Zorlukla başlayan bir hayatın tam rayına oturmasıyla yokuş aşağı yuvarlanışın hikayesi...

Hayatıma ansızın giren bu adama hem bir ömür borçlu olup hem de alışmak zorunda kalacaktım.Belki de bu adam beni çok sevecekti, el üstünde tutup gözünden sakınacaktı.Aradığım koşulsuz sevgiyi bana verebilir misin Kerem Han Mert Barbarosoğlu... Umarım verebilirsin.Ya hiçbir zaman istediğim şekilde sevilip değer görmezsem...o zaman ne olacak!Ya ben Kerem'i hiç sevemezsem...ya O başkasını severse...biz ne yapacağız o zaman Kerem???Allah'ım niye zor geliyor bana bunlar bu kadar.Altı üstü ailem için kendimi,onurumu,şerefimi sattım.Beni kapısına gönderen sen değil misin Allah'ım.Ailem için bana Kerem'in kapısını açtın ben de üzerime düşeni yaptım.Peki şimdi niye cenazeme gidiyor muşum gibi hissediyorum.Düşünceler silsilesinde boğulmuş durumdayım.Kolumu kaldıracak takatim yok.Kendime gelmem lazım aşağıda ailemin en mutlu günü keza Kerem'in ailesinin de.Gerçi şimdi onlarda benim ailem oldular değil mi?Şıhhh... ağlamak yok Buse ağlamak yok!Güçlü dur Buse güçlü.Sen neleri atlattın bunu da atlatacaksın! Nelere göğüs gerdin bu ne ki!Fakat hiçbirinde...neyse bugün gerçekten miladım olacak,bu akşam da tarih yazacağım.Aynanın karşısında her zorlukta kendime geldiğim halimle gözlerimin en içine baktım.Bunu da aşacağız Buse bunu da dedim.Kapı açılıp içeri Kerem girince ona bakmadım.Çünkü kendisinden önce parfüm kokusu geliyor. Bakmakta istemiyorum zaten.Gelip tam arkamda durdu,ağladığımı anlamıştı.Gerildi gözlerinin içindeki hayranlık ifadesi yerini öfkeye bıraktı. Arkamdan yavaşça bana doğru gelip sarıldı.Hiç beklemediğim bir şey olunca bir an dondum ama kendimi çabuk toparlayıp aynadan onun gözlerine mağrur,yorgun ama başı dik ve güçlü bir kadın olarak baktım. Kerem"Hazır mısın?"derken sanki bundan sonraki her şeye tüm olacaklara der gibi.Derin bir nefes alıp ki artık aldığım nefese bile işleyen orada bile var olan adamı

Hiç inanmamıştım ki ben... Aşkmış, sevdaymış bunlar yalan ve boş şeylerdi hep benim için. Keşke de öyle kalsaymış... Nerden bilebilirdim ki böyle olabileceğini... birine böyle tutulabileceğimi... aslında sevmekten korkardım, çünkü ben sevince tüm hücrelerimle severim! Beni de bu halim korkutuyordu ya zaten . "Sarılmayacaksın dedim, o ite! Konuşmayacaksın! Gülmeyeceksin dedim!!!" Arkamdaki biblo yere düşerek tıpkı aklım ve kalbim gibi paramparça oldu. Benim sevdiğim adam bu muydu? Bu bu çok fazla... Gözlerine sanki simsiyah bir perde çekilmiş gibiydi öfkeden. İlk defa ürktüm sevdiğim adamın bu halinden ama yine de susamazdım. " Bana bu şekilde karışamazsın! Benim üzerimde baskı kuramazsın! Bana hüküm veremezsin!!!"diye avazım çıktığı kadar bağırıyordum ama ne fayda... "Öyle mi! Bak bakalım nasıl yapıyorum!" Dibime kadar gelip çenemden canımı acıtacak şekilde tutup ,can alan cellatlar gibi tıslayarak :"Şimdi gidip o piçin evveliyatını sikeceğim. Sen de bundan sonra bu evden dışarıya adımını atmayı unut!" Ne! Şok olmuş bir ifade ile baktım arkasından. Kapının yanında ki çekmeceden silahını alıp kontrol etti, beline takacakken acıdan sulanan gözlerimi silip ,bacaklarıma güç vermek ister gibi koşmaya çalıştım arkasından. Koluna yapışıp önüne geçtim, kolunu tutmasam olduğum yere yığılacağım.Ne tuhaf bana bunları söyleyip , bir de canımı yakan adamdan yine güç almam. "Ne diyorsun sen Emir. Kendinde misin !" " Hıh!!! Ben asıl şimdi kendimdeyim! Sana en başından beri kırmadan ,üzmeden davranmaya çalıştım güzelim ama sen hep kendi bildiğini okudun. Şimdi de benim bildiklerime göre okuyup yaşayacaksın. Bundan sonrası yok Mihrimah! Ne özgürlük ne iş ne aile anladın!" Beni kolumdan tutup kenara savurdu ve kapıyı kilitletip çıktı. Ben titreyen dizlerimle yere çöküp şok olmuş bir ifade ile baktım arkas