"Adı neydi demiştiniz?" diye sordu polis memuru, ama bıkkınlığı sesinden ve yüzünün aldığı ifadeden anlaşılıyordu. Aldırmadan Harry'nin tam adını söyledim ona. Parmakları hızlı hızlı klavyede gezindi. Başını iki yana salladı. "Bu isimde kimse yok." "Ne? Bir daha bakın. Onun milyonlarca takipçisi var." "Hanımefendi, bu isme benzeyen hesaplar şunlar," derken ekranı bana döndürdü. Saçma sapan hesapları gösteriyordu bana. "HARRY-EDWARD-STYLES!" diye bağırdım. Arkamda işlemeye devam eden günlük işlerin bir anlığına durduğunu, ofisteki herkesin bana baktığını hissettim ama umurumda değildi. "Bir daha bakın." Hoşuma gitmeyen bir deja-vu yaşıyordum. Yine tuhaf bir şeyler oluyordu, hissetsem de inkar etmek istiyordum. Her şey yolunda olmak zorundaydı, her şey 'normal' olmak zorundaydı. "Belki de onun için bir kayıp ilanı çıkartsak iyi olur," "Anlamıyorsunuz," Nefesimi burnumdan alıp verdim. Omuzlarım çaresizlikle aşağı düştü. "Kayıp olan benim."

Bir dilek tutmuştu. Gerçekleşecekti belki Ama olmayacak mıydı bir bedeli? Çaldıysa bir başkasının dileğini.. * © o-ophelia 2016

“Birincisi-” “Harika, bir de maddelemiş.” gözlerimi devirdim. Beni önemsemeden, devam etti. “Birincisi, kimse bilmeyecek.” “Hah, ben de insanlara piçin tekiyle düzüştüğümü anlatmak için ölüyordum.” Sen bilirsin, der gibi omuz silkti. “İkincisi, duygusal hiçbir şey istemiyorum,” yüzünü buruşturmuştu. “Onlar olmayacak, tamam mı? El ele tutuşmam, asla dudaktan öpüşmem. Şu ağlama şeyleri beni her zaman hasta eder, bu arada.” şüpheyle yüzüme baktı. “Bir de bana aşık olmazsan, sevinirim.”

"Ben... Seni tanımak istiyorum." "Neden?" dedim hızla. Bakışları benimkilere sabitlendi. Yeşilleri derinleşmişti. "İlgimi çekiyorsun. Uzak durmak istemiyorum. Sebebini ben de bilmiyorum. Ama sanki... Sende bana ait olan bir şey varmış gibi hissediyorum."