Gözlerinizi açtığınızda yıkılmış bir evde uyanacaksınız. Tek çıkış yolunuz yerin altı olacak. Kendinizi bulduğunuz çıkış noktası her bir yanı kameralarla çevrili, her yeri izlenen bir plato. Tek amacınız ise alandaki ipuçlarını takip edip evinizi bulmak. Tüm yarışmacılar evlerini bulduğu an, kazanan belirlenmiş olacak. Öyleyse, sizi kaybetmemizi ister misiniz?

"Annenizin Anneannesinden kalan mirastan bahsetmişti bana ama Sanırım siz bilmiyorsunuz...... Şuan Bodrum ve Tekirdagda denize yakın yazlığınız, İstanbulda lüks daireleriniz, Birkaç arsanız, lüks bir villaniz, hesabınızda yüklü miktarda bir para var, aslında küçük bir servette denilebilir." "Benimle dalga falan geçmeyin lütfen!! Bahsettiğiniz şeyler inan.." Sözümü kesti. Bu adama gıcık olduğumu daha önce demişmiydim. "Ben son derece ciddiyim. Sizinle bu yüzden görüşmek için ısrar ediyordum." Çantasından bir dosya çıkardı. Elime verdi. "İçlerinde bilgiler mevcut. Tapularınız içinde. Anneniz kardeşinizle aranızda paylaştırmıştı. Bankada olan paranızın ne kadar olduğu da içinde yazıyor." "Bir dk. Bunlar hiç mantıklı değil. Annem böyle şeylerden hiç bahsetmedi. Avukat tuttuğundan bile haberim yoktu benim." "Onu bilemem ama artık İşlemleri başlatmam gerekiyor." "Tamam." Bir süre önüme baktım. Derin bir nefes aldım...... Bunlar Çok saçma geliyordu. Yani böyle varlıklı olmamız... ~~~~~~~~~~~~ "Sen Annemin tam olarak kim olduğunu biliyormusun?" "Hayır!?" "Toprak Holdingin sahibi Sinan Toprağı daha önce duymuşmuydun?" "Evet.!? " "Annem Sinan Toprağın Kızı. Bende onun torunuyum. Anlayacagın Yanlış aileye bulaştın...... Dedemler sülaleni ortadan kaldıracak." Bir süre korkulu gözlerle bana baktı. Sonrada peşpeşe Küfür etmeye başladı. Başını ellerine yasladı. Bir şeyler düşünüyordu. Derin bir nefes aldı. Bir süre sonra Kafasını kaldırıp bana baktı. Gözlerinde korku ve endişe vardı. "Bilgisayar." dedi. "Bilgisayar?" Tek kaşımı kaldırdım. "Ben fazla bir şey bilmiyorum. Zamanını benimle boşuna harcama. Istedigin bilgilerin hepsi ölen arkadaşımdaydı." "Hı?" "Ben sadece hırsızlık yapardım. Arkadaşım Beni bir gün iş var diyerek yanına çagırdı. Ben sadece kapkaççılık yapacagımızı sanıyordum.......

Burası bir kar küresiydi, biz de içindeki figürler. Bizi tutup salladılar, ne olduğunu anlamadık, alt üst olduk...

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."