Isang ordinaryong styudante si Maxine sa isang pampublikong paaralan. At sa isang katulad niyang teenager ay normal na ang magkaroon ng crush. Isa na doon si Lucas Sebastiano ang crush niya, ang history teacher nila. Laging expressionless ang awra niya na kahit minsan ay di nila nakitang ngumiti oh mag iba ang ekspresyon ng mukha niya.. Ngunit ng minsang magkaroon ng lindol ay hindi niya alam kung nagha hallucinate lang ba siya o Hindi dahil hindi dugo ang nakita niyang dumaloy sa ulo ni Lucas na tinamaan ng bookshelves kundi gintong likido. Nawindang yata ang utak niya dahil doon. A/n:: lahat po ng nakapaloob dito, lugar, pangalan, at pangyayari ay puro kathang isip lamang na binuo ng imahinasyon ng author. Marami rin pong flaws ito kaya huwag po kayong mag expect na perfect ang pagkakasulat dahil Isa lang po akong baguhan na writer. Ang gusto ko lang ay magshare ng story para may mapaglibangan ako.. salamat sa pag-unawa

Alam mong kalaban pero nagawa mo paring mahalin. Alam mong hindi pwede pero mas lalo ka paring nagpupumilit. Alam mong mali pero ginagawa mong tama. Totoong masarap ang mga bawal. Pero masarap parin ba pag magkasakitan na? Masarap parin ba pag pinaiyak ka na? Hanggang kailan mo kayang ipaglaban ang pag ibig na hindi mo mabitiwan? Hanggang kailan mo kayang ipaglaban ang pag ibig na bawal?