Yoongi is getting complacent. He's letting August go, because who needs a hitman when there's sun, palm trees and beaches? He's cruelly reminded there's no forgetting who he is. Not in a million years. Because it's going to take something darker, something colder than August to get the team out of this one. You never want to take what's his. Ever.

Hoseok, a playboy, call boy, sugar baby who loves to party and feel pretty. Yoongi, one of Hoseoks rich sugar daddy's who's a little too attached to Hoseok's free spirit. [ OR: The one au where Hoseok is a very lovely, very frightened boy. And Yoongi is a little bit, or a lot bit, in love with him. ]

- دوست داشتنت،دومین کار خوبی بود که تاحالا انجام دادم. + اولیش چی بود؟ - پیدا کردنت...

Suga is having enough of a shitty day as it is. He doesn't need to be kidnapped and end back up in the very business he has tried so desperately to run away from. Especially when he is confronted to a talkative redhead who doesn't seem the least bit afraid of him, a handsome doctor he once knew, a seductive little mochi too precious & dangerous for this world, an annoying kid very skillful with his hands, a silent hacker he used to work with, and the son of his former nemesis. Soon, he finds himself leading a team of people he doesn't want to lead, heading straight for London to steal some shit he doesn't want to steal, hoping he doesn't have to do what he's known for. Hoping he doesn't have to become August D once more. [Previously posted on AO3 under my username Hopefullylost]

همهمه بالا گرفت. نامجون دوباره شروع کرد:«۴۰۰ یک، ۴۰۰ دو...» صدای دودلی به گوش رسید:«۴۱۰» جی‌هوپ پوزخند زد. عاشق این قسمت از مزایده بود. زمانی که اون مرد‌ها با درموندگی مبلغ رو ۱۰ وون ۱۰ وون و یا حتی ۵ وون بالا می‌کشیدند، به امید اینکه کسی روی دستشون نزنه. -«۴۱۰یک...» -«یک میلیون.» پوزخند روی لب پسر رقاص خشکید و با چشمانی که از فرط تعجب گشاد شده بود، به دنبال صاحب صدا میون جمعیت گشت...

•نام⸙ آرزوی براورده شده یا...؟!(چندشاتی) •ژانر⸙ رمنس ، انگست ، درام ، تاریخی ، اسمات •کاپل⸙ یونسوک(سپ) •رده سنی⸙ +۱۸ •خلاصه⸙ تاحالا شده از آرزویی که میکنین پشیمون بشین و با خودتون بگین کاش لال میشدم و یه همچین حرفی از دهنم بیرون نمیومد؟....خب باید بگم که من جانگ هوسوک ، با بیست و شش سال سن به یه همچین بدبختی دچار شدم! کاش لال میشدم و همچین حرفی از دهنم بیرون نمی اومد....! ورژن یونمین این چندشاتی رو میتونین توی همین پیج پیدا کنین😊