zeliha.akdgn: Mert? m.yigitkara: Hayır zeliha.akdgn: Meriç? m.yigitkara: Hayır zeliha.akdgn: Miraç? m.yigitkara: Hayır zeliha.akdgn: Merih? m.yigitkara: Hayır zeliha.akdgn: Mahir? m.yigitkara: Hayır zeliha.akdgn:Mars? m.yigitkara: Yok Jüpiter amina koyayım m.yigitkara: Mustafa Yiğit Kara

~Dertsiz başına dert değil, onca derdinin arasında uzaklaşmak için gideceğin yer olmak istiyorum~ Siz: Ben Damla olmak istemiyorum çünkü Damla benim canımı acıtıyor Siz: Bir tek sana karşı Elif'im ben. Siz: Normal değilim ben. Siz: Dertsiz falan hiç değilim. Siz: Bdn drtlerimfen onğmü gmremğyofım Siz: Bopuluyorım onlatıb iöinde Doğunun zıttı: Hay sikeyim ağlamaya başladın Ven, vamos a odiar personas juntos. Başlangıç: 14/06/21 *Wattpadde Dertsiz adlı ilk kurgudur*

"Bana dedin ya seni öldürüyordum diye. Umrumda değildi, gerçekten umursamadım ama beni böyle kendinden uzaklaştırıyorsun ya işte şimdi beni tam anlamıyla öldürdün. Çünkü benim içimde yaşattığım, içimdeki boşluğu doldurduğum tek şey sendin Eren. Şimdi sen de herkes gibi beni terk edeceksen sen bilirsin, sana kal diye yalvarmayacağım ama şunu bil eğer geri dönersen..." durdum, çok zordu. Tüm bu olanlar o kadar ağır ve kırıcıydı ki... Öylesine zordu, ben çocukluğumu bırakıyordum bu banka. Ben, aşkımı bırakıyordum bu polis merkezine. Ben, ruhumu bırakıyordum bu gece gözlü çocuğa. "Eğer geri dönersen... sana böyle bakan bir ben olmayacak." Yanaklarımdan dökülen yaşlar, son acılarımdı. Ya da belki ilk ama kalbimdeki bu acı ilk değildi son da olmayacaktı. Ben, kimsesizdim hep. Sonra Eren hayatıma dokundu, yalnızlığıma bir set çekti. Şimdi o seti kırıp atıyordu. Beni kırıyordu, ruhumu, benliğimi... -Karanlık adlı kitabımın devamıdır-