"Beni alıp en tepeye çıkarmandan korkuyorum. Hayatta hiç bilmediğim ve inanmadığım şeyleri bana göstermenden korkuyorum, çünkü biliyorum ki içinde var bunlar. Buna inanmaktan, kendimi bırakmaktan ve savunmasız kalmaktan korkuyorum. Kafanda yarattığın adamın bambaşka biri çıktığını gördüğünde yüzündeki hayal kırıklığından korkuyorum. Sonra beni o en tepeden indirip cehennemin yedi kat altına attığında çekeceğim acıdan korkuyorum. Evet seni Aliyeden bile kötü bir son bekliyor olabilir. Çünkü senin içinde yanan ateşi görüyorum, çünkü kendi içimdeki ateşi hissediyorum. Böyle şeyler hiçbir zaman mutlu sonla bitmez. Sana bakmaya bile kıyamıyorum ama kalbini elime alıp paramparça edebilirim. İşte bana verdiğin bu güçten korkuyorum. Ömrümce yaşayacağım en güzel duyguların ellerimin arasından kayıp gitmesinden korkuyorum. Hepsini geçtim en büyük korkum; benden nefret ettiğini görmek. Onun da ötesinde benden sonra bir daha asla eskisi gibi olamayacağını bilmek. Seni öyle bir enkaza çevirmekten deli gibi korkuyorum." Bazen bir zorunluluk aşka dönüşebilir.. Nazenin ailesinden büyük bir darbe yemiş, ezilmiş, örselenmiş ama yine de içinde kocaman bir kalp ve mükemmel bir karakter taşıyan bir kadındır. Kendi ailesi onu bir cehennemin ortasına atar, hayata dair zaten azıcık olan umudu da tamamen söner, kaybolur. Ömrünün böyle geçeceğini, yıllarının heba olacağını düşünse de hiç beklemediği bir yerden hayat bulmaya başlar. Artık içindeki çiçekleri yeşerteceği bir bahçe bulmuştur. Ama bu da onu çok daha sert kışlara taşıyacaktır. Her şeye rağmen umut etmenin, aşktan vazgeçmemenin, aile olabilmenin ve intikamla nefretten daha güçlü olabilecek duyguların keşfedilişinin öyküsü..

Kalp bu sefer derin bir enkazın altında fakat aşk imkansız değil. Hele 'aşk' diye haykıran kalp her şeyi göze almışken! Derin Uysal, geçmişinin prangasını ardında sürükleyen güzel ve alımlı bir doktor. Hayatı iş ile evi arasında geçiyor. Kuzeni Okan ve arkadaşı Nehir'den başka kimsesi yok. Deniz Sezen ise bu rutin hayata pimi çekilmiş bir bomba gibi düşen esas adam. Hem de ne esas adam, şehrin gözde bekarı! Onların aşkı Kayahan'ın şarkısı gibi biraz... 'Bizimkisi bir aşk hikayesi...' * "Ne yalan söyleyeyim her gün sizin gibi bir melek gelip beni kontrol edecekse bu hastanede ömrümün sonuna kadar kalırım." * Bir ömre yayılan aşkın hikayesi.

Sabah uyandığınızda yaşadığınız her şey aslında bir rüyaysa ne yaparsınız? Siz maceradan maceraya koştuğunuzu sanırken bütün bu olanlar beyninizin size oynadığı ufak bir oyunuysa? Geceden sabaha ne olabilir ki demeyin, her an her şey olabilir! Siz beyaz atlı prensinizi rüyanızda görürken ya o da sizi rüyasında görüyorsa ne yaparsınız? Peki ummadık bir anda karşınıza çıkarsa? İşte o zaman ne olur demeyin, tam bir olay olur! Sizce Karan'ın Şansı ne kadardır? Ya da Şansı rüyasında gördüğü Karanlıktan Gelen Aşkı? Rüyada ki Karan mı? Yoksa gerçek hayatta ki acımasız Karan mı? Hangisi Şansın Karanlıktan Gelen Aşkı? Karar sizin! 1.12.2015 Tarihinde yazılmaya başlamıştır! :) Romantizm #1 Genç Kız Edebiyatı #15 Genç Kurgu: 55

Senem deli dolu bir kız.Boyun eğmez,dediğim dedik,nazlı,niyazlı.Bakalım aşk ona boyun eğdirebilecekmi. "Ben Senem.Aşk denen şeyin bir gün beni bulacağına ihtimal vermedim.Yaralar içinde bırakacağına,dönülmez ummanlara atacağına hiç inanmadım.Attımı,attı.Ya benden vaz geçeceğim ya aşkımdan.Hangisinden vaz geçmek daha zor bilmiyorum!"

Havuzun dibine değen ayaklarımla yere oturdum. Bir anda beliren iki hayali gölgeye baktım. Burak ve Doğa'ya. Burak simsiyah bir şekilde sarmıştı mavi bedenimi. Yansımamın gözlerinde izlediğim korkuyla ürperdim. Siyah gölge hayali bedenimi tamamen sardı ve maviyi adeta yutup kendine kattı. Ne mavi ne de siyahtı oluşan kalıntı. Siyahın mavi tonuydu. Belkide en mavi tonu. Burak'ın gözlerinin rengiydi hızla bana doğru gelen renk. Dosdoğru kalbime çarptı. O an tamamen kanaat getirdim. Ölüm, bizim ulaşabileceğimiz tek zaferdi. Onun karanlığında yaşayamayacak kadar umut doluydum ben. Hayattım. Doğa'ydım. Maviydim. Yeniden doğmak için önce ölmeliydim. Bedenimi vahşice saran suyun o hoş tınısı ve ölen umutlarımın acı haykırışları kaybolurken can yakan bir sessizlik kapladı benliğimi. Gözlerim kapandı. Nefesim kesildi. Sustum... ***** ♡Başlangıç: 20.06. 2015 ♡

Ali ve Zeynep peşpeşe girdiler odaya. Ali hazır olan Zeynep'in yatağını göstererek : - Ben burada yatacağım. Dedi Zeynep ise : - Ama orası benim yerim. -Yine de burada yatacağım. - E ama .. -Zeynep! -... -Seninle uyuyacağım. Zeynep'in kalbi pır pır atıyordu. Ne diyebilirdi ki. Hala kendisine ketum bakan gözlerin içine bakmaktan alamıyordu kendini Zeynep.

Bir yabancıya aşık olup biz olmak o kadar zor mu? #Irmak Düzenin birazcık değiştirilmeye yeltenildiğini sezince harekete geçerim. #KaranAlakurt Kitap şarkısı: Mert Fırat - Aç kapıyı gir içeri

Melek ve Ateş... Biri pişmanlığın kor ateşine düşmüş, biri ise yüreğine düşen kor acıyla baş başa kalmış. Peki ikisinin de bu kordan çıkması ne kadar mümkün? Ya ikisinin de koru birbirlerinde tamamlanıyorsa? Soruların cevap bulacağı, vicdanların konuşacağı ve hayatın planlarla nasıl savaştığı anlatılan Bir Aşk Masalı... Bu masalda yanmak da serinlemek de Meleğin Ateş'inde saklı...

Bahar'ın mezarı başına çökmüş kendine lanet ediyordu Yavuz. Bütün bunlar onun suçuydu. Hepsi onun yüzünden olmuştu. Sevdiği kadın onun yüzünden vurulup ölmüştü. Yavuz bunun vicdan azabıyla kavrulurken, içindeki tarifsiz acı kül ediyordu onu. Sevdiği kadının yerine onun toprağına sarılmak, içini buz kestiriyordu. Yaşamak için bir amacı yoktu artık. Bahar'ı yoktu, mesleği yoktu. Yaşayan bir ölüye dönmüştü. Canlı cenazeye dönmüştü artık. Acıları dinsin istiyordu. Sevdiğine kavuşmak düşüncesiyle yanıp kavruluyordu. Ama ona bile izin vermemişlerdi. Yaşarken öldürmüşler ama gerçekten ölmesine izin vermemişlerdi. Yavuz'un artık tek bir istediği vardı. Vuslat.. Sevgiliye vuslat. Bir an önce Bahar'ına kavuşmaktan başka bir şey düşünmüyor, başka bir şey istemiyordu artık... 🥀 Bahar gözlerini açtığında düşündüğü tek şey Yavuz'du ama duymayı hiç ummadığı şeyler duymuştu. Sevdiği adam onu öldü sanıyordu. Yavuz, Bahar'ın acısıyla yanıp kavruluyordu. Dahası Yavuz da ölmüştü. Yaşatmak için öldürmüşlerdi onu da. Bahar, Yavuz'un acı çekiyor oluşuna kahroluyordu. Onun iyiliği için katlanmak zorundaydı buna. Tek tesellisi sevdiği adamın hayatta olmasıydı. Ona kavuşacağı, sıkı sıkı sarılıp kokusunu içine çekeceği anın özlemiyle bekliyordu. Sevgiliye kavuşmayı, vuslatı bekliyordu... 16/11/18 💕

Hayatta hangisi daha acıydı.. İstemediğin bir hayatı yaşamak zorunda kalmak mı yoksa o hayatla seni tehdit eden insana aşık olmak mı? Benim, yaşadıklarımın bunların hepsiydi. Ya içine düştüğüm karanlığa teslim olacaktım, yada o karanlığa ışık.. Aşkın, nefretin, öfkenin ve acının bir hikayesi...