Berdel Hikayesi'dir İşinde çok iyi bir doktor olan Ela ve babasının şirketinde patron olan Rüzgar Hayatları bambaşkaydı fakat kader onları nerelere sürükleyecekti kim bilir...

Karan Keskinoğlu, Koskocaman Mardin'in sahibiydi. Ancak tek bir kişiye sahip değildi. Mardin'in en güzel kızı Feza'ya. Ona da sahip olmanın vakti gelmişti. Feza'nın Soyadının Keskinoğlu olmasına az kalmıştı.

Sevgi dolu bir kız düşünün. Bu kız iyi kalpli olmaya çalışan yüreği güzel biri. Sabah gülüp gece ağlayan, gece görmezler üzülmezler diye gece ağlayan yüreği güzel kız. Ve herşey rağmen o kızı gündüzde ağlatmaya çalışan bir adam düşünün. Aile sinden görmediği merhameti, sevgiyi ve Bi gülümsemeyi isteyen bir adam. Alamadığı sevginin nefretin bedeni küçük ama ruhu büyük kızdan çıkarmak isteyen.

Hani her 20 yaşında askere gidenler için ana kuzusu derler ya biz neyiz o zaman? Daha 14 yaşında hissettim ellerimde tüfeğin kara metal soğukluğunu. 14 yaşında ana hasreti ile ağlarken ordu malı ranzalarının mavi nevresimlerine sarıldım... Dışarıda yaşıtlarım her türlü itliği kovalarken, sözde ergenlik triplerine girip babalarının yüzüne çarparken kapıları... Ben sabaha kadar bölük komutanının kapısında esas duruşta nöbet tutuyordum baba hasreti ile... 14 yaşında düşünürsün ilk kez ciddi ciddi bir gün ölebileceğini... Hatta kendini boş verip yan yataktaki kan kardeşinin şehit haberini alırsam naparım diye düşünürsün ciddi ciddi. Ha işte biz o zaman büyümüşüz de bizim haberimiz olmamış. O yüzden hep 14 yaşında kalmışız...

Dört gözle beklediğim minicik kızımı elime verdiler eğilip kulağına usulca fısıldadım; Bejan.. Adı gibi dertsiz olsun istedim. Halbuki doğar doğmaz öyle bir yük bıraktım ki o minicik bedenine babalığımdan utandım!Baba olmak bunu mu gerektirirdi? Ben kundaktaki bebeğimi can dostuma, ağama feda ettim..! Mirza RONAH Doğar doğmaz kaderleri çizilen iki genç.. Beşik kertmesiyle birleşen iki hayat.. Kaderlerinin karşısında çırpınan iki yürek... Bejan ve Miran ağanın kaderleri karşısında verdikleri amansız savaş...

Ellerine baktı kadın birkaç su damlası vardı yavaşça süzüldüler elinden, süzülür müydü bu acı da yüreğinden ya da yüreği süzülürdü acıdan....