Tamamlandı. ____ Öldüğü gün kendi yazdığı kurguda, en başından beri uyanmamış, komadaki yan karakter oldu. Sadece bu da değil, birkaç gün geçmeden hedef alınarak kaldığı hastane kundakçı tarafından alev denizine gömüldü. En sonunda sisteme bağlandı ve ömrünün 3 günden biraz fazla olduğunu öğrendi. Hayatta kalmak adına bir yandan dikkat etmeli, diğer yandan yaşamını uzatmak adına sistemin verdiği görevleri tamamlamak zorundaydı. Kararlıydı, kesinlikle hayatta kalacaktı! Böylece, kurgu yavaş yavaş çöktü... ____ Diğer başlık: Karım çok yakışıklıysa ne yapmalıyım?! Tür: Kitaba Göç etmek, gender bender, hayatta kalma, reankarnasyon, gelişim, sistem, romantizm, webnovel. (Erkek kılığına girmiş kız. Paranoyak ve sahiplenici erkek karakter vs şımartıcı ve güçlü kız karakter. Ana karakter için sadece bir eşleşme vardır ve ana karaktere başka karşı cins aşık olmayacaktır. Kötü karakter×kötü karakter) ___ O gün, kurgudaki belli bir 'kötü' karakter depresyondaydı. Arama motorunda bir dizi sonuç vardı. Galiba eşcinsel oldum Büküldüysem* ne yapmalıyım Bir erkekten hoşlanıyorum Daha sonra kötü karakter sevdiği kişinin kız olduğunu keşfetti. Belli bir kişinin çevresindeki aç kurt gibi görünen kızlara baktı ve endişeyle telefonu açtı. Hızla internete yazdı. Sevdiğim kız çok yakışıklıysa ne yapmalıyım ?! (ﾉಠдಠ)ﾉ︵┻━┻ _______________________________________ Bükülmek* Hetero erkeklere 'çelik kadar düz' tabiri kullanılır, bunun eşcinsele hitap eden bir terim gibi olduğunu söylemek isterim. _______________________________________ Not: Eeh, Ana karakter iyi birisi değil. Böyle bir beklentiniz varsa okumayın.

Helen ondan intikam istememişti. Helen asla ölümüne sebep olan kişinin sonunu istememişti. Bu David'in isteğiydi. Travis ve Luthor'un ölümü David'in planıydı. Bu onun hayaliydi. Nasıl Helen son nefesinde çaresizliğe boğulduysa aynısını onlarında yaşamasını istemişti. Ve olmuştu. Ama bunu yaparken karısının tek isteğini unutmuştu. Yalnızca bir istek. Tek nefeste söylemişti. Mükemmel gülümsemesi solmadan hemen önce, sadece Gabriella'yı istemişti. David hıçkırıklar içinde boş şişeyi fırlattı. Cam karşıdaki ağaca çarpıp paramparça olmuştu. "Onu kurtardığımı sandım!" "Bittiğini sandım!" Bağırışlarının ardından kısık sesle, "Özür dilerim." dedi yine. "Özür dilerim, özür dilerim, özür dilerim." "Senin için her şeyi yaparım." Ses tonu iyice düşmüştü. "Onun için de." "Ama bir insanı kendinden nasıl kurtarabilirim bilmiyorum Helen." "Bilmiyorum..."

Arkamı döndüğümde görmeyi umduğum son kişi orada duruyordu. Dağınık saçları, beni her gören kişide olan şaşkınlık ve bir çift siyah göz. Bütün beklediğim bu değil miydi? Koşup kollarına atılmam gerekiyordu. Tabii gerçek olsaydı. Brad bana doğru iki adım attı. Artık karşımda duruyordu. Adımı yineledi. Sabit siyah gözlerini benden bir an bile ayırmadan bakıyordu. Başımı iki yana salladım. Değildi. O değildi. Artık ona bakmak dayanılmaz bir hal alıyordu. Elini yanağıma koyarak parmağını yüzümde dolaştırdı. Dokunuşuyla gözlerimi kapattım. Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülmeye başladı. Şefkat, özlem ve çaresizlik kalbime doldu ve boğucu bir çaresizlik hissettim. Ben ona bakınca, gözleri biraz irileşti, ama ifadesi ve duruşu değişmemişti. ''Gerçeksin.''

