Güneş batıyordu. Deniz çekiyordu içerisine büyük ışıltıyı, alizarin rengini alıyordu gök. O rengin içerisindeydi adam; zihni denizin tuzuna hapsolmuş, gölgesi dalgalara iltica ediyordu. Gün oldu, bir rüzgâr doğdu kısır topraklarında. Mucizesi o kadındı, biliyordu. Rüzgâr, yatağına koşan bir nehirmişçesine aktı kadına doğru ve kadının dudaklarına usulca dokundu. Dudaklarına, yanaklarına, saçlarına ve parmaklarına. Şimdi, rüzgârın bulutlarca öteye götürdüğü bir yerdeydi adamın ruhu.

Ailen.. Arkadaşların.. Akrabaların.. Güvendiğin.. Sevdiğin.. Hatta tanıdığın herkesi gözümü kırpmadan öldürebilirim. Sırf yakınımda durman için çevrendeki herkesi senden alırım ve yapayalnız kalırsın. Tabi bir kişi seni asla yalnız bırakmaz! "O KİŞİDE BENİM" dedi kendisini göstererek. Terazinin bir tarafında sıradan bir hayat yaşayan, deli dolu, kendi halinde bir kız... Diğer tarafında sınırları zorlayan, acımasız, tuttuğunu koparan genç bir adam... İkisinin de ortak noktası çocuklukları. Aile sevgisi görmemiş ikilinin bir birini tamamlama çabası. Her ne kadar biri yıkıp dökse, diğeri yıkılıp dökülse de... Dengelerin şaştığı bir hikaye. Peki hangi taraf ağır basacak? Bir taraf yükselirken diğeri batacak... Temelleri tehditten oluşan bir hikaye ne kadar sağlam olabilir ki? Tabi araya aşk girmediyse... ADA SOYSAL ve SAVAŞ ULUSOY' un hikayesi Sonunu kim bilebilir ki? SİYAH MEŞALE

Skylie: "Sezen dinledik, benim kirpik düşüyor." Aptal: "Güzel düş'sün." Aptal: "Uyu, ben de güzel bir düş göreyim."