek bir kozum var: Hikâyenin sonunu sadece ben biliyorum. Rüzgâr yön değiştiriyor. Sonbahar esintisi, yerini imparatorluğu ateşe verecek bir fırtınaya bırakmak üzere. Kendi sonumu yeniden yazmaya hazır mısın?

"Göktürk abi," dedim uyarır gibi, "Kendine gel istersen." Sapık mıdır nedir? Çok içmişsin gene, hadi geç döşeğe diyordu şarkıda. Ay daha neler! "Ya abisini de sikeyim, abi kelimesini de!" Elini başımın yaslı olduğu duvara vurdu, sinirli sinirli gözlerime bakarak devam etti. "Deme amına koyayım deme. Abi falan deme bana. Ben senin abin olmak istiyor muyum, sor bakayım? İstemiyorum lan." Elini bir daha vurdu. "Abi kelimesini literatüre koyanın götüne literatür girsin. Abi, abi, abi! Yeter ama! Ne abiymiş be!" Şaşkınlıktan küçük dilimi yuttum, götümden geri çıktı sanki. Dudaklarım aralanırken boğazım kurumuştu. Gözlerim kocaman açılmıştı.

​"Bazı sokakların sonu uçurumdur, bazı sevdaların sonu ise cinnet..." ​ ​"Bana bak küçük kız," dedi Ateş, sesindeki o tehlikeli tınıyla Alçin'in üzerine yürürken. "Bu mahallede kuş uçsa benden icazet alır. Sen o ela gözlerini benden kaçırdıkça, ben seni bu çıkmazın duvarlarına kazırım. Seni abilerin bile elimden alamaz, o kuzenini ise kendi ellerimle toprağa gömerim" ​Alçin titreyen nefesini düzene sokmaya çalışırken, Ateş'in zifiri karanlık gözlerine baktı. Kurtulmaya çalıştığı kafesten, çok daha vahşi bir yangının kucağına düşmüştü. ​Bir yanda Alçin'i canından çok seven ama nefes aldırmayan üç sert abi... Bir yanda çocukluktan kalma aşkıyla onun saçının teline dünyayı yakmaya yeminli Atlas... Ve en tepede; Alçin'e dokunan eli kırmaya, ona bakan gözü oymaya ant içmiş, kıskançlığı delilik boyutunda bir adam: ATEŞ. Gönül Çıkmazı... Buradan çıkış yok, sadece teslimiyet var.

"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!" ••• 29/10/2023 #ask 1 29/10/2023 #genckurgu 2 23/02/2024 #macera 1

Siz : Canım kankam nasılsın? Siz : Oğuzhanın şarjı bitti. Siz : Sana haber vermemi istedi. Siz : Bizi merak etme en fazla ne olmuş olabilir ki... Arkadaşıma yazdığımı düşünürken hiç tanımadığım bir adama yazmıştım. Uzak mesafeden sağlıklı bir ilişki çıkar mıydı? _______________________________________ "Sana aşık oldum Anka. Kalbim yok diyordum ama benim kalbim sen olmuşsun. Ben sensiz nefes alamaz olmuşum." Ve yeniden dudaklarımız kavuştu. Nefeslerimiz birbirine karıştı. Biz yine birbirimizden nefes aldık.