bilmiyorum nasıl açıklayabilirim

belki de unutuldum, hiç hatırlanmadan.

ben bir fransa çöpçüsü, acı içinde kavruluyorum.

"bayan clarisse, tanrı'nın bitmeye yüz tutmuş boya tüpleri gibiyiz."

çünkü biliyorum, hayat çok üzücü falan değil benim gibiyse ölümlerin ben ne yapıyorsam kendime, kendim yaptım

o gece poseidon okyanusta boğuldu

ancak ne ben mutlu bir ölümü ne de sen güzel bir katil olmayı hak ediyorsun