nayinomucore61
- Reads 6,495
- Votes 401
- Parts 10
Yazan: @senharicsena & @nayinomucore61
Dağlar, hırçın Karadeniz ve her sokağında başka bir umut taşıyan o şehir... Trabzon, sabahları sisle uyanır, akşamları yorgun hayallerle susardı. Deniz hiç durmadan konuşur, dalgalar kayalara çarpa çarpa insanın içine işlerdi
Karadeniz bazen insanlara en ağır cezaları verirdi; içine çeker, sabırla sınar, acımasızca yoğururdu. Bazen de hiç beklenmedik bir anda yeni bir hayat sunardı. Bu hikâye, o hırçın dalgalarla sisli dağlar arasında geçiyordu. Esme, denizin rüzgârıydı; Adil, puslu dağlarda inatla yeşeren bir ağaç. Ve bir de güneş vardı bu hikâyede... Önünde duran tüm bulutlara rağmen, hep parlamayı seçen bir güneş.