Oda çoktan dumanla kaplanmış görüşümü engelliyordu. Ciğerlerime hava çekmek için öksürüp hırlarken bir yandan da odadaki rafların arasında koşar adımlarla ilerleyip Brad'i arıyordum. Sonunda onu duvar boyunca uzanan dolabın dibine tünemiş bir şekilde buldum. Yanına eğilerek onu sarsmaya başladım ama kıpırdamıyordu bile. Canlı olduğunun tek belirtisi nefes alırken inip kalkan omuzlarıydı. "Brad!" Burada biraz daha kalırsam yanına da ben yığılacaktım. Kafamdaki bütün soruları bir kenara ittim, elimi çabuk tutmalıydım. Onu doğrultarak yüzüne vurmaya başladım. Uyanmalıydı. Tanımıyor olsam da onu burada bırakmazdım. Tüm vücudum yanıyor, durmaksızın öksürüyordum. Bilincimi kaybetmeden önce gördüğüm son şey Brad'in bağırarak burada ne aradığımı sormasıydı.

Teknolojinin son harikası mı tanrının bir mucizesi mi? İkisi de değildi. O bilimin en yeni oyuncağı tabiatın en son ucubesiydi.

81 milyon alem vardır. Biz sadece belli başlı olanları biliriz. Melekler, insanlar, hayvanlar, bitkiler, cinler ve şeytanlar. Peki ya bilmediklerimiz... Normal bir kız olduğunu düşünen Gece'nin macerasına kulak vermeye ne dersiniz? Kapak tasarımı: @CrystalSparkle09

İçerisinde 6 çeşit ırkın bulunduğu Güç Krallığı çeşitli süreçler geçiriyordu. Bu ırkları sırasıyla;Vampirler, Cadılar, Hayaletler, Miyalar, Deniz Kızları ve Kurt Adamlar oluşturuyordu. Irklar zamanın en kötü büyücüsü olan Slador tarafından çok eski yıllarda büyük acılar çekmişti fakat kötü büyücüye karşı kazandıkları büyük savaştan sonra yepyeni bir krallık kurdular. Krallıkta her ay sonu yapılan buluşmalarla krallık meseleleri konuşuluyordu. Fakat daha sonradan esrarengiz olaylar baş göstermeye başladı. Bu akıl almaz fantastik kitap,müthiş olaylar ardından Krallığın durumunu ele alıyor.

Gece'nin sükûnetinde kaybolan ruhum artık ebediyete kavuşmak istiyor. Hâlâ gittiğin vakitte gittiğin yerdeyim. Zamanın hızlı geçtiğini söylüyorlar ama kimse bana sormuyor ve bilmiyor sensizlikte saatlerin durduğunu. ~İ E12.08.2016 K25.06.2019 "Her şeyin belli olduğu belirsizlik" kader olarak adlandırılır ve ne yaparsak yapalım kaderden asla kaçamayız.

Öğretmenim, "Büyüyünce ne olmak istiyorsunuz? Hayalinizi anlatın" demişti. Benim tek dediğim kelime hayalet olmaktı. Elbette bunu garipsemişlerdi, açıklamak zorunda kalmıştım. Büyüyünce hayalet olursam eğer, annem ile babamı görebilirdim. Çocuk aklıydı işte. Sonra büyüdüm ve kendimi iki dünyanın arasında sıkışmış buldum. Kim derdi ki bir çocuğun hayal dünyası gerçekleşir diye? İstediğim gibi bir hayalettim. Ancak hayal ettiğim gibi değildi. Türü: Mizah/Fantastik/Macera

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."