"Kıraç Abi" dedim onu biraz sinirlendirerek, boynunda ki damarları belirginleşmişti.İstediği mi aldığım için zevkle gülümseyip bana sinir ile bakan Kıraça baktım. "Bakalım altımda inlerken abi diyebilicek misin" •Arkadaşımın abisi •Yayın tarihi:24.02.2026 -YETİŞKİN KURGUDUR! NOT: KİTABIMIN KONUSUNU ÇALAN KİŞİYİ HİÇBİR ŞEKİLDE UYARMA'DAN DİREKT YASAL İŞLEM BAŞLATIRIM! ©Tüm hakları saklıdır.

Yıllar önce işlenen bir cinayet, iki aşiretin kaderini değiştirdi. Kan dökülmesin diye verilen hüküm ise henüz doğmamış bir kız çocuğunun hayatını belirledi. Avin Bervar, daha beşiğindeyken Miran Şahmar'a yazıldı. Miran ise çocuk yaşta omzuna yüklenen geçmişin öfkesiyle büyüdü. Biri özgürlüğünü kaybetmekten korkuyor, diğeri ise kaderine boyun eğmek zorunda kalıyor. Ama bazı yazgılar... Aşkı da nefreti de aynı anda taşır.

Karan,Türkiye'ye döner dönmez Defne Karahan ismini duyar .Ön yargılı davrandığı bu isim hayatında görüp görebileceği en çok duygu hissettiği isim olacaktır. Türkiye'de katliam başlatan kadın bölge lideri Defne Karahan, babasının namını kendi sorumluluğuna alır. Babasının katilini hâlâ bulamayaşının öfkesi gülümsemesinde biter. Karan Turhanlı, Karahan ailesine beslediği kin ve nefreti onların en büyük servetini alarak bitecektir. Güvendiği herkes ona sırtını dönünce Defne. Yalnız başına bu yola devam etmek ister ama bu yolu onunla geçmek isteyen bir adam vardır. Saçlarını yakan birisinin aksine bir teli için dünyayı yakacak kişiyle karşılaşır.

***Küfür, Şiddet ve Cinsel öğeler içerir.*** Siyah ile Beyaz'ın hikayesi değil... Siyah'ı yok etmek için, Siyah'a bulanan bir Beyaz'ın hikayesi. Teşkilat'ın Devşirme kanadında bir amir olan Aylin; ikinci dosyasında ailesinin katili olan ve aynı zamanda bir zamanlar devlete çalışmış bir mafya babası olan Asaf Atalı'nın oğlu, gecelerin prensi Alparslan Atalı'yı öldürmek için Atalı'ların içine sızar. Alparslan'a yakın koruma olarak girdiği ev ise, onun Kara Delik'i olur. Mümkünmüş gibi her zamankinden daha yalnızdır artık Aylin... Her zamankinden daha kayıp. Bir Kibrit çakmak için, önce küle dönüşmek gerektiğini bilemez. O çoktan yanmıştır ama... Aynı zamanda yakmak gerekir bazen. Kara Delik, korkunç bir sondur ama aynı zamanda sonsuzdur da. Silahlar her zaman kötülük için patlamaz onun dünyasında. Bazen, düzeni sağlamak için kaba kuvvete başvurmak gerekir. Güç zayıfın elinde olursa kaosun, güçlünün elinde olursa cehennemin gölgesi düşer yeryüzüne. Güçlü zayıfa, Siyah Beyaza karışırsa... O zaman Dünya'nın sonu gelmiş demektir. "Kaos bizden çalar, devlet bize geri verir." Tüm hakları saklıdır.

Bayramlardan kaçan, herkesin kutladığı o özel günleri reddeden bir çocuk düşünün... Şekerin kokusu midesini bulandırırdı, çikolata bir çocukluk vaadi değil, kaçılması gereken bir hatıraydı onun için. "Sizin dört gözle beklediğiniz günlerde ben odama saklanırım, Leyla," derdi. "Bana neden bu kadar kendini kapattın deme. Ben zaten küflü odalarda büyümüş biriyim..." Bu, Türkiye'nin farkına geç vardığı bir ressamdı. Fırçası kadar suskun, renkleri kadar yaralı. Dostoyevski'yi yalnızca okuyan değil, onunla yaşayan bir adam... Yiğit ve Leyla, her gün başka bir yüzünü keşfederken şunu fark ederler: Bazı insanlar anlatıldıkça değil, çözüldükçe derinleşir. Ve bazı hikâyeler, mutluluktan değil, eksikliğinden doğar. Eğer bayramlardan kaçan bir çocuğun, karanlık odalarda büyüyen bir ruhun ve sanatla hayatta kalmaya çalışan bir adamın hikâyesini merak ediyorsan... Bu sayfayı çevir. Çünkü bu hikâye, okuyanı değil yakalayan türden.

