"Bırak beni artık kurtulayım cehenneminden. "Umudun bittiği o kör noktada başlar yalvarmalar. "Ben sana cenneti sundum Angel fakat sen cehenneme susamış bir kadınsın bu seçimi sen yaptın. Sana seni asla bırakmam demiştim. Sana seni bana mahkum ederim benden uzakta kalamazsın demiştim. Yaptığın hataların cezasını çekmen senin görevin çektirmekse benim. " Dudaklarıma uzanıp sert öpücükler bıraktı. Yıllardır acı çeksede hayatta kalan ruhum yavaş yavaş öldü. Aleksey ona elleriyle zehir sundu. Aleksey'di o hem benim kocam, hem gardiyanım, hem de cehennem zebanimdi. "Ben seni bu eve mahkum bile etmezken sen kendini zorla bu odaya mahkum ettin. Şimdi tek göreceğin yüz benim yüzüm, tek duyacağın ses benim sesim. Senin tek özgürlüğünse bu odanın sınırları kadar. Ben sana seçenek sundum Angel sen bunu seçtin. "...

⚠️ Gölgelere Sığınmak kitabı ile bağlantılıdır ⚠️ Acı Ve Gözyaşı kitabının yan karakterleri, Gölgelere Sığınmak kitabının başrolleridir. İstediğiniz sıraya göre okuyabilirsiniz, ama Acı Ve Gözyaşını okumazsanız Gölgelere Sığınmak'ın sonunu anlamayabilirsiniz. Bağlantılı olan kitaplar; Acı Ve Gözyaşı Gölgelere Sığınmak I Gölgelere Sığınmak II Kördüğüm Zaman Paradoksu (henüz yazılmadı.) Her hikayenin ayrı bir hikayesi vardır, Zaman Paradoksu serinin son kitabıdır. Acı Ve Gözyaşı'nın devamını merak ederseniz Gölgelere Sığınmak II Kördüğüm kitabında özel bölüm olacaktır. ⚠️ Kitap şimdilik düzenlemeye alınmıştır ⚠️ ~~~~ Hayal'in, on bir sene sonra asıl gerçeklerle tanışması, Açelya'nın Hayal ile benzer kaderi, Cesur'un aşkını bir başkasında bulması, Su ve Ateş'in bir intikam hikayesinin içinde kendilerini bulması.. Ateş, ikizinin cinayetinden sonra değişip bambaşka biri olması, Annesini gözlerinin önünde ölüme terk etmiş intikamını yeraltı adaletinde bulan Rüzgâr.. Geçmişinde yeterince yara alan, hâlâ ruhları orada olan altı çocuk ve özel yeteneği olan masumlar.. Şimdi... altı masum çocuğun hikayesini okumaya hazır mısınız? Hep böyle yapardım. İçim kan ağladığında bile sıcak şeylerle daha da kavururdum. Kendime böyle işkence çektirmeye başladım, on bir yıl önce soğuk hastane duvarlarının içinde.

Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

Okulda peşindekilere bıçak çekerek kaçan ılgın, ve havalı, herseyi elde edebilen Burak. Şans eseri tanışıp kavgayla da olsa birbirlerine yakınlaşırlar. Birbirleri için ağlayıp,birbirleri için Gülerler. Kendilerine itiraf edemediklerini birbirlerine edince artık her şeyin daha mutlu ve huzurlu olacağını düşünürler. Ta ki başları beladan kurtulmaz hale gelinceye kadar ...

"istersen arkadaş olabiliriz ?" "Arkadaş mı?pöh" ~sizleri sizden çok seviyorum~ Iyi okumalar...

Her şey o notla başlamıştı.İlk önce beni mutlu etse de,sonradan hayatımın kabusu oldu.Ondan kurtulamıyordum.Her an peşimdeydi.Aldığım nefesten bile haberdardı.Her adımımı takip ediyordu.Bu beni gerçekten korkutuyordu.

DERİN SERİSİNİN İKİNCİ KİTABIDIR. Kendimi kaybediyor gibiyim... Bir sigara daha armağan ettim geceye. Saat kaç bilmiyorum, gece yarısı olmalı. Bakışlarımı camdan dışarıya kenetledim. Onca düşünce arasında yerimi bulamıyordum, her geçen gün benliğim yok oluyor gibiydi. Yağmur damlaları sessizliği bozmak istercesine vuruyordu cama, bahçede yapayalnız duran ağaca odaklandım. ''Beni andırıyorsun'' dedim sıska parmaklarımın arasına koyduğum sigaramla ağacı işaret ederken ''Birbirimizi iyi anlarız sanırım'' Sigaramdan bir duman daha aldıktan sonra bacaklarımı bağdaştırdım. Nereden başlayacağımı bilmiyordum. Aslına bakılırsa, hiç bir şey bilmiyordum...

Hayatım, fotoğraf kareleri gibi gözümün önünden geçerken duygularım bir ip misali birbirlerine karışmıştı. Sessizlik, yanımda var olan tek şeydi. Gözlerimi karşılayan büyük beyaz ışık beni hayallerimin, duygularımın içinden çekip almak istercesine parlıyordu. Daha fazla direnemediğimi hissettiğimde göz kapaklarımı isyan edercesine araladım. Işıkla karşı karşıya geldiğimde iç çektim, yine aynı yerdeydim. Hiç bir değişiklik yoktu. Başımı mavi örtü kaplı sedyeden kaldırıp küçük beyaz odaya baktım '' Bu günlük bu kadar yeter mi?'' ayaklarımı yere sarkıttım. Her zaman ki, her gün ki gibi soluk ve beyaz tenim karşıladı gözlerimi. Üstümdeki beyaz elbiseyi bacaklarımı örtmek umudu ile çekiştirdim. Sarkıttığım ayaklarımı yere kenetledim ve sedyeye yaslandım. Beyaz odanın içinde kaybolan kapı aralandı. Gelen Semih'di, yanıma yaklaşırken gülümsedi, gülümsedim '' Nasıldım? '' Kafasını salladı ve ellerini kaldırdı ''Her zamankinden çok daha iyi'' Ellerini kafamdaki iğnelere yöneltti tek tek çekerken devam etti ''Nasıl hissediyorsun?'' Dudaklarımı büzdüm ''Bilmiyorum, nasıl hissetmeliyim?'' Elbisemin omuzlarını düzeltti ''Daha iyi hissetmelisin, git gide iyileşiyorsun'' Yüzüme minik bir gülücük taktım, ''Sevindim''