-Wattys 2020 Romantizm Kazananı- Adamın üzerimdeki baskısıyla köşeye sıkışmıştım. Ona dokunup üzerimden atmak istiyordum ama bunu yapamıyordum. Sanki felç geçirmiş gibi kalakalmıştım. Ne konuşabiliyordum ne de hareket edebiliyordum. Fakat artık bundan oldukça rahatsızdım. Sağ elimi belli etmeden arkama atıp belimdeki silaha dokundum. Onun varlığı niyeyse bana güç veriyordu. Adam sağ elini başımın üzerinden arabaya koyduğunda kaçabilecekmişim gibi geriye gittim. Daha fazla gidemiyordum. Yok olmuyordu. Böyle devam edemezdim. ''Size hiçbir şey vermek zorunda değilim!'' Adamın göğsüne ellerimi koyup tüm gücümle ittirdim. Yaptığıma direnmedi birkaç adım geriledi. Bana alan açılınca duruşumu dikleştirip ben de birkaç adım öne doğru attım. Bu sefer gerileme sırası ondaydı. ''Hem siz kim oluyorsunuz? Bana bu şekilde davranamazsınız!'' Sesim haddinden fazla çıkmıştı. Karşımdaki adamın şaşırdığını görebiliyordum. Benden bu denli bir çıkış beklemediği açıktı. Adamın sinirle kasılan yüz kaslarını gördüm bu sefer. Yine bir sinir dalgası benliğini ele geçirmişti. Ben de bundan nasibimi almıştım. Kollarıma yapışan mengene gibi eller öyle sert tutuyordu ki canım yanıyordu. Parmakları kollarımı morartırcasına sıkıyordu. Yüzü yüzüme yaklaşmış gözlerinden çıkan öfke ateşleri yüzümü yakıyordu. ''Kimliğini çıkaracaksın ve arabada ne var ne yok hepsini göstereceksin!'' Bu bendeki bardağı taşıran son damla olmuştu. Kimse bana emredemezdi. Hiç kimse! Kollarımı gevşettiği tutuşundan faydalanıp yarım adım geriye çıktım. Canım ya da bir başka şey şu an umurumda değildi. Belimdeki silahı çekip kalbine dayamamla onun da eş zamanlı aynı şeyi yapması bir olmuştu. Şimdi ikimizin silahı da birbirimizin kalbi üzerinde meydan okuyordu. Ya iki silah da patlayacaktı ya da birimizin öfkesi ateş olup yakıp yıkacaktı.

Vampirler, cadılar ve kurt adamların olduğu bir dünyayı görmeye hazır mısın? Annesiz ve babasız büyümüş olan Hande Şahingöz henüz 18 yaşındadır, bir süre boyunca halasında kaldıktan sonra yatılı bir okulda devam etmiştir. *** Bardaktan boşanırcasına yağmur yağıyordu ve benim üstümde incecik giysiler vardı. Donuyordum fakat buradan kalkmak istemiyordum. Gözyaşlarım yağmura eşlik edercesine akmaya başlamıştı. Şimşek göğü delecek kadar gürlediğinde yerimden sıçradım sanki bağırmam için beni ikna etmeye çalışıyordu. Atamadığım çığlıkları benim yerime atıyordu... "Ailen sana akşam saatlerinde dışarı çıkmaman gerektiğini öğretmedi mi kız çocuğu?" Ürkerek sesin geldiği tarafa döndüm. Zifiri karanlığa uyum sağlarcasına simsiyah giyinmiş bir adam vardı karşımda. Gözleri ise seçebildiğim kadarıyla kehribar rengiydi. Yutkunduktan sonra "Hı?" Gibi bir ses çıkardım. "Çok tehlikeli bir bölgedesin." Dedi ağır adımlarla yanıma yaklaşırken. "Tehlikeli bölge mi?" "Evet... Benim bölgem." *** 2. KİTABI ÇIKTI PROFİLİMDEN ULAŞABİLİRSİNİZ❤️ (Romantik ve Fantastik bir kitaptır. Bölümler İlerledikçe Fantastik kategorisine daha çok uyuyor.)

Veda Caddesi'nin devamıdır.

