Ύστερα από χρόνια σιωπής πίσω από τα σίδερα, η Ντάρια βγαίνει στο φως με ένα μόνο όνειρο - να αρχίσει ξανά. Να ξαναβρεί τον εαυτό της μέσα σ' έναν κόσμο που δεν τη συγχωρεί εύκολα. Τα βράδια δουλεύει σ' ένα μπαρ, σερβίροντας ποτά και ξεχασμένες ελπίδες, ώσπου γνωρίζει τον Ναρκίσσο - έναν άντρα που μοιάζει να ζει στις σκιές, να κουβαλά τις ίδιες ρωγμές. Ανάμεσά τους γεννιέται μια παράξενη οικειότητα∙ μια σχέση χωρίς ονόματα, χωρίς ερωτήσεις, σαν να προσπαθούν και οι δύο να σωθούν ο ένας μέσα από τον άλλον. Μα η αλήθεια, όσο κι αν την κρύβεις, βρίσκει πάντα τον δρόμο της. Και όταν αποκαλυφθεί, θα ενώσει - ή θα καταστρέψει - δυο ζωές δεμένες από ένα παρελθόν πιο σκοτεινό απ' όσο μπορούν να αντέξουν.

Δεν έπρεπε να τον κοιτάξει έτσι. Δεν έπρεπε να του χαμογελάσει. Κι εκείνος δεν έπρεπε να την αγγίξει. Αλλά η ζωή δεν γράφεται με «πρέπει». Εκείνη, κορίτσι που ακόμα πάλευε να βρει τον εαυτό της. Εκείνος, άντρας που ήξερε ακριβώς τι θέλει. Η διαφορά ηλικίας τους; Το πιο απαγορευμένο μυστικό. Μια καφετέρια, ένα σχολείο, μια μηχανή κι ένα βλέμμα που άναψε φωτιά. Κάθε βράδυ πιο κοντά, κάθε χάδι πιο βαθύ. Η αθωότητα σπάει, η επιθυμία γίνεται νόμος. Κι όταν όλα δείχνουν πως πρέπει να τελειώσει... τότε είναι που αρχίζει πραγματικά. Coming soon.....

Άραγε... πώς είναι να ζεις παγιδευμένος σε ένα επίπονο δίλημμα; Να μοιράζεσαι την ίδια στέγη με εκείνον που μισείς όσο τίποτε άλλο. Να προσπαθείς να φύγεις, αλλά πάντα κάτι να σε κρατάει πίσω. Εκεί που το μίσος αγγίζει την αληθινή αγάπη. Εκεί που η κόλαση συναντά τον παράδεισο. Τα μάτια του θα συναντήσουν τα δικά της. Κι εκείνη θα μάθει πως... Αυτή είναι η τέχνη του να σε μισώ. ▪︎Ακατάλληλη φρασεολογία. ▪︎Ακατάλληλο περιεχόμενο ▪︎Διαβάζετε με δική σας ευθύνη ▪︎Τηρούνται τα πνευματικά δικαιώματα.

Στο θρόισμα των νυχτών, εκεί όπου ο φόβος μυρίζει καπνό και παλιό ουίσκι, δύο ψυχές συγκρούονται, η μία ντυμένη με αίμα και ενοχές, η άλλη με ραγισμένα όνειρα και δάκρυα που μυρίζουν καφέ. Ο Λέων την κοιτά σαν να βλέπει για πρώτη φορά το φως, κι η Εριέττα τρέμει, όχι από επιθυμία, αλλά από τη συνήθεια του πόνου που έγινε δεύτερο δέρμα. Κι όμως, μέσα σ' αυτόν τον κόσμο των σκιών, γεννιέται κάτι άφθαρτο, ένας έρωτας που δεν υπόσχεται σωτηρία, μόνο την αλήθεια, ωμή, επικίνδυνη, αλλά δική τους.

╰┈➤ ❝Εκτός Πανεπιστημίου είναι ένας άγγελος. Εντός είναι ένας δαίμονας.❝ ・❥・ Η περιγραφή είναι στο description!

"Σου οφείλω μια συγγνώμη που ξεκινώ να ζω από την αρχή αφήνοντας σε αυτό το καλοκαίρι. Ίσως σε μια άλλη ζωή να έχουμε μια δεύτερη ευκαιρία υπό την προϋπόθεση να είναι αμοιβαία επιλογή και των δυο μας..." Χαμογέλασε πικρά μόνος στα σκαλιά της εκκλησίας και πονούσε στην σκέψη πως δεν θα έδινε σήμερα όρκους αιώνιας αγάπης σε εκείνη που χάρισε απλόχερα την καρδιά του. Τον είχε αφήσει εκείνο το καλοκαίρι...

