Oysa hepimizin tek nefeslik cümleleri yok mudur? Hani şu son anda uçurumdan aşağıya atmaktan vazgeçtiklerimiz... Onları buraya bırakıvereceğim.. Gelin beraber kurtaralım cümlelerimizi. Büyük bir oyun bu aslında; Cümle Asmaca

Kelimelerin ızdırabını yaşadı ömrü boyunca. İyi gününde kötü gününde, hatta acısını iliklerinde yaşarken bile... Kelimeler hiçbir zaman ona dost olmamıştı. Çünkü hiçbir kelime ondan önce asmamıştı kendini. İlk önce o terk edildi ve ilk önce o pes etti. Kelimeler onunla sadece dalga geçti . Yüzyılın intikamı alır gibi... Ve yine aynı kelimeler ete kemiğe bürünerek en gaddar haliyle karşısına geçti. Bu yüzden nefret etti... Sözcüklerden... Sonra sustu sustu ve sustu... Harap halde olan iki adam ve ömrü onlarla tükenen kadın... Ben onları sevdim umarım sizde seversiniz...