Bir zamanlar lise de zorbalığa uğrayan Uygar için o günler artık çok geride kalmıştı. Ta ki... cezaevindeki ilk gecesinde, koğuşun acımasız reisiyle göz göze gelene kadar. Karşısındaki adam, yıllar önce korkuyla sustuğu, adını andığında bile ellerini titreten eski zorbası Alparslandan başkası değildi. Zaman her şeyi değiştirmişti ama o korku, sanki hiç eskimemiş gibi tazeydi. Eşcinsel bir kurgudur.

Yaman, abimin en yakın arkadaşıydı. Benimse yıllardır sakladığım felaketim. Çünkü bazı aşklar yaşanmazdı. Sadece insanın içinde yanar... ve geriye kül bırakırdı...

Uraz. Dört harf. İki hece. Anlamı taşıyamayacağım kadar ağır: Şans, talih, kısmet. Şans, yoluma hiç uğramadı. Talihim elimden kaydı. Kısmet dediler, sanki doğduğum gün başkasına yazılmıştı. Sonra bir adım kaldı geriye, Bir de suskunluğum. Eşcinsel bir kurgudur.