Τι κι αν είμαστε όλοι αμφιθυμικοί; Τι κι αν υπάρχει ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στο νησί της Αμμουλιανής που έχει σε κάθε συρτάρι και σε κάθε αφράτη λευκή πετσέτα σκέψεις μιας αμφιθυμικής; Μα ας τα πάρουμε από την αρχή... Αμφιθυμία: όταν ένα άτομο διακατέχεται από δύο αντικρουόμενα συναισθήματα. Ας παλέψουμε λοιπόν μέσα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Είτε μόνη... είτε με παρέα.

Το μακρινό πια 2010, ο Φίλιππος, ένας εικοσιτετράχρονος άνεργος γραφίστας, παραλαμβάνει ένα λάθος δέμα που αντί για τα εργαλεία της δουλειάς περιέχει τα παλιά, σκονισμένα σημειωματάρια μιας άγνωστης που, σύμφωνα με την διεύθυνση, μένει στην άλλη άκρη της χώρας και πολύ πιθανόν τα δικά του πράγματα να βρίσκονται στα χέρια της. Οι ταχυδρομικές έχουν ήδη κλείσει λόγω καλοκαιρινής άδειας, κι ένα τηλεφώνημα από την μητέρα του τον κάνει να θέλει να εξαφανιστεί από προσώπου γης. Γι'αυτό αποφασίζει να πάρει το επόμενο λεωφορείο προκειμένου να λύσει ο ίδιος το μπέρδεμα. Με το ταξίδι να διαρκεί μια ολόκληρη μέρα, η περιέργεια και η βαρεμάρα τον οδηγούν στην ανάγνωση των δύο ημερολογίων από το ακόμη πιο μακρινό 1997, της Λυδίας Βυρώνη. Έτσι γίνεται μάρτυρας σε έναν ανεκπλήρωτο έρωτα κι όσων δεν έμαθε ποτέ κανείς για αυτόν, καθώς ανακαλύπτει πράγματα για το παρελθόν του που δεν γνώριζε. « Μέχρι να πάψουν να υπάρχουν καλοκαίρια...» - Ένα πάντρεμα Βόρειου και Νότιου Αιγαίου, δύο κόσμων τόσο ίδιων μα συνάμα τόσο διαφορετικών.

Έχοντας χάσει τη δουλειά της στη πόλη, η Μυρτώ επιστρέφει στο χωριό της για να βοηθήσει τους γονείς της. Θα μάθει πως το σπίτι που μεγάλωσε μπήκε υποθήκη στον πλούσιο Μακρυγιάννη και για να τον ξεχρεώσει θα πρέπει να δουλέψει για εκείνον. Εκεί θα (ξανά) συναντήσει τον αινιγματικό Σέργιο, το δεξί χέρι του Μακρυγιάννη που για να μπορέσει να εκδικηθεί τον τελευταίο θα πρέπει να γίνει ερωμένη του... «Αν ήμουν χρονιά, θα ήμουν το 2020. Αν ήμουν ταινία, θα ήμουν το The Room. Αν η ζωή μου ήταν σήριαλ, θα ήταν μεταγλωττισμένο βραζιλιάνικο. Aν ήμουν σιρόπι, θα ήμουν για το βήχα. Αν ήμουν χάπι, θα ήμουν υπόθετο. Αν ήμουν ιστορία αγάπης, θα ήμουν αυτή της Ρούλας Βροχοπούλου και του Φραν.»

Εγώ, εσύ και ένα καλοκαίρι. ⭑･ﾟﾟ･*:༅｡.｡༅:*ﾟ:*:✼✿　　✿✼:*ﾟ:༅｡.｡༅:*･ﾟﾟ･⭑ Η Αμάρυλλις, μια ζωγράφος που άλλοτε έβλεπε τον κόσμο μέσα από τις πιο φωτεινές αποχρώσεις του, επιστρέφει στη Γαύδο αναζητώντας γαλήνη· μια γαλήνη που η ζωή της στέρησε με τρόπο κατακλυσμιαίο. Ο Μιχάλης, ένας άνδρας που είχε μάθει να θριαμβεύει, βλέπει τον κόσμο του να διαλύεται, μόνο και μόνο για να καταλάβει πως δεν του ανήκε ποτέ. Στρέφεται ξανά στη δουλειά του, στο επόμενο μεγάλο έργο του -κι αυτό το έργο τον φέρνει στη Γαύδο. Εκείνη είναι το λευκό, εκείνος το μαύρο. Και το μαύρο, πάντοτε, μοιάζει ικανό να καλύψει το λευκό. Εκτός κι αν το λευκό προλάβει να λάμψει, να το διαπεράσει, να το μεταμορφώσει. Και τότε... γεννιέται το γκρίζο. Shoutout στην @kastadiaverse για το εξώφυλλο.