"Şey, ben senden uzun zamandır hoşlanıyorum" ben yanlış duydum sanırım. Benden hoşlanıyor muydu? Gerçekten mi? "Şaka değil dimi?" "Yok değil uzun zamandır cesaret bulamıyordum söylemek için sonunda buldum" bir an sustu " şey benle çıkar mısın?" BU GÜN BENİM EN MUTLU GÜNÜM. "E-Evet" bi anda karşımda sevinçten bağırıp sarıldı. Şu an sarılıyorduk ve her kes bize bakıyordu. Ve arkadan tanıdık bir adamın sesi geldi, "sonunda oldunuz mu" ve onun yanında yabancı bir kahkaha.

Balca Zorlu, çocuk yaşta tanık olduğu bir kaybın izlerini hiçbir zaman silemedi. Adli tıp uzmanı olarak, hayatını ölülerin ardında bıraktığı sessiz sırları çözmeye adadı. Ancak tıp fakültesine başladığı dönemde Ulusal Güvenlik ve İstihbarat Teşkilatından gelen gizli bir teklif, onu karanlıkta görev yapan bir gölgeye dönüştürdü. Yedi yıl boyunca yalnızca yazışarak iletişim kurduğu, kimliğini bilmediği bir istihbarat uzmanıyla birlikte çalıştı. Seslerini duymaları, yüzlerini görmeleri, gerçek isimlerini öğrenmeleri yasaktı. Sadece görev notları, şifreli cümleler ve zamanla kelimelerin arasına sızan yasak bir yakınlık vardı. Balca, dışarıdan bakıldığında sıradan bir hayat yaşıyor gibiydi. Ta ki bir yaz tatilinde, ailesinin yanına dönene dek. Abisinin denizci arkadaşıyla tanıştığında, geçmiş yedi yılın gölgesi aniden karşısına dikildi. Onu tanımıyor olmasına rağmen Ali Cihan Gencer'de her şey olması gerekenden fazla gibiydi. Gerçekle kurgu arasındaki çizgi silinirken, Balca hem görevini hem de kalbini sorgulamak zorunda kalacaktı. Çünkü bazen bir yabancı, en derine dokunan kişi olabilir. Ve en büyük sırlar, en tanıdık yüzlerin ardına gizlenir.

Ayşe , hiç bilmediği bir ülkeye görücü usulu bir evlilikle gelin gider . Sürmeneli Ayşe artık Alamancı olmuştur .

Ben ilk kez onun yangınında onunla yanarken bulmuştum kendimi. ''Alacalı...'' dedi büyülenmiş gibi. Alnı alnıma yaslandı. ''Alacalı Ahuşan... Bana yazılmış gibisin.'' Kaç kere döndü durdu parmakları tenimde sayamadım. ''Sabrın sonu selametse...'' Elleri benden ayrılıp bir iki adım karşıma geçse de sözleriyle beni kendine mühürledi sanki. ''Yemin ederim benim selametim bir sen, tek sen olacaksın.'' Bu hikaye bir kadının kocaman bir adamın kalbine düşüp büyümesinin hikâyesiydi.

Melek; çocukluğundan beri doğduğu kasabanın dışına çıkmamış, küçük hayatında herkes kadar sevilmeyi istemiş bir genç kadındı. Hayatı bilindik hayaller kurup, umutla geleceği düşleyerek geçiyordu. Ancak artık çocukluk bitmişti ve yetişkin hayatının hayallerle bağdaşmadığı noktada Melek de herkes gibi kalp yorgunluğunun ne demek olduğunu öğrenmişti. Düşleri herkesinki kadar klişe olsa da hayat karşısına hep trajikomik sürprizler çıkarıyordu. Ve bu genç kızın artık klişe hayallerinin gerçeğe dönüşmesini beklemeye değil yola koyulmaya ihtiyacı vardı. Çünkü mutluluk bekleyenleri değil uğrunda savaşanları buluyordu. Klişe Hayaller Durağı; sıradan mutlulukları kovalayan, bizden insanların hikâyesi...

