"Haykırsam, duyar mısın sesimi?" Genç adam, ruhuna nükseden acıyla ellerini sıktı. Yumruk yaptığı parmakları avuçlarına bir ölü gibi gömülmüştü. Bu bir soru değildi, bu acının ruhun topraklarında filizlenen isyanı idi. Ciğerlerini parçalayan kelimelerin verdiği son nefesti. Gecenin yansıdığı o karanlık gözler yağmur bulutlarıyla dolmuştu. Narin kirpikleri yaşlarla parlıyordu. Derin bir nefes alarak içindeki o zehri bastırmaya çalıştı. Işığını kaybetmiş kehribar rengi gözleri, genç kadının o farzımuhal gözlerine tutunuyordu. O gözlere bakmaya doyamıyordu. Parmaklarını gevşettiği elini kaldırdı. Körpe bir tomurcuğa dokunur gibi kavradı genç kadının ay gibi parlayan çehresini. Afitab gibi parlayan çehresini kavrayan eller kor gibi yanıyordu. Genç adam, genç kadının kirpiklerine tutunan gözyaşını baş parmağıyla sildi. Mücevher gibiydi gözyaşları, yanaklarından süzülmemeliydi. "Sen haykırmasan da gözlerin haykırıyor. Duymasam görüyorum, görmesem de hissediyorum. Sanki benliğime mühürlenmiş gibisin, benim ruhumun yongası olmuşsun. İstesem de kaçamam artık." Bir adam sakla zihnindeki kilitli sandığa, Yalnızlığın pençe izleri kürek kemiklerine kazınmış. Bir kadın hapset zihnindeki demirden parmaklığa, Sırtında geçmişin fırlattığı zehirli oklar kalmış. Copyright © 2019

''Şeytanın bileklerinde saklıdır belki de insanlığın rehberi zira böylesine bir insanlık yalnızca ondan öğrenilmiş kadar kötü olabilirdi.'' Her şeye rağmen yaşamaya devam etti çünkü yaşaması gerekti. İdealleri uğruna, hiçe sayılmış ruhu uğruna ve yıkık dökük bir harabeyi andıran kalbi uğruna. Ellerinden alıp ellere verdikleri hayatını tırnaklarının uçlarıyla kazanmak pahasına yaşamak zorundaydı. Ve yaşadı. Çok acıdı, çok acıttı belki ama bir gün o acı bir başkasına karıştı. İşte bu sefer ikisi birden yanmaya başladı. Farklı notalarda tek bir ritim oldu, çünkü artık kalpleri aynı şarkıyı söylüyordu. Bu onlara aitti ve onlar susana kadar bu şarkı hiç bitmeyecekti.

Sevgi acıtır, öp yaralarımdan belki sana da bulaşır.

Genç kadın, yalnızlığın hüküm sürdüğü yoğun hayat temposunda bir gece hastane nöbetinden yorgun bedenini sürükleyerek evine döndüğünde kapısının önünde gizemli notlar bulana dek hayatını çizdiği kurallarıyla, disipliniyle yöneten, tuttuğunu koparan kontrollü bir insandı. Notların saplantılı bir hal almasıyla beraber hayatında güvendiği herkese şüpheyle yaklaşmaya başlamış, kendisiyle kedinin fareyle oynadığı gibi oynayan bu saplantılı insanı bulmaya karar vermişti. Ve Tuna KARTAL akıl almaz tesadüfleriyle hayatına paldır küldür girdiğinde işler kesinlikle rayından çıkmaya başladı, içini ısıtan sıcak kahve gözleriyle bu karizmatik adam kendisinden tamamen zıt olduğu, rahatlığıyla onu çılgına çevirdiği halde yıllardır bir kıpırtı dahi hissetmediği kalbini göğüs kafesinde tekletmişti. - Unuttuğu şey, adımları ne kadar sağlam basarsa bassın o geçmişini içinde saklayan yaralı bir ruhtan ibaretti, ılık bir meltemdi, rüzgardı. Ve hayat güzel olan her şeyi bir çırpıda mahvedebilecek kuvvetli bir fırtına. '' - (Mavi Gece hikayesindeki Tuna karakterinin kitabıdır.)