Gökyüzü ruh halimi anlamış gibi fazlasıyla kapalıydı. Tıpkı kalbimde ki kasvet gibiydi. Birazdan da gözyaşlarıma uyum sağlayıp yağmaya başlayacaktı. Imm nasıl başlayacağımı bilemiyorum aslında fakat bir yerden başlamalıyım dimi? Ben Ahla. Adımın anlamı gibi pek şirin, çok şirin yirmi iki yaşında bir kızım. Biraz fazla ukalayım sanki? Her neyse, her neyse... Son ayları mı kendimi eleştirerek geçiremem dimi? Bazen hiç ummadığınız bir anda birisi çıkar karşınıza ve öleceksiniz der. Hayır, zaten öleceğiz bunu biliyoruz sorun bu değil aslında. Sorun size biçilen ömrü bilmek, sorun sizin beyniniz de oluşan bir kitlenin her geçen gün sizi ölüme daha çok götürmesini izlemek ve hiçbir şey yapamamak. İşte çaresizlik bu... Geride kalanlar... Onlara hiç girmek bile istemiyorum. Hatırlanır mıyım acaba bir gün? Mehmet hatırlar mıydı acaba beni? Neyse veda konuşmaları kısa olur dimi? Uzatmamak gerek. Hepimizi öleceğimizi biliyoruz ama kim ister ki tarihi bilinen bir ölümü?

Tanrının sevgisi ve esenliği sizlerle olsun.

Yüreğinizi açıp öyle okuyun. Ece'nin iç dünyasını anlamak için buna ihtiyacınız olacak. Ece hayatını kariyeri için yaşayan, ve hep düzenli bir hayatı amaçlayan bunca zaman bütün zorlukları başarıyla yenmiş bir kadın. Hiçbir şey'in onu yıkacağını zannetmiyordu. Taki karşısına o çıkana kadar. Bora, Ece'nin hem kabusları,hem de en güzel rüyalarıydı.

Bazı anlar vardır. Kaderin farklı bir yola sokar, sizi şekillendirir. Olgunlaşırsınız, olgunlaşmak zorunda kalırsınız. Değişimi kabul etmeniz gerekir. Etmezseniz... Etmezseniz yok olursunuz zaman içinde. Yaşayan bir hayalete dönersiniz. Kalbi atan bir hayalet... Canım yandı. Canımı yaktılar. Büyük bir viraja geldim. Dönebilirdim o virajı. Kaderim farklı bir yöne yol çizecek. Biliyordum, hissediyordum. Benden kopan ve giden sol yanımdan kalan kırık parçalarla hissediyordum bunu. Kırık parçalar... Canımı yakıyordu o parçalar. Huzurumu alıp gidecekler gibi hissediyordum. Acı insanı olgunlaştırır derlerdi ve ben inanmazdım. Gerçekmiş. Öyle yandı ki canım. İstemesem de olgunlaştım. Olgunlaştıkça sustum. Sustukça ezdiklerini sandılar. Yaptıklarını görmezden gelmem, onlara kendilerini haklı hissettirdi. Canımı yakmaları sol yanıma verdikleri zararla katlandı. Bir kez güveni kırılmış insan bir daha kolay kolay eskisi gibi olmazmış. Cam gibiymiş güven. Bir kez kırılırsa bir daha eskisi gibi olmazmış. Sonra insan güvenemediği için yavaş yavaş yok olurmuş.

Daha on yedi yaşında bir kızı sırf bakire birini istediğin için kandırdın mı yoksa gerçekten seviyor muydun ? ..

Ben susmak zorunda kaldım... Ben ölmek zorunda kaldım... Sen oku kelimeleri gözlerimden... Ben seni çok sevdim...

Bu bir güçlü kalmanın hikayesi.. Bu zayıflık değil, gücün kurgusu.. Burda yenilgi yok.. Kaybedeni olan ama kaybederken kazananların hikayesi var.. Her kaybediş bir yıkılışsa, Cam Kırıkları yıkılırken yakarışın hikayesi.. Unutmayın, öldürmeyen darbe her zaman güçlendirir. Ve her acı, geçtiğinde ardında 'tecrübe' kelimesini bırakır. ♣ Yayımlanma Tarihi : 09.08.2015 Genç Kurgu #758 10.09.2017 Genç Kurgu #702 11.09.2017 Genç Kurgu #699 12.09.2017 Genç Kurgu #680 29.09.2017 Genç Kurgu #565 01.10.2017

Yaşadığı kapalı ortamdan çıkıp, adeta yeni bir yaşam olarak nitelendirdiği yeni hayatına adım atan bir kız. Öfkesini kontrol edemeyen, geçmişinden yara almış, sevgiye muhtaç bir erkek. Akıl hocası bir psikolog. Saf bir kadın. Ve sırlarla dolu bir adam. Eğlencenin hiçbir zaman azalmadığı bir hayat döngüsü içerisinde yaşayan 6 genç. Her biri farklı. Hepsinin yaşadıkları olaylar farklı. Ama onlar bir aradalar. Çünkü onlar dizilerdeki arkadaş gruplarını aratmayacak kadar birbirlerine bağlılar. Sadece aşktan, eğlenceden, okuldan, arkadaşlardan ya da entrikadan ibaret bir hikaye değil. Hepsini içinde barındıran farklı bir hikaye. NOT: İsme bakıp aldanmayın, ve sayfaları çevirip sırrı çözün. Tüm hakları saklıdır ve bana aittir.

"İntikam yolculuğuna çıkacaksan kendin için de bir mezar kaz." Parti ışıklarının sönmediği, topuk seslerinin eksik olmadığı ve kahkahaların hiç dinmediği bir cennetti Beyaz Konaklar. Adını sitenin zirvesine yapılmış, bembeyaz, görkemli konaktan alıyordu. Herkesin hayalini kurduğu ama her hayalini kuranın ya da parası olanın içine giremediği, İstanbul sosyetesinin görkemli dünyası.. Buzdağının görünmeyen kısmında ise bambaşka bir hayat yatıyordu. Yalanlar, yasaklar, entrikalar ve en yakınların bile birbirine ihaneti.. ama bunları kimse görmez, duymaz, duysa da inanmazdı. Çünkü burada entrikalar ışıklar söndükten sonra kapalı kapılar ardında yürür ve Beyaz Konaklar'da olan sadece Beyaz Konaklar'da kalırdı. Taa ki ardlarında bıraktıkları küçük kız çocuğu, intikam için geri dönene kadar... *** Bu hikaye tamamen hayal ürünü olup, gerçek kişi, kurum ve kuruluşlarla ilgisi bulunmamaktadır. • Gelişmeleri @beyazkonaklar instagram hesabından takip edebilirsiniz! • Yayınlanma Tarihi 24.06.2019

-kızımız ağlamasın deniz... -kızımız sana emanet dayısı.. Uçak kazasında ölen ablası ve eşinin son sözleri kulaklarında çınlıyordu.Koca 4 yıl geçmişti..Ama o gün gözlerinin önünden gitmiyordu.Ona emanet edilen minik bir bebek ve hayatın yükü... Ve aynı anda hayatlarına gelen bir güneş... Emanetini koruyacak bir melek......