Bir insan, kuyudayken nasıl okyanusa atılır, hiç düşündün mü? Kalp dediğin, en olunmadık kişiye tutulur; bazen seni en çok zorlayacak kişiye. Bir kadın için hayat, her zaman kolay değil; bazı anlarda öyle ağırlaşır ki nefes almak bile bir yük olur. İsteyen inanır, isteyen inanmaz. Hayat bazıları için pamuktan bir battaniye, bazıları için alevden bir örtü. Yağmur yağarken yanmazsın belki, ama yanına çoktan çoktan ateş düşmüştür. Artık o yangını ne dünya söndürebilir, ne başkası. Ve işte burası Mardin... Taş sokaklar, dar geçitler, tarihin ağır nefesi. Daha önce hiç görmemiş biri olarak, ben bu sokaklara esir oldum. bir ölüm bin bedelmis işte bu sözü yaşayınca anladım. O an, sözlerin sadece kelimeler olmadığını anladım; yaşayınca her biri gerçek, her biri yakıcı... İçimde hem korku hem öfke vardı; çünkü burada geçmiş, bugün ve gelecek birbirine karışıyordu. Ve ben, o geçmişin gölgesinde, kendi kaderimin zincirlerini hissettim. Küfür,Argo vb durumlar vardır.

Elimde nikah cüzdanımız vardı. Diğer elim ise onun ellerinin arasında, dudaklarına yaslanmıştı. Dudakları yaramın tam üzerindeyken, gözlerim çoktan derin kuyularından aşağı yuvarlanmaya başlamıştı. Gözlerinin ilk defa böylesine parladığına şahit oluyordum. Şahit olduğum ışıltı beni içine hapsetti. Kalbimden onun kalbine attığım dikiş; bu kez onun kalbinden benimkine atıldı. Artık çift dikişti. Ne o ne de ben bunu değiştiremezdik. Kimse değiştiremezdi. ❝Kalbe atılan çift dikişi kimse söküp atamazdı.❞ • Bu hikayede bahsi geçen kişiler, olaylar ve yaşananlar tamamen hayal ürünüdür. Gerçeği yansıtmamaktadır.

Not: Kitap artı on sekiz unsurlar barındırmaktadır. "Seni bekliyor muşum!" Boynundaki sert çıkıklık inip kalktı. Yüzümü kaldırıp gecenin karanlığını varlığına giymiş gözlerine baktım, dipsiz bir kuyuya düşmüşcesine bedenimin üzerindeki hükmünü kaybetmiştim o gözlere bakmakla. Sıcak nefesi yüzümü yakarken başımın arkasına uzanan ellerinin baş parmakları yanaklarımda geziyordu. Tutuşu sıkılaştı, gözlerimi gözlerinden ayırmamı istemiyordu. "Aslında hep seni bekliyormuşum." Sesi ılık ve sessiz bir rüzgar gibi dudaklarımda gezdiğinde iç çektim. Kokusu yeniden zihnime işledi kalbimde derinlerdeki bir yeri yaktı ve o acı gözlerimden yaş olup süzüldü. Başparmaklarının ıslanmasıyla kavisli sert kaşları çatıldı. "Şimdi seni buldum ve adıma yemin olsun ben Pars Tuna, son nefesimi bile dudaklarına vereceğim." Ve dudakları o sahiplenici talepkarlığı ile benimkilere kapandığında tüm evrende sadece ikimiz vardık. '''Pars karanlık bir dünyanın sözü geçen lideridir. Namı diğer köprü kralıyken hayattan aşka dair bir beklentisi yoktur. Yakın zamanda sevdiği kadın tarafından terk edildiğinde yalnızlığa yemin etmişken şifalı bir çift elin ruhundaki tüm yaraları sarıp onun tüm hayatı olacağından habersizdir... '''

(BÖLÜMLERİ EN BAŞINDAN DEĞİŞTİRİYORUM ) Daha ona sevdiğini itiraf edemeden berdel yüzünden sevdiğinin evlendiğini öğrenir. Yüreğine söz