"Aklım almıyor," diye söylendi kendi kendine, beni aniden kavradığı elimden yeniden kendine çekti ve dudaklarını saçlarıma bastırdı. "Ben sana böyle his-," duraksadı. "İnsanlar nasıl seni yaralayabiliyorlar?" Konuşma engelli bir kız ve onun için işaret dili öğrenen bir adamın hikâyesi...

Yere çakılmayı, dizlerine batan çakıl taşlarını, avuçlarını delen dikenleri. Hepsini ezberleyecek kadar düşmeyi öğrendim ben... İçini çeke çeke saatlerce ağlamayı, sonra hiçbir şey yokmuş gibi yüzünü kurulayıp gülmeyi, yüzümdeki maskeyi kusursuz göstermeyi öğrendim ben... Ama en önemlisi savaşmayı, güçlü kalmayı öğrendim ben ! Yavaş yavaş öğrendim. Düşe kalka, güle ağlaya, acıyı tada, mutluluğu unutana kadar öğrendim ben ! Yeri geldi pes ettim; güçsüz dediler. Yeri geldi kalktım savaştım; bu kadar olamaz dediler. Bir şey daha öğrendim. Duymamayı, görmemeyi. Hepsini tek tek öğrendim ! Sonra kitapların arasında buldum onu. Bir kitap gibi okudum. Zemherinin karanlığında yolumu aydınlatan ışığım oldu. Bilirsiniz kitaplar size bir şeyleri öğrenmenize rağmen yeni şeyler öğretir. O da öğretti. İlk aydınlığı, sonra sevmeyi ve sevilmeyi öğretti. Her şeyi unutsam da onun öğrettiklerini unutamayacak kadar iyi öğrendim... Ben Zemheri'nin karanlığında aydınlığı öğrendim... Bir kadının ilk adımından son adımına kadar olan savaşı bu. Yollar çetrefilli. Sabır gerekli. Peki sen benimle beraber sabrı öğrenir misin ? ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 03/08/2018 📖✒ 27/03/2023 📕🖋️ Bütün hakları saklıdır. Herhangi bir çalınma durumunda yasal işlem başlatılacaktır. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ BU KİTABIN DİZİ VEYA FİLİMLERLE BİR ALAKASI YOKTUR ! ~~~~~

Sonra, güneş doğmaya yakın sen gökyüzüne bakıp gülümsersin, uykunun geldiğini gösteren kızarmış gözlerinle. 'Bu Ferfecir'de seninle.' dersin bana gülümseyen, Ay yüzünle. Ah sabah ışığım, bir bilsen sen tüm manzaraların en güzelisin. Bir bilsen, benim için dünya da nasıl da eşsizsin! Ah sadece bir bilsen, Ferfecir değil sen güzelsin. Aybala Sen, Ferfecir'den güzelsin. Sen, o kadar iyisin, o kadar eşsizsin ki, ben senin gibi birinin sevgisini hiç bir zaman hak etmedim. Ay büyüyor Aybala, ben hâlâ sana gelemiyorum, Gün neredeyse bana ağlayacak, ben halimize umut bağlıyorum. Gökyüzü neredeyse artık kimseye umut vermek istemiyor maviliğiyle, ama ben o mavilikte seni arıyorum. Söylesene Ay Parçası, adın bile gökyüzüyken ben o mavilikte nasıl seni aramayayım?

~ "Ben katilim." Diye tekrar etti bir kız, o bir katildi ve öyle de kalacaktı. Olmayan fakat sadece kendisinin gördüğü kanlı ellerini silmeye çalıştı. Ne kadar silerse silsin gitmiyordu kan ve onu delirtecek bir güçte beynini esir altına alan düşüncelerinden kurtulamıyordu. "Sen katil değilsin. Buna izin vermedim, vermem de zaten." Diyen adama sarılmak istemişti o an. Sımsıkı sarılmak ve ona inanmak istemişti. ~ Yorgun bedeni yere doğru düşerken tutmuştu adam onu ve uyuduğunu bilen kızın kulağına doğru fısıldamıştı. "Ben sana dokunmaya bile kıyamazken, o herif sana dokunduğu için affet beni olur mu? Affet beni uğruna dünyaları yaktığım."