& "Bu Şehirden geldiğin gibi geri git. Aras." Sinirlendiğini hissetmiştim. "Bende senin bana yaptığını yaptıktan sonra Bu Şehirden gideceğim Kardeşim. Çok yakında intikamımı alacağım. Hayatımın Aşkını öldürmek neymiş sana o hissi tattıracağım Rüzgar! Çok yakında."

Gece ve Gündüz, Kuzey ve Güney , Su ve Ateş, Melek ve Şeytan... Ne kadar birbirine zıtsa, genç kadının hayatına giren prens de kendisine o kadar zıttı. Yakışıklı bir prensti lakin atı bakışları gibi karanlıktı. Yine de kolundan çekilip zorla hapsedildiği hayatın içerisinde sığınağı şeytanın gözlerini aratmayan yeşil gözlü adam olmuştu. Vahşi ve cesur olan Arya hayatının geri kalanını başka bir kadının kimliğinde geçirecekti. Peşine düşen psikopat bir katil, baskıcı ve sert bir kuzen, manyak bir kız arkadaş ve platonik aşık olduğu adam ile birlikte bilinmeze doğru ilerleyecekti. "Bu bir masal olamaz, ben bir şeytanım Nihan. Hiçbir masalda prensesler bir şeytana aşık olmaz." "Hayır, Hayır, Yaman... Sen şeytan değilsin. Sadece atı siyah olan bir prenssin" NOT: Kitabım kesinlikle kaçılıp hapsedilen bir kadının hikayesi değildir Ya da erkeğin emri altında ezilen güçsüz bir kadının. Bu hikayeyi güçlü kadınlara, güçlü olmak için çabalayan kadınlara ve güçlü kadın seven kişiler için yazıyorum. Kesinlikle kadına psikolojik ve ya fiziksel şiddet uygulayan bir adam ve ona aşık olan bir kadın yok! BU HİKAYE GERÇEKTEN ALINTI YA DA KOPYA DEĞİLDİR. TAMAMEN KENDİ HAYAL GÜCÜMÜN ÜRÜNÜDÜR. HERHANGİ BİR ÇALINTI SONUCUNDA HUKİKİ BİR YOLA BAŞVURMAKTAN ASLA ÇEKİNEM!

Kalbim hiç bu kadar hızlı atmamıştı. Çevremdeki insanları hiç bu kadar sevgi dolu görmemiştim. Kulaklarımda en sevdiğim şarkının nameleri yankılanıyordu. Gözlerim; tanıdığım bütün insanların üzerinde tek tek dolaşıyordu. Düşüncelerim ise ilk defa bu kadar bomboştu. Sadece etrafı gözlemliyordum. Mesela Ceren ile Ayaz birbirlerine sarılmış müzik eşliğinde dans ediyorlardı. Deniz eşi Emre'ye sarılmış huzurla özlem gideriyordu. Peki ya -sevgili!- Babacığım ? Kızını evlendirmenin mutluluğu ve heyecanı ile o çok önemsediği sosyetik misafirleriyle ilgileniyordu. Nehir ilk defa Nihale olan kıskanç bakışları ve sinsi düşünceleri olmadan Instagrama story atmak peşindeydi. En önemlisi benim sevdiğim adam ? Her zamanki erkeksi duruşu ve vücudunu saran damatlığıyla tam karşımda duruyordu. Annem, kız kardeşim ve üvey babacığım hariç herkes buradaydı... ve herkes mutluydu. Tek bir kişi hariç... Tanay Canku. Yani ben.. Ben mutlu değildim. Kalbimin bu denli hızlı atmasının sebebi mutluluk değildi, heyecan hiç değildi. KORKUYDU! Herkes bunun bir düğün olduğunu anlamıştır tabi.. Muhtemelen benim düğünüm olduğunu da! Eee hangi kadın sevdiği adamla olan düğünün de üstelik tüm bu güzel manzaraya karşı mutsuz olabilirdi ki ? Değil mi ? Evet ben mutsuzdum! Çünkü bu muhteşem düğünde beyazlar içinde giyinip prenses gibi görünen kadın ben değildim! Benim kanımı taşıyan üvey kardeşimdi!