Kendimden daha doğrusu bedenimden artık tam anlamıyla vazgeçtiğim bir geceydi.Gayeme ulaşmamı engelleyen donuk bakışlı yabancının hayata benzemeyen hayatıma aniden girmesiyle bazı kurallarım gevşedi.Özverinin ne demek olduğunu bana öğretti.Bu kadar hilaflık içinde benimle aynı noktaya bakan bu insanı sanırım seviyorum. ***** "Bu beden...Bana ait değil.Hislerim bile satın alınmış gibi.Sanki ben aslında ben değilim.Kendi benliğimi arama çabalarımdan yoruldum.." "Burayı neden seviyorum biliyor musun ?Aynı senin gibi cesurca yaşamak yerine bir korkak gibi kendimi öldürmeye çalıştığım bir yer ama bak hala nefes alıyorum . Zamanı gelmediği sürece ölemezsin bunu kendine yapma." ***** " Son an geldi aklıma. Düşünmeye pek fırsatım kalmadı. Dolunay'dın. Şimdi ben varım Hilal'sin, boş kalan yerlerini de ben tamamlarım belki bir bütün oluruz. Belkide..."

Burası bir kar küresiydi, biz de içindeki figürler. Bizi tutup salladılar, ne olduğunu anlamadık, alt üst olduk...

Ailesini şüpheli bir yangında kaybeden Arya, kimliği gizlenerek yetimhanede büyümek zorunda kalır. Vasisi olan aile avukatının izniyle küçüklüğünden bu yana yalnızca telefonda konuşsalar da aralarında bir bağ oluşan gizemli bir kadının vesilesiyle on sekizine basmasına yakın bir zamanda yetimhanede çıkar ve kendi evine yerleşir. Kader ağlarının örer, geçmişin silik raflarından bir tanıdığı, bir yabancı olarak karşısına çıkarır, çarpıştırır, bir kaldırımda kader ağlarını birbirine dolaştırır. Bu tanıdık yabancıyla yolları kesişip dururken bazı olaylar silsilesi sonucunda onunla özel bir bağ kurar, zaman zaman da geçmişin perdesini aralar. Acı bir sır gün yüzüne çıkmak için gün sayar. Aşktan kaçmak ve aşkın öznesini korumak arasında kalan Ulaş, yok sayamadığı bir fizik kuralıyla baş etmeye çalışırken Arya çoktan hayatının merkezinde yerini alır. Sırlarınsa zamansız anlarda ortaya çıkmak gibi kötü huyları vardır. Ben bir kelebeğim. Yarına ihtiyacım var. Biraz da sana... Biraz dediğime bakma. Kelebekler için biraz ne kadar önemlidir bilemezsin...