'•Oysa biz hep bir yarım, biraz da tamdık. Şimdi ruhumdan aldığın parçaları kim birleştirecek sevgili?•'

Rakının adabı vardır. Herkese kalkmaz o kadeh. Herkese içilmez. Ya Yare içersin, Ya da yaraya. Yıllardır içinde tuttuğun ne varsa doldurursun kadehe. Acıların, kederlerin, çaresizliklerin, yarım kalmışlıkların. Geçer yudum yudum boğazından. Geçtiği yerleri kor alevler sarar. Rakının adabı vardır. Herkesle kalkmaz o kadeh. Herkesle içilmez. Dostlar meclisidir orası. Kimin yarası yariyse ona içilir. Onun için kalkar o kadehler. Acılar, kederler, çaresizlikler, yarım kalmışlıklar. Pay edilir bardaklara. Herkes eşit sırtlanır yükü . Herkes eşit yudumlar. Rakının adabı vardır. Herkes doldurmaz o kadehi. Herkese doldurulmaz. Kendin dökersin dertlerini kadehe. Karşında oturan birde yar ise, yarinle beraber yara olan Yare içiliyorsa ve kadehi dolduran Saki yar ise işte o zaman o kadeh senin celladın olur.

Korkmuyordum, ne karanlıktan, ne gürleyen gök gürültüsünden, ne de bana zarar verebilecek bir insandan. Çünkü ben karanlıktım, ben gürleyen göktüm, ben zarar görmezdim, ben zarar verirdim. Ben bir katildim. Bu bir sıfat değildi, bu benim mesleğimdi. 🔥 Yayınlanma Tarihi: 12.04.2020 Bu kurguda geçen kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Uyarı: Eğer kurguyu spoi almadan okumak istiyorsanız, yorumları okumamanızı tavsiye ediyorum.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."