Gözlerim doldu. Tutamıyorum kendimi ama o gözyaşlarım dökülmüyor. Nefesim kesiliyor. Çünkü gözyaşlarım da aldığım nefeste beni terketmişti. Yalnızdım. Bir fısıltı duydum. Durdum, adımlarımı yavaş yavaş fısıltının geldiği yöne çevirdim. Fısıltının geldiği yöne koşmaya başladım. Soluksuzca, yere düştüm. Dizlerim kanadığında anladım ki o fısıltı zarardı. O fısıltı karanlıktı ve ben çoktan karanlığa hapsolmuştum.