Chat samobójców: Lilia - dziewczyna gnębiona w szkole. Greg - chłopak chory na bulimię. Natalie - dziewczyna z depresją. Ivan - chłopak odrzucany przez otoczenie. Nauczyciel - mężczyzna pomagający osobom chorym. "Chat Samobójców" Natalie: Jak myślicie, czy ktoś się kiedyś o nas dowie? Greg: Nie wydaje mi się... Lilia: Dostaliśmy jeden grób do opieki... Może w końcu, ktoś na nas spojrzy... Ivan: Jedna jaskółka wiosny nie czyni. Piękną okładkę wykonała @Tosia0309 *** Ważne info: Jeśli po przeczytaniu tej powieści, pomyślisz nad pytaniem, czy autorka tekstu również miała takie problemy, jej odpowiedź brzmi: Nie. Nie miałam takich problemów, nie jestem Samobójcą. Opisuję to, co widzę, słyszę i czuję. To bardzo miłe, że się o mnie troszczysz i jestem ci wdzięczna, i na pewno jesteś mądrą osobą, jeśli takie pytanie przyjdzie ci na myśl. Dziękuję. Nin. *** Zwycięzca w konkursie Perełki Wattpada w Dla nastolatków!!! 22.06.2017r!!!! 😍😍😍😍 Dziękuję! Nie jest to kolejne romansidło 😂 Tytuł chyba mówi za siebie ;) Zapraszam i dziękuję. Znajdują się tutaj wiadomości SMS, ale i rozdziały opisowe. #7. Dla nastolatków! 12.04.17!! #6. Dla nastolatków! 20.04.17!! #4. Dla nastolatków! 28.04.17!! #3. Dla nastolatków!!! 15.06.17!!! 💖💖💖💖💖 Dziękuję!!!!!!

Cóż, nazwa sama wskazuje - będą się tutaj pojawiać cytaty z różnych anime. #96 - Losowo 30.04.2018 #93 - Losowo 02.05.2018 #83 - Losowo 07.05.2018 #76 - Losowo 09.05.2018

Cytaty specjalnie dla fanów serialu/książki 13 powodów 📼

[opowiadanie ma już swoje lata, dlatego proszę o dystans do zawartej treści] David w ramach przegranego zakładu ma udawać dziewczynę: nosić makijaż, rozmawiać jak kobieta, robić typowo "babskie" sprawy i "nieświadomie" podrywać innych mężczyzn. Udaje mu się nawet zatrudnić jako kelnerka w jednej z najbardziej znanych w okolicy restauracji. Wszystko jak na razie idzie jak po maśle, dopóki jeden z klientów nie zaprasza "kobiecego" Davida na randkę.

Książka dostępna w sprzedaży. Link na moim profilu ❤️ Czasami jesteśmy tak poturbowani przez życie, że nie widzimy szansy na wyzdrowienie. Ludzie nas krzywdzą. Nieustannie. Ranią i testują, aż zepchną na skraj wytrzymałości. Część osób znajduje w sobie siłę, by przetrwać, ale nie każdemu się to udaje. Ja byłam gdzieś pomiędzy i stałam na krawędzi - o krok od upadku. I wtedy pojawił się Will - troskliwy i uparty psycholog. Wierzył we mnie, bardziej niż na to zasługiwałam. Odtrącenie go miało być proste. W końcu od lat odpychałam od siebie wszystkich wokół. Problem w tym, że uczucia bywają przewrotne i nigdy nie podporządkowują się naszej woli. Miałam dwa wyjścia: nadal pogrążać się w bólu i trwać w nim na zawsze albo zaufać Willowi. Obie możliwości były równie ryzykowne. Czy potrzaskane na kawałki serce da się skutecznie skleić? Powyższy opis pochodzi od wydawcy. *** Mimo wydania, rozdziały pozostają na Wattpadzie. Wersja papierowa różni się jednak od pierwowzoru.

❝Niektóre skarpetki są samotnikami. Nie potrafią żyć w parach❞ - Wendy Cope

Kto by pomyślał, że najgorszym wrogiem człowieka może być jego własny umysł? Aaron nie musiał o tym myśleć. Aaron to poczuł. Aaron próbował uciec. Wtedy w jego życie bez pytania, bez słowa wepchnął się jego nauczyciel matematyki o krystalicznie czystym spojrzeniu mroźnych oczu i pozbawionym emocji wyrazie trupio-bladej twarzy. Wtedy oddychanie stało się jeszcze trudniejsze. Pytanie jest tylko jedno: kto wygra? Opowiadanie wymyślone w stu procentach przeze mnie, depresyjne, pesymistyczne, chaotyczne, pełne pseudo psychologicznego i filozoficznego bełkotu, zawierające tematykę homoseksualną, momentami samookaleczanie, okazyjnje wulgaryzmy. Ogólnie, to nie róbcie tego w domu. Jeśli masz trochę czasu do zmarnowania, serdecznie zapraszam! Okładka by @zwykly_ktos

Jestem chory. Bardzo chory. Nie chcę się wyleczyć. Choroba mnie dobija, przygniata do ziemii. Jednakże podoba mi się moje ciało. Nie jest to normalny pamiętnik.

Zawsze lubiłem Sopot. Moim zdaniem, to bardzo ładne miasto. Lubiłem też szkołę, do której uczęszczałem. Najlepsze jest to, że było w niej i gimnazjum, i liceum, więc nie miałem żadnych problemów z zaaklimatyzowaniem się w liceum, ponieważ wszystkich znałem. Minęły dwa miesiące odkąd zacząłem chodzić do 1A szkoły średniej. Należałem do klasy sportowej, grałem w siatkówkę. Dni mijały mi świetnie, miałem wielu znajomych, pasję i nawet dobre oceny. Wszystko to zawaliło się jednego wieczoru, kiedy mama zapukała do mojego pokoju i oznajmiła, że przeprowadzamy się do Krakowa. Oczywiście chodziło o pieniądze - świetna oferta pracy. Była bardzo zadowolona, mówiąc mi, że coś, na co zapracowałem przez wiele lat, od tak po prostu zniknie.

Oto druga część cytatów, pierwszą możecie znaleźć na moim profilu. Miłego czytania.