Kiraz Mahallesinin yaralı abisi Halit ve masum kızımız Nazenin'in hikayesi... Başlama Tarihi : 2017

"Bıktım artık senden duydun mu bıktım!" dedim haykırarak. "Sürekli beni peşinden koşturup kalbimi kırmandan bıktım." "Sende bırak peşimi beni sevdiğini sanıyorsun ama sevmiyorsun. Çünkü kimse sana değer vermediği için ilk sana yardım eden birisini sevdiğini sanıyorsun ama yanılıyorsun." dedi yine duygu barındırmayan sesiyle Belki kalbimi bıçaklasalar sözleri kadar parçalamazdı kalbimi hayal kırıklığı ile inceledim bakmaya kıyamadığım yüzünü "biliyor musun Pars, sen benim yüzüme her defasında kimsesizliğimi vurunca ben daha çok kimsesiz hissediyorum cümlelerinle kalbimi kıracağına belindeki silahı çek vur kalbime daha çok acıtır. Ama bitti artık ben öldüğüm zaman bile affetmem seni! Allah şahidim olsun bu günü unutmayacağım Evhenişer." dedim gözümden akan ama yağmurdan dolayı kendini belli etmeyen yaşlarla. "Zaten senden sevgi göreceğimi düşünerek büyük aptallık etmişim. Sen sevmeyi nereden bileceksin ki? Senin ailen bile seni yetimhaneye bile bırakmaya layık görmemiş çok haklısın sende kimse bana değer vermemiş ki bana değer veren ilk kişinin beni sevdiğini zannediyorum ama en azından benim bir kalbim var" dedim acımasızca bu sefer kalbine camı ben saplayarak Yutkunarak yüzümü inceledi. Belki sayısız hayal kırıklığı geçiyordu gözünde yine duygusunu açığa çıkarmadı ama onunda kalbine cam sağlandığını biliyordum çünkü bu hissi biliyordum kafasını sallayarak "eyvallah" dedi. "Eyvallahın sende kalsın; çünkü artık benim gönlümde ne bir borcun ne de bir yerin var. Hoşça kalma, olduğun gibi kal. Çünkü o acıyı sende çek Evhenişer" dedim çok özleyeceğim yüzünü izleyerek yüzündeki ifadeyi ilk defa görüyordum nefretle yüzüne bakıp onu terk etmeyeceğimi söylediğim yerden ayrıldım göz yaşları içinde

-Neden?'demişti sıcak nefesi genç adamın dudaklarına vururken. Uzun siyah saçları kirpiklerine takılmıştı. Ancak onu çekecek ne hali nede aklı vardı. Ona değen bedeni adeta karıncalanmıştı. Dolgun dudakları hafifçe titremişti. 'Neden kurtardın beni Tahir ağabey?' Neden? Neden ? Neden? Zihninde milyonlarca şey olsa da şuan duymak istediği şey bir cevaptı. Neden? Sesini, bakışını, gülüşünü haram ederken bu yaptığı nedendi ? Mahallesinin küçük kızına ağabeylik mi yapıyordu? Yoksa sağcılar kahvesinde solcu bir kızı polis elinden kurtardım diye alaya mı alacaktı? Tahir'in nefesi ciğerlerinde takılı kalmıştı. Kolları arasındaki kız perde ardından gördüğü o basma fistanlı bıcır bıcır kız çocuğu değildi. Örgülerine beyaz kurdeleler takılmış siyah önlüklü talebe de değildi. Bacaklarına geçirdiği kot pantolon, sırtına giydiği yeşil parka ve gözlerine sürdüğü kalın sürmeler ile bambaşka olmuştu. Genç bir kadın olmuştu. Lakin yinede içindeki o cıvıldayan kız çocuğunu yok edememişti. Çenesinin kıyısına bulaşan boya onu duvarlara yazı yazan bir devrimciden çok sulu boyasıyla resim çizen bıcırık yapmıştı. Çenesine doğru inen ince bıyıkları dudaklarının titreyişi ile kıpırdanmıştı. -Bilmiyorum.'demişti nefes verir gibi bir fısıltıyla. Sözleşmiş gibi gözlerini bir lahza çekmiyorlardı birbirlerinden. Mehmed Tahir'in eli kıpırdanıp kızın sırtından omuzuna doğru süzülmüştü. 'Bilmiyorum ama, eğer lüzum etseydi ben senin için ölüme de giderdim Feride.'

Aynı mahallede beraber büyüdüğüm, yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmeyen, yıllarca beni kendi kardeşi gibi gören ve koruyan, yıllardır ve hâlâ abim gibi görüp sevdiğim birisi şimdi karşıma geçmiş bana aşık olduğunu söylüyordu. Ben şimdi ne yapacaktım? Bir daha onun yüzüne, ailesinin yüzüne nasıl bakacaktım? O benim abim gibiydi, abimin arkadaşıydı, ailelerimiz çok yakındı, aynı mahalledeydik yıllardır. Gerçekten, ben şimdi ne yapacaktım? Kitap Kapağı için @irrelevantbird'e çok teşekkür ederim, emeğine sağlık <3