Yine kalbi kırık yine ağlıyorum Yine dıslandım yine yanlizim Yine dalga gecildim yine kimsesizim Bir insan kilolu diye niye dalga geçilir ki ? Bir insan kilolu olduğu için çirkin midir ? 😐😐😐😐😐 Gelin hep beraber bu yanlis düşünceyi akıllardan silelim ve her şeyin aslinda kendimizde olduğunu anlayalim

17 yaşında lise son sınıf öğrencisi ve büyük bir hastanede stajyer... Derin keskin çizgileri ve kuralları olan bir stajyer. Ve birde zaafları olan... - Adımı nasıl öğrendin? - Pasondan. Şimdi ise yeni bir zaafı eklendi mavi gözleri... - Ne istiyorsun benden? - Seni tanımak istiyorum. - İyide neden ? - Bazı şeylerin nedeni yoktur. Bununda yok. Her şeye rağmen devam edicektim. Başıma ne gelirse gelsin devam edicektim...

"Sana her yaklaştığımda," dediğinde başını eğip dudaklarını usul usul kulağımın kenarına getirdi. Nefesi resmen nefesimdeydi. Bu çok fazlaydı.. O gecekinden daha farklıydı bu. Yirmi iki yıllık ömrümde tanıdığım Kerim abi değildi bu karşımdaki adam. "Benden sanki bir vebalıymışım gibi bir canavarmışım gibi kaçışın," sıcak nefesi önce kulağıma sonra boynuma çarptı. Gözlerim artık kendiliğinden kapandı. İşkenceden beterdi bu durum. Biz şu an ne yapıyorduk? Cümlesini tamamlamadan son kez derin bir nefes çekti ciğerlerine. Bunu yaparken burnu benim kulağımın tam üstünde, saçlarımın tam başlangıcındaydı. "Şu koskoca bedenimi bitirdi, tüketti Işıl." baştaki cümlenin amacından sapan bu cümle de ne demek oluyordu? Neler söylüyordu bu adam, neler hissettiriyordu bana!? Dudaklarının arasından usul usul bıraktığı kısık nefesler saçlarımın arasına vurduğunu ve onları yavaşça havalandırdığını hissettim. Tüm tüylerim havaya kalktığında yeni doğmuş bir bebeğin açmaya çalıştığı gözleri gibi bende araladım gözlerimi ve dudaklarımın kıyısına vuran bir hevesle mırıldandım. "Kerim a-" "Şşş," titreyerek söylemeye çalıştığım sözler bıçak gibi kesildi, irkildim. Tüm bedenime etkisi altına alan bir ürperti yayıldı. Tüm hislerim öyle bir karmaşıklığa gömülmüştü ki ne hareket edebiliyor, ne de buna itiraz edebiliyordum. O ise göz kapakları birbirine geçili, sanki boşlukta sallanıyor gibiydi. Sanki bir hayalin içindeydi ve o hayalde yalnızca ikimiz vardık. Sonra bir an kapalı göz kapakları titredi. Nabzım her geçen saniye hızlanıyor, bana yaşam alanı bırakmıyordu. Ama meğer ben daha hiçbir şey duymamışım ki. Zira saniyeler sonra duyduğum Kerim abinin işkenceden farksız pürüzlü sesi canı çekilen parmaklarımın tutunmak amacıyla bir yerlere savrulmasına sebep oldu. "Abi yok, artık abi yok güzelim."

Daha önceki işinden, kaçtığı ailesi yüzünden ayrılmak zorunda kalan Feride, çalıştığı restorandaki şefin yardımıyla, Kılıç ailesinin yanında işe başlar: Birkaç ay önce saldırıya uğrayan Aliyar Kılıç, kendini dış dünyaya tamamen kapatmıştır çünkü bir daha gözleri göremeyecektir. Tek çaresi olacağı ameliyattır. Ameliyat gününe kadar Aliyar'ın yengesi, ona bu süreçte destek olacak ve gündelik işlerini yapacak bir yardımcı aramaktadır. Aliyar'ın kötü, bencil ve korkutucu bir adam olduğunu bilen herkes bu işten bir adım uzak durmaktadır. Fakat Feride, bütün her şeyi sineye çeker ve yine de bu iş için o konağa gider; bundan sonra Feride, Aliyar'ın gözleri olacaktır. Aliyar, tıpkı bir "yaka çiçeği" gibi Feride'yi yanında taşıyacaktır.

O, intikam denen darağacıydı, ben o darağacına asılan bedendim. O bir gölgeydi, ben gölgesinden korkan küçük bir kızdım. O, kelimelerin canına okuyan adamdı, ben suskunluğu ensesinde gezen kadındım. "Eğer," dedim sözler boğazıma yapışıp beni boğarken. "Saçlarımı tararsan, sana alışırım. Sana alışırsam, ne olur halim?" Durdu. Bir süre baktı gözlerime. Gözlerinde ölüm gezen adam, bana bakınca neden yaşam dolu harelerin? "Bana alışamazsın sen. Ben alışılacak bir adam değilim, hikâyelerde herkesin korktuğu o kötü kalpli adamım ben. Söylesene, beyaz atlı prens dururken, kim kötü kalpli bir adama alışır ki?" Dudakları kulağıma doğru yaklaştı. Nefesi tenime öyle bir vuruyordu ki, beni alabora ediyordu sıcaklığı. "Senin saçlarında ölüm gizli, benim avuç içlerimde yaşam. Belki panzehiri olur saçlarındaki ölüme." "Ama gözlerin," demek istedim ona, "gözlerin sanki cehennem azabı..." ♤ "Bileklerime dolanan kelepçelerin bedelini, ruhuna kelepçeleyeceğim aşkla ödeyeceksin." ♤ !!! UYARI: Kitap yetişkin içerik olup, +18 ögeler bulundurmaktadır, rahatsız olacak olanları şimdiden uyarayım.

Büyük bir hızla atılmış olan gümüş ok Hazel'ın kalbini delip geçmişti. Aileden biri eksiliyordu. Michael hızla kollarına aldı Hazel'ı. Aşık olduğu , neredeyse taptığı bu kadını öldürmeye kim cesaret edebilmişti? Diğerleri hiçbir emir almadan ormanı aramaya koyuldu. "Ölemezsin Hazel." Onun güzel yüzünü elleri arasına alıp gözlerine bakarken bu sözleri fısıldadı dudakları. O kadar öfkeliydi ki nefes alamıyordu. Acısı biricik aşkını yalnız bırakmasına, katilin peşine düşmesine izin vermiyordu. Gümüş ok öyle hızlı gelmişti ki kimse fark edememişti. Ona son sözlerini söyleme fırsatı bile vermemişti. Michael hayatında ilk kez gözyaşı dökerken buldu kendini. Kollarında aşkı ve çaresizliğiyle ormanın ortasında bir başınaydı. Onu hiçlikten Alex kurtardı. " Michael! Kendine gel kardeşim." Omzuna dokunan elle irkildi ve kolları arasında buza dönen bedene baktı. Onu kollarında taşırken tek kelime etmedi. Yaşadıkları kulübeye geldiğinde herkes orada ve üzgündü. Ama en çok Michael'ın sessizliğinden korkuyorlardı. Neredeyse şehirdeki bütün kurt aileleri olayı duymuş ve Michael'ı yalnız bırakmamak için gelmişti. Tüm aileler içinde Neurian en özeliydi. Geçmişten kökleri en sağlam olan aile ve en soylusu. Çünkü hala eski kanı taşıyorlardı. Kimsenin Hazel'a dokunmasına izin vermemişti ama bilge kadın yaşlı elleriyle Michael'ın kollarından kızı aldı ve onu kontrol ettikten sonra ruhu için gereken bütün ritüelleri gerçekleştirdi. Tütsüler, mumlar ve ilahiler ay doğana dek onu yolculuğa hazırladı. Michael bir tek kelime etmeden yanında oturdu. Zaman geldiğinde onun için şehirdeki en yüksek tepe hazırlanmıştı. Ay ışığı altında Hazel'ı toprağa verdiklerinde Michael hala kendinde değildi.

"Cennet ve cehennem birer insan olsaydı," diyerek durdu. İçimden 'bu insanlar biz olmazdık' diye geçirdim. Çünkü o cehennem olamayacak kadar merhametli, ben cennet olamayacak kadar acımasızdım. Burnunu burnuma sürterek gülümsediğinde "Cehennem cenneti güzelliği için öldürürdü." Biz sonsuz değildik. Biz siyahla beyaz da değildik. Biz yarım kalandık, biz beraber siyaha çalınandık. - 29.06.21 Yayım Tarihi! Kurgu şahsıma aittir, çalıntı gibi bi' durum olursa gereken yapılır. Dipnot: Bu kitapta +18 cinsel sahneler, kan, aksiyon, küfür, olumsuz öğeler bulunmaktadır. Ona göre başlayınız.

Yasak, Yasaktık biz birbirimize, Buğra Demir öğretmenim. Ben onun öğrencisi. Bu olay okulda duyulursa biterdik,biz. #Genç Kız Edebiyatında içinde 1 !!

Düşünün! Anne ve babası öldü. Abisi komada. Ve o sadece 18 yaşında bir KIZ. - Bazen en büyük acılar, en büyük başlangıçları beraberinde getirir. Babası ve abisi gidince başa geçmek zorunda kalan bir kız. Tek isteği ailesine bunu yapanlardan intikam almak. Sonrada bu işleri bırakmak. Ona yardım edenler ise babasının sağkolu ve hiç tanımadığı iki yabancı. O intikam almak için çabalarken başına aşk adında bir bela gelir. - Döktüğüm her gözyaşı için bir damla kan dökücem. Attığım her acı dolu çığlık için bir can alıcam. Ben intikam alıcam. Dünya orda durdu. Kader ağları orada örüldü. Bunu kimse bozamaz, kimse silemez, kimse çalamaz. Çünki son nokta orda kondu. - Ben Canavar Hanım... Ah şu beynim, ne kadar da güzel konuşuyor. Ama o kalp varya o kalp... Bıd Bıd Bıd. Bir türlü susmuyor. Başa bela. Ama en acı olan ne biliyor musun? Yanlış olduğunu bile bile hep o kalbi dinlemek. Ve hep acı çekmek. Kapak tasarımı @1tom-riddle Wattpad de ki Canavar Hanım isimli İlk kitap.