Andaç için Arya Bayan Karışık Arya için Andaç Bay Ego Dışarıdan bakıldığında birbirleriyle zıt iki karakter gibi görünselerde içlerinde yaşattıkları karakterler birbirinin aynı.İkisininde sorunları,karanlık geçmişleri ve güven problemleri var. Andaç hayatında kaybettiği insanlar için sürekli kendini suçlayan kızlara değer vermeyen ailesinden sürekli değişmesi için baskı gören duygularını egosunun arkasına saklamış umursamaz güven problemi olan biri Arya ise karanlığın içine gömülmüş insanlara güvenmeyen duygularına buzdan duvarlar örmüş bir kız. Hayatlarını düzeltmek ve mutluluğa kavuşmak onlar için çok zor ama bir bütün oluşturduklarında herşey kolay.Peki bir bütün olabilmek onlar için bu kadar kolay mı? Tüm hakları bana aittir çalınması halinde yasal işlem başlatılacaktır

Dikkat! +18 sahneler bulunmaktadır!.. Hadi biraz empati yapalım... Daha 18'inde gençliğinin baharında olan bir kızın yerine koyun kendinizi. Bir gün okuldan çıkmış evinize gidiyorsunuz, kendi kendinize sabahtan beri aklınızda dönüp durmakta olan o şarkıyı mırıldanırken, bir el ağzınızı kapatıyor ve sizi kuytu bir köşeye çekiyor! Siz bağırıp çığlık atmaya çalıştıkça daha sert kapatıyor ağzınızı... Kirli elleriyle size dokunmaya başlıyor. Bir anda yüzünü görüyorsunuz! Sizden oldukça büyük biri, fakat tanımıyorsunuz! Elleri vücudunuzun her bir noktasına değerken sizin tek yaptığınız, deliler gibi çığlık atmak! Bir anda başınıza aldığınız bir darbe ile gözleriniz kararmaya; bedeninizin hakimiyetini kaybetmeye başlıyorsunuz!.. Gözlerinizi açtığınızda bir hastanedesiniz. Anne, babanız ile birlikte bir doktor içeri giriyor! Duyduğunuz şeyler; çekildiğiniz o kuytu köşenin, çok uzak bir yerine taşınıp, bedeninizin kirlendiği! Ve, doktor size yavaşça hayatınızı kökünden değiştirecek olan o kelimeyi fısıldıyor! Hamilesiniz!.. Karanlığın İçindeki Güneşler adındaki ilk kitap! #kaçırılma 3 #romantik 379 #üçüzler 3 #gençkızedebiyatı 990 #ipek 5 © TÜM HAKLARI SAKLIDIR

Herkes sevilmek, herkes âşık olmak ister. Peki, aşkı bulacağına inanır mı herkes? Kahramanlarından çok aşk hikâyelerini sevmez miyiz hep? Hayatta bazı şeyler çok değerlidir. Karşınızdaki insanın sizin içinizi görebilmesi... Kalbinizi dinleyebilmesi gibi... Ama ben hayatta en çok mucizemize değer verdim. Mucize... Gerçekten buna inanır mısınız? Mesela bir kış günü gökyüzünden bir topak kar yağarken aslında içinde bir mucize taşıdığına? Ya da tamamen zıt olan iki insanın mucizevi bir şekilde bir araya gelmelerine? Ben inanıyorum. Ben gerçekten mucize diye bir şey olduğuna inanıyorum. Çünkü benim hayatım akıl almaz bir mucizeyle başladı. Umutlarımı, hayallerimi, geleceğimi bir kenara itip o mucizenin peşinden gittim. Bu akıl almaz bir şey! Hatta çılgınlık! Çünkü ben Mehir Özdemir, hayatta öncelikleri olan bir kızdım ve asla bir mucizenin peşinden gitmezdim. Sanırım kendim hakkında birkaç şey söylemeliyim. Herkes gibi sevilmek istemedim, âşık olmakta. Aşkı bulacağıma kesinlikle inanmadım. Aşk hikâyelerinin kahramanlarını da hiçbir zaman sevmedim. Şimdi de bir şey itiraf edeyim, hem çok sevdim hem de çok sevildim. Hatta hayatımda öyle bir şey oldu ki biz konuşmadan kalbimizin sesine âşık olduk. Evet, birbirinden zıt o iki insanı bir araya getiren mucizemiz Berdeldi. "Berdel bizim mucizemiz Mehir. Ve sen bu mucizeyle gelen bir hediyesin." Not: Kitap olacağı için tamamen düzenlemededir.

Gerçek töre hikayelerini merak ediyorsanız okuduğunuza pişman olmicaksınız

"Bana bak" diyerek beni önüne çekti. Gözlerim refleks olarak açılmıştı. "Bu kız kim ufaklığıma ne yaptın?" diyerek yüzüme doğru haykırdı. Gözyaşım benden istemsiz aktı. İkinci de onun peşinden gelmişti. Her an ağlamaya hazır olmaktan nefret ediyorum. "Öldü" dedim. Bana atabileceği en kötü bakışı atıp "Harabedeki kızlara mı benzemeye çalışıyorsun? Söylesene seni de bir gece de harcamam mı gerekiyor ? Bunu mu isti..." yüzüne attığım tokattan sonra susmuştu. "Haddini bil! " dedim ve ona iğrenerek baktım. Bakışları bana döndü. Sinirden ölecek kıvamdaydı. Gözleri gözlerime bakarken yangın çıkarıyordu. Uraz şuan hiç düşünemeden beni öldürecek şekildeydi. "Sen bana Sürtük diyemezsin!" o kadar sert bağırmıştım ki boğazım acımıştı. Uraz kolumu tutduğu gibi beni serçe duvara yasladı. Duvarın pürüzlü kısımları sırtıma girmişti. Gerçekten canım acımıştı. Uraz bana öfkeyle bakıp elini yumruk yapıp sinirle yanımdaki duvara yerleştirdi. Duvar çatlamıştı. Bana gelecek diye düşünürken tam yanımdan sıyırmıştı. "Sana dokunmaya kıyamazken seni sevmediğimi nasıl idea edersin aklım almıyor." Genç kurguda #1 -06/08/2018 Cesarette #1 07/08/2018