"BEN HİÇ BİR ŞEY YAPMADIM DİYORUM SANA!" "Hayır yaptın onu sen öldürdün ruh hastası bir kişiliğin var öyle iyi bir oyuncusun ki herkesi kolayca kandıra biliyorsun." "Sana benim bir ilgim yok diyorum neden anlamıyorsun." "Anlamıyorum çünkü bütün bunları sen yaptın eşek gibi de itiraf edeceksin suçunu." "Nasıl bu kadar emin olabiliyorsun."hafifçe ağlarken mırıldandım. "Ben masumum silah kullanmasını bile bilmiyorum." "Sana silahla öldürüldüğünü söylememiştim."kafamı eğdiğimde alt dudağımı ısırdım ve kafamı kaldırıp hafifçe güldüm. "Böyle mi oynuyoruz amirim?"bana bilmiş bir şekilde baktığında hafifçe burnumu çektim. "Bak itiraf edersen cezanda senin için bir şeyler yapabiliriz hala bir şansın varken doğruları söylemelisin."kısık bir kahkaha attığımda hemen sesimi kestim ve ona doğru eğilirken fısıldadım. "Neden sen söylemiyorsun? Sende oradaydın öyle değil mi? Ama ispatlayamıyorsun."

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Alışılagelmişin dışında bir vampir hikâyesi