Fragment pierwszy: " Mam ochotę go pocałować. Zarzucić mu ręce na szyję i mocno całować. Albo być całowana przez niego po szyi. (...) - Mam ochotę cię pocałować- mówi nagle i odpycha się od drzwi. Dwoma krokami pokonuje odległość między nami i kładzie dłonie na moich policzkach, przez cały ten czas nie przerywa kontaktu wzrokowego. (...) - Mam na to tak cholerną ochotę, że ledwo się powstrzymuję. - Więc przestan się powstrzymywać i to zrób - szepczę (...) " Fragment drugi: "Dzięki takim pytaniom mogę się wiele o nim dowiedzieć. Niby to takie mało ważne. Ale to właśnie dzięki błahym rzeczom poznajemy drugiego człowieka. Patrząc teraz na Lucasa, który z uśmiechem opowiada o sytuacji z dzieciństwa sama jestem szczęśliwa widząc jego zachwyt. To z jaką pasją opowiada o swoich zainteresowaniach. Jakby mówił o największej miłości. Chciałabym, żeby kiedyś komuś tak opowiadał o mnie. Słucham z uwagą słów, które wypływają z jego ust i śmieję się z jego niektórych wypowiedzi. Właśnie w takich momentach życia jesteśmy beztroscy. Cieszymy się tym, co mamy. Cieszymy się sobą. Jesteśmy szczęśliwi. Nie przejmujemy się innymi i żyjemy własnym życiem."

❝Bro❞ W czasach, gdzie ludzie weszli w etap promowania własnej twórczości, a pewien serial emitowany przez amerykańską telewizję, zdobywa serca coraz to kolejnych milionów nastolatek, pozostałe miliony uzupełniają pewne braki. W skrócie? To, czego nie dostaliśmy, a powinniśmy.

Druga część opowiadania Love me if you dare

Zostaw mnie, to boli-przycisnął moją rękę jeszcze bardziej. -Jezu dlaczego jesteś taka delikatna? -Dlaczego jesteś takim dupkiem ? -Z jednego powodu -Nie obchodzi mnie to. Po prostu daj mi spokój! -Nie chcesz tego Co jeśli jednego dnia zakochasz się w człowieku który twoje życie zmienił w piekło ?

Opowieść o młodych tancerzach, którzy nie darzą się sympatią. Są zmuszeni przebywać w swoim towarzystwie od lat. Dwa mocne charaktery. Jedno, robi na złość drugiemu. Nigdy nie poddają się bez walki. Jednak niedługo, będą musieli zaakceptować siebie nawzajem. Czy tylko zaczną się tolerować? A może się w sobie zakochają? Zapraszam do czytania.

Nieznany: Czy twój dzień był tak samo okropny jak mój? Ja: Zależy co się kryje pod twoją okropnością Nieznany: Dostałem jedynkę z angielskiego, obiad był dziś okropny, mój kot zwymiotował mi na łóżko a do tego jakaś dziewczyna uważa mnie za zakapturzonego typka-psychola Ja: To rzeczywiście same okropności Nieznany: Okropności nad okropnościami Nieznany: No więc, ponawiam moje pytanie, czy twój dzień był tak samo okropny jak mój? Teraz stał się mniej okropny. Upuściłam na chwilę telefon, kiedy to do mnie dotarło. Od dłuższego czasu jestem dosyć samotna i w końcu mam możliwość rozmowy z kimś spoza rodziny. Ja: Mam uczulenie na koty Odpisałam szybko zmieniając temat. Nieznany: Będziemy musieli spotykać się w takim razie u ciebie, moje łóżko jest całe w sierści Nieznany: Nawet nie myśl sobie, że ze względu na ciebie pozbędę się Porshe Ja: Na prawdę nazwałeś swojego kota Porshe? Nieznany: Takie tam niespełnione marzenia, nie chce o tym rozmawiać Nieznany: Na prawdę zszokowało cię bardziej imię mojego kota niż wzmianka o mnie, twoim pokoju i łóżku w jednym zdaniu? Nieznany: Zbrzeźnica, podoba mi się to Druga cz. Lov you Ros, nie trzeba czytać pierwszej :)

Jak wkurzyć szkolnego przystojniaka? Haley Moore nałogowo czyta książki, ciągle poprawia spadające z nosa duże okulary, a nauka jest dla niej priorytetem. Nie interesują ją wieczne imprezy drużyny koszykówki ani szkolne awantury. Mimo osamotnienia cieszy ją fakt, że nikt nie zwraca na nią uwagi. Niewiele osób zna jej imię, a co dopiero rozmawiała z nią o czymś innym, niż pomoc na sprawdzianie. Jest anonimowa. Cameron Sanders to chłopak, na którego widok mdleje cała żeńska część szkoły. Idąc korytarzem, wzbudza respekt pierwszoklasistów, podziw u kumpli, a przechodząc obok cheerleaderek puszcza perskie oko, które każdą zwala z nóg. Nie patrząc na to, ile wylały przez niego łez, zawsze wracają, niczym bumerang. Nikt nic nie wie o jego prywatnym życiu, ponieważ o im nie opowiada. Potrafi być anonimowy. A to historia o tym, do czego może prowadzić zderzenie się tych dwóch, tak bardzo odmiennych światów? Premiera: 11.10.2023 najwyższe notowania: #1 Dla nastolatków #2 Romans opowiadanie brało udział w "Skrzydlatych słowach": naklejka za głosowanie czytelników

Czy jeden głupi esemes wysłany przez pomyłkę po pijaku może zbliżyć do siebie dwójkę ludzi? Opowieść z dużą ilością humoru, przynajmniej taką mam nadzieję. Na początku wszystko jest pisane w formie sms ale potem się to zmienia a po wiadomościach zostaje tylko pamięć. Nieznany: sorry za te wiadomości w nocy, byłem pijany i pomyliłem numery Ja: byłeś pijany? Kurde, że też na to nie wpadłam Nieznany: mam nadzieję, że cię nie obudziłem Ja: coś ty kto normalny śpi w nocy z niedzieli na poniedziałek Nieznany: okay, wyczuwam tą ironię Nieznany: przepraszam Zapraszam na część drugą - Love you Lydia #1 in fanfiction 18.02.16

- Ty.. ty.. - nie skończyłam, zaczęłam jak najszybciej potrafię biec do drzwi. Chciałam uciec, najdalej jak tylko się da. Gdy już trzymałam zimną klamkę w dłoni na drzwiach pojawiła się duża dłoń chłopaka, która z łatwością zablokowała mi wyjście. *** - Luke? - chciałam odwrócić jego uwagę, jednak nic to nie dało. Jego oczy zaczęły prześwitywać delikatnym błękitem. Tak jakby naturalny kolor oczy chłopaka walczył z rubinowym odcieniem czerwieni. Luke złapał za mój nadgarstek i przyciągnął moją dłoń do swojego nosa. Zaciągnął się głęboko zapachem, zaciskając mocno oczy. Gdy je otworzył nie było już śladu po błękicie. Została tylko czerwień. *** Całe jej ciało było w siniakach. Na brzuchu miała ranę po nożu, który leżał teraz obok niej. Na jej lewej piersi była największa rana. Zaczynała się pod obojczykiem, ciągnęła przez pierś i kończyła na żebrach. Jej twarz była cała opuchnięta, przez co ledwo mogła otworzyć oczy. *** Przez chwilę nie ruszała się, jednak po kilku sekundach zaczęła rzucać się po łóżku wrzeszcząc. Nie wiedzieliśmy co mamy zrobić. *** Tęskniłem za tobą, wiesz? - znów nachylił się i pocałował moją szyje. - Ja za tobą wcale. Nie dotykaj mnie! - zaczęłam się jeszcze bardziej szarpać, chciałam gorączkowo się uwolnić. Wiedziałam, że jeżeli czegoś nie wymyślę to nie skończy się to ciekawie. - Zabawimy się trochę, kochana.. *** Nagle wokół dzieci i dziewczyny zaczęło świecić białe, bardzo jasne światło. Na początku świeciło tylko delikatnie. Potem zaczęło coraz bardziej. Musieliśmy zakryć oczy, bo nie dało się patrzeć w tamtą stronę. 🌟🌟🌟🌟🌟 🌟🌟🌟🌟🌟 #3 miejsce kategoria o wampirach- 17.02.2017

Mam na imię Amara. Moje życie, było skomplikowane, ale potem skomplikowało się jeszcze bardziej. Kim jestem? Kimś wyjątkowym, niespotykanym i należącym do podziemnego świata... ****** Druga część nosi nazwę ,,Musimy zaufać". Serdecznie zapraszam, tych, którym spodobała się część pierwsza i zachęcam do przeczytania. ❤ Opowiadanie jest w fazie przeróbek :)