Elizabeth'in hikâyesi kanlıydı. Her bir cümlesi kurbanlarının kanlarıyla yazılıydı. "Ve sen küçük kız, hikâyemin en çarpıcı cümlesi olacaksın!" Ya ölecekti ya da öldürecekti. Zaten ölü olan bir yaratığı bir kez daha öldürebilir miydi ki? Musallat olan bir hayalet, kardeşini kurtarmak için canını ortaya koyan bir abla. Kim katil? Kim masum? Kim suçlu tüm bu olanlardan? "Tanrı, cenneti yarattı; insanoğlu ise cehennemi!" *** Mizahın korkuyla buluştuğu an... Hem gülüp hem korkmak, hiç bu kadar doğal olmamıştı. *** Yazardan; Satırlarımda can bulan karakterlerim gereği, hikâye küfür içerikli olmakla birlikte minimum düzeydedir.

Nereden bilebilirdim ki bir fotoğrafın başıma onlarca iş açacağını? *Basılı eserdir.

Susmayı seçmek bir cezaydı bana göre. Konuşmamayı hak ediyordum. Annesinin ölümüne sebep olabilecek kelimeler söyleyen birisi susmalıydı çünkü. Konuşmak ona yakışmazdı. Konuşmak bana yakışmazdı. Ona göre ise kolaya kaçmaktı susmak. Dertlerden kaçmak, savaşmak yerine tuğlalarla örülü yüksek duvarların ardına saklanmaktı susmak. Onun düşünceleri aklımdaki olumsuzlukları bir bahar yağmurunun sokakları temizlemesi gibi temizliyordu. Beni sarsıp kendime getiriyordu. Korkularımla savaştırıyordu. Beni bir savaşçıya dönüştürüyordu. Güçlü Kalmamı sağlıyordu.....

Biri babası için, birisi arkadaşı için bu teklifi kabul etti. Onlar birbirlerinin en yakın arkadaşları hatta kankalarıydı. Birbirleriylr ilgili herşeyi biliyorlar. Çok iyi arkadaşlar. Ama hepsi o kadar . Onlar Kankalar. Şimdi ise sadece kendilerinin bildiği bi anlaşmayla evleniyorlar. Onlar yalnızken kankalar ama başkaları varkwn birbirlerini seven evli çift. Peki bunu yapmak o kadar kolay mı. Hem kanka hem karı koca olmak o kadar kolay mı? Peki birbirlerinin bunca yıl fark emedikleri şeyleri fark etmek. Ya da aşık olmak. İtiraf etmek. Mert ve Aslı'nın hikayesi başlıyor. Romantik ve fazlasıyla komik...