O konserde başlamıştı her şey! "Onu bir kere görsem yeter!" diyordum. Ama yetmedi! İçimden bir ses "Bir daha git!" diyordu. Onun yanında olmak bana huzur veriyordu... Kimsenin yanında huzurlu olduğumu hatırlamıyorum. Her şeyi o başlatmıştı aslında... Beni o geceye götürerek, beni dansa kaldırarak, bana ilan-ı aşk ederek, her şeyi o başlatmıştı. Bundan pişmanmıydım? Asla! O beni ilk aşkımdı. Aslında, dünyadaki bütün kızların aşkıydı... Bana her zaman diyor ki, "Seni seviyorum!" işte bu sözleri duyunca, kalbim göğüs kafesimi zorlayarak çıkmak için can atıyor. Elimi tuttuğunda, onu karşımda gördüğümde yine aynısı oluyor. Kalbim bir daha atmasa da olur. Bütün ömrüme yetecek kadar attı zaten... Yeterki hep yanımda olsun. Bütün kızlar ona aşık olsun, bana "Senden nefret ediyorum!" desin, başka bir kıza "Seni seviyorum." desin, ama hep yanımda olsun. Belki de aşk tam da buydu... Sana yapılanların karşısında direnmek, vazgeçmemek. Beni en çok mutlu eden şey aşkımın karşılıklı olması. Bana her gün "Seni seviyorum." dediği için, o da beni sevdiği için bu neşem. Sen benim ilk, tek ve son aşkımsın, Ayaz Korkmaz.

O hayatıma öyle bir girdi ki.. Ben kendimi okyanusa bırakıp ölümü bekledim. Ölümlerin en güzelini..

Üç evetle başladı bizim hikayemiz. İlk evetim, bana îlan-ı aşk edip aşkını kabul etmemi istediğinde söylediğim evetti. İkinci evetim, o tanıştığımız konser alanında hayatlarımızı birleştirmemizi istediğinde söylediğim evetti. Üçüncüsü ise... her şeyi göze alıp, aşkımızı tüm dünyaya haykırdıktan sonra ömrümüzün sonuna kadar hayatlarımızı birleştirmek için söylediğim evetti. Benim hikayemin sonlandığı, bizim hikayemizin başladığı andı. Mavi gözlerine sonsuza kadar bakabilecektim, kollarımı her daim ona sarabilecektim artık. "Seni seviyorum." diyişi her zaman bana aitti artık. Bana bakarken gözlerindeki ışıltıya şahit olmuştum ben. Sen benim ilk, tek ve son aşkımsın, Ayaz Korkmaz.