1.BÖLÜM KESİT Arkama bakmadan koşmaya devam ettim. Nereye gideceğimi, ne yapacağımı bilmiyordum. Sadece öylece koşuyordum. Sanki koştuğum zaman her şey normal olacakmış gibi ve hiç bir şey yaşamamışım ve unutmaya çalışırmışım gibi koşup hissizliğe bırakmaya çalışacakmışım gibi.... Bir süre sonra yavaşlamaya başladım ve geldiğime yere baktım ve etrafımda dönüp başımı gökyüzüne çevirdim. 'Neden' diye bağırmak istedim ama yapamadım çünkü 'Hem saatlerce konuşabilecek kadar doluydum, hem de tek bir kelime bile konuşamayacak kadar yorgun hissediyordum.' 💫 -Hikayeme bir şans verirseniz pişman olmayacağınızı garantileyebilirim.🦋