Zar zor araladığım gözlerim, güneş ışınlarının kuvvetine dayanamayarak geri kapandı. Bilincim yerindeydi ve sesleri duyabiliyordum. Havaya nüfuz etmiş olan paniğin kokusunu koklayabiliyordum. İnsanların yüzlerine yerleşmiş olan korkuyu hissedebiliyordum. Meraklı ve acıyan bakışları... Şaşkınlık nidalarını... Ama biliyordum ki; hiçbirinin umrunda değildim. Burada birkaç dakika geçirip meraklarını gidereceklerdi. Sonra da.... Hayatlarına devam edeceklerdi. Ya ben? Gözlerimden akan yaşlar dudağımdan akan kanlara karışarak asfaltı boyarken karnımdaki tarifsiz acıyı bütün hücrelerimde hissediyordum. "Lütfen" diye geçirdim içimden. "Lütfen rüya olsun..." Ama biliyordum ki değildi. Siz de öğreneceksiniz. Benim hikayem aslında bundan yaklaşık 1 hafta önce başladı. Nasıl mı?