*İlk Hikâyem* ^ Hayat bu, her zaman istediğin şeyler olmuyor. Mutlu olmak istersin, mutsuz olursun. Gülmek istersin, ağlarsın. Sevinmek istersin, üzülürsün. Sorunlarını çözmek istersin, daha fazla sorunun olur. Ve... Kavuşmak istersin, ayrılırsın. ~~~~~~~~~~~ Azra bir mafyanın kızı. O, hayatı boyunca babasının mafyalığı bırakması için yalvarmıştı. Ama babası mafyalığı bırakmıyordu. Azra da her insan gibi evlenecekti. Ama babasının düşmanı yüzünden bir tercih yapmalıydı. Ya nikah masasında sevdiği adamı terk edecekti, onunla evlenmeyecekti. Ya da babası ölecekti. Sevdiği adamı nikah masasında terk etmek, ona "HAYIR" demek, Azra'ya acı veriyordu. Ama diğer tarafta babası vardı. Her ne kadar babası mafya olsa da, ona "mafyalığı bırak, bir gün çok mutsuz olabiliriz." demesine rağmen bırakmasa da; o, onun babasıydı. Azra'nın yapacağı tercih onu nelere sürükleyecek? Yani ya KAYBEDECEKti ya da VAZGEÇECEKti...

Hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını , her şeyin toz pembe göründüğünü bilmenizi isterim. Aras ve Ömür'ün hikayeside burdan geliyor.

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

"Işıklar sana evinin yolunu gösterecek..." 3391 Kilometre ile başlayan seri Sıfır Kilometre ile devam ediyor! Kilometrelerce öteden birbirini tanımak, sevmek hatta aşık olmak kolaydı... Peki tüm bunlar yan yanayken de kolay olacak mıydı?

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

"Öyle bir insan olmadığımı biliyorsun." "Seni daha yeni tanıyorum." "Emin ol tanıyınca daha çok seveceksin." Birden karşıma çıkan bu adam hayatımı nasıl etkilerdi?? Ne kadar büyük bir yer kaplardı hayatımda?? Beni kırar mıydı acaba?? İyi biri miydi?? Yoksa kötü birimi?? Beni tanıdığını söylüyordu. Peki nerden tanıyordu?? Bana ilgi duyuyordu?? Peki beni gerçekten seviyor muydu??