Kendi yalnız hisseden ve yalnızlıktan korkan bir kadının yolu asker bir adamla kesişirse ne olur? Füruzan: Biriyle konuşmaya gerçekten ihtiyacım var. Uzun zamandır büyük bir kalabalığın içinde yapayalnız olduğumu hissediyorum. Füruzan: Biri yalnızlığıma ortak olmazsa ya da birini yalnızlığıma ortak etmezsem, nefessiz kalıp ölecekmişim gibi hissediyorum. Füruzan: Tanıdığım insanların çıkar ilişkilerinin bana daha fazla zarar vermesini istemediğim için size yazıyorum. Füruzan: Ne kadar uzun bir açıklama oldu değil mi? Füruzan: Her Neyse. Uzun zamandır bana sorulmasına ihtiyacım olan bir soru sormak istiyorum size. Füruzan: Nasılsınız? Füruzan: Yani gerçekten nasılsınız? HİKAYENİNİN TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR.

Gece hayatında ki ismiyle Aden, güneş doğduğunda ise Leyla. Onun iki hayatı vardı, geceleri kimsenin bilmediği bir kimliğe bürünürken gündüzleri üniversiteye giden, genç ve güzel Leyla'ydı. ••• +18. Cinsellik, Argo içerir.

*** "Hiçbir şey beni senin bu korkaklığın bu ilişkiye sahip çıkmayışın kadar üzemez. Seni seviyorum diye senden vazgeçemiyor değilim. Bugün olmaz yarın. Vazgeçerim. Bir başkasına aşık olurum!" dedim öfkeyle. Elini ağzıma kapattı, bir elini belime koyarak bedenimi kendine çekti. Savrulan bedenimin eğer tutmasaydı düşeceğine emindim. Ellerimi göğsüne koydum. Gözlerinin içine bakarken çatık kaşlarının altındaki yeşil gözleri, benim günlerdir denediğim ama yapamadığım şeyi yapıyordu. Öfkesini, bedenime ince ince işliyordu. "Madem öyle... Hazırlan." Elini çekmediği için anlamadığımı sadece bakışlarım ile iletmeye çalıştım. "Bir ay sonra nişan, şubat tatilinde düğün." Ben söylediklerinin etkisi ile şok olurken arkasını döndü, bizim evin bahçesine doğru bir iki adım attı. Ondan çıktığına emin bile olamadığım gür bir sesle bağırdı. "Aytekin!" Kalbim korku ile kasılırken yanına koştum. "Ne? Ne yapacaksın? Hey!" Beni dinlemedi, önüne geçip durdurmaya çalıştığım bedenini sola kaydırdı, bir daha bağırdı. "Aytekin!" Bizim evin ışıkları ile birlikte Cemile teyzelerin ışıkları da açıldı. "Ferhan..." Dediğimde bakışlarını ağabeyimin penceresinden bana çevirdi. "Ferhan yok..." dedi alayla. "Ferhan ağabey diyeceksin." Ellerini havada iki kez itiraz edercesine salladı. "Pardon! Korkak, gururlu, aptal ve sevmeyen Ferhan ağabey diyeceksin!" Bizim evin kapısı açıldığında son kez onu durdurmaya çalıştım. "Ferhan böyle değil. Bir anlık öfke ile değil!" dediğimde ellerimi tuttu, göğsünden indirdi. "Ne bağırıyorsun lan?" diyen ağabeyime aldırmadan bana bakarak konuştu. "Gözünde adamlığım kalmadı ya, bırak onun gözünde de kardeşliğimiz kalmasın. Ama sen..." Bakışlarını yanımıza gelmesine bir iki adım kalan ağabeyime çevirdi. "Bu saate sonra vazgeçme hakkına sahip değilsin." ***

"Ne olursa olsun o ağzından hiç eksilmesin abi lafı anladın mı beni?" Sözleri gözlerimi değil kalbimi hedef almıştı. Yüzümde acı bir tebessüm baş gösterdi. "Sen demez miydin, tutamayacağım hiçbir şeyin sözünü vermem diye? Düşününce sana hak verdiğimi anladım. Ben de tutamayacağım bir şeyin sözünü veremem sana Vural Abi."

"Ama inan bana düştüğüm o şevhetin tadı, sizin kutsal kitaplarınızda tarif edilen ateşin içerisinde binlerce kez yanmaya değer. Yanmaya değer... Her ateşte her dinde yer edinmiş cehennemin ateşinde yanmaya değersin sen." (alıntı) * Resmi nikah yapılmıştı ve sanki bir tek bu gerekliymiş gibi bizi yalnız bırakarak evden ayrılmışlardı. Ben koltuğun başında ayakta dururken o karşı koltukta oturur vaziyetteydi. Gözleri üzerimde gezinirken rahatsızca yerimden kıpırdadım ve odaya doğru adımladım. Peşimden gelen ayak seslerini işitiyordum lakin bu daha fazla hızlanmama neden oluyordu. Benim durmayacağımı anladığında kolumdan tutarak beni durdurdu. Kolumu bırakması için anında durdum ve kolumu kurtardım. Dini nikahımız yoktu ve biz ikimiz aynı evde, yalnız başımızaydık. Allah'ım sen yardım et, sen beni bağışla. Elini başıma doğru uzatarak baş örtünme dokundu. Tüm tüylerim sinirle kabardı ve sesimi yükselterek konuştum. "Bana sakın dokunma, yaklaşma bile." Alayla konuşması gözlerimin bir ateş gibi patlamasına neden oldu. "Evlenince başındaki örtüyü çıkarmakta bir sıkıntı yok diye biliyorum." Dini nikahımız olmadığı için böyle davrandığımı biliyordu. Hoş, olsa bile bana dokunmasına müsaade etmezdim ama aynı evin içinde nikahsız bir şekilde durmak canımı yakıyordu. "Allah katında biz evli değiliz." diye kısa bir açıklamada bulundum. "Dini nikah." dedi ve uzun bir süre soluklandı. Nefesinin yüzüme çarpması içimde farklı duyguların uyanmasına neden oluyordu ve ben Allahtan yüzlerce defa bu duygular için af diliyordum. "Eğer gerçek anlamda benim karım olmaya hazırsan hemen şimdi dini nikahımızı kıyarız Elvin."

Dokunuşu nazikti ama ritmi sertti.Benim için sorun değildi.Çünkü onun teni tenimdeyken bambaşka bir dünyada yaşıyormuşum gibi hissediyordum.Sıcak nefesi boynuma çarparken tutkuyla bağlanmıştı bedenlerimiz. O hayatın karşıma çıkardığı en güzel şeydi. UYARI!!HİKAYE +18 BARINDIRIR RAHATSIZ OLACAKLAR OKUMASIN.

Kızın nefes nefese ondan kaçmak için panikle nafile çırpınışlarını izledi ve bu kez kollarından bir kafesin içine hapsetti onun korkuyla titreyen bedenini. Egzotik bir kokusu vardı genç kızın. Baş döndürücü, hafif bir meltem gibi. Tatlı, ekşi, kadınsı ve günışığı gibi... Kollarında korkuyla titreyen nefes nefese bir sıcaklık. Sonra Ezra bilinçli bir şekilde, bir sevgili gibi parmaklarını usulca sırtından beline doğru kaydırdı. Parmaklarının altındaki beden ürperdi. Ağır ağır kulaklarına ulaştı dudakları ve bu kez de kulağına doğru fısıldadı. Omurgasının üzerindeki parmakları durdu. "Ve tam burası... Burasına uygulayacağım darbe ile hayatın boyunca hiç yaşamadığın bir acı yaşarsın. Hareket etmek istersin ama ne kollarını ne bacaklarını oynatabilirsin. Üstelik bu defa acıyı gün aydınlanana kadar çekmek zorunda kalırsın!" Genç kızın yavaşça akan gözyaşlarının arasından sesli bir şekilde içini çektiğini duydu. Hıçkırıklarını bastıran birinin iç çekişleriydi bunlar. Yavaşça tekrar doğruldu ve direk açık yeşil gözlerini genç kıza dikti. "Şimdi söyle; sen kimsin ve seni peşimden kim gönderdi?" *** Bir, iki, üç, dört, Ve dost bildiklerin saklanacak köşelerde... Beş, altı, yedi, Gözlerin açılacak karanlığın sinesinde, Sekiz, dokuz, on. Arayacaksın kaybettiklerini, yalan ve gerçekleri, en çok da çocuksu hayalleri... Önün, arkan, sağın, solun... Bir dehlizin içinde!

Konservatuar mezunu olan Lâl Kadoğlu, okuduğu bölümün aksine gündüzleri nezih bir kafe, geceleri ise ortalığı yıkan içkili bir mekan işletmektedir. Her daim soğuk bakan gözleri yıllardır aşık olduğu adama karşı bile yumuşamazken, başındaki dertler asla azalmaz. Aksine giderek katlanır. * Bir adam çizdim. O adam ruhumda şekillendi, adı aşk oldu. *** 25.01.2020 #Beste de 1. 29.02.2020 #Araba da 1. 26.05.2020 #Bateri de 1. 09.01.2021 #Motor da 1. 31.12.2020 #Tutku da 4. 23.01.2021 #Sigara da 1. 28.10.2021 #Moda da 1.

"Saçların uzunmuş.." dedi ama tereddütü epey açıktı adamın. Ama bugün denilenden sonra yanlış anladı kız, adamın bundan rahatsız olduğunu düşündü nedense, daha yeni görüyordu Giray saçının hepsini. Tam olarak olmasa da düğünleri bile olmuşken saçını açmaktan çekinmemesi gerektiğini düşünmüştü, helaldi artık sonuçta... Aynadan onunla göz göze gelince sordu aynı tereddütle, "Keseyim mi yani?" Giray kaşlarını çattı kızın tavrıyla, ilk tanıştıklarında her lafıyla bir kasırga koparacak kadar kesin olan Dilrûba artık her daim kırılgandı.. Artık evli olduklarında, kocası sıfatı taşıdığından mıydı bu tavrı? Bazen düşünüyordu, ona yardım edeyim derken bastırmış, ya da ezmiş miydi hiç? Boyun eğmeye mahkum mu hissettirmişti? Düşündüğüyle kendine olan öfkesini atamadan sordu kıza, "Niye kesecekmişsin?" "Dökülür belki. Aynı odada olacağız ya.." yutkundu, boğazını tazeledi ama sözlerini tazeleyemedi, ne diyecekti ki? Bilemedi Dilrûba.. "Dağılır her yere." Giray rahatsız olurdu belki kendisinden parçaları her yerde görürse.. Onun konuyu açmamasını uzun bir süre aynı odada kalacaklarına yormuştu çünkü.. Gözlerini kızdan ayırmadan yaklaştı Giray. Bakışları onun uzun saçlarını okşasa da eli çekindi, mahrum kaldı bu tatlı zevkten, "Dökülsün.." dedi yumuşakça, Ben toplarım senin ardından.' dedi içinden, 'Bir de saklarım, kimseler göremez, benim mahremim olur..' 'Senin gibi...' Saçlarını tutarak hafifçe tebessüm etti Dilrûba, "Salık gezmem o zaman, fazla dökülmez.." dedi ama saç değildi tam olarak kastettiği. Hayatında bana dair pek bir iz bırakmam, rahatsız, olmazsın diyordu.. Şu akşamdan itibaren herkes biliyordu evli olduklarını... O yüzden sanki iki gün önce değil de şimdi kıyılmış gibiydi nikâhları.. Öyle hissediyordu. "İstediğin gibi gez, nasıl rahat eder, nasıl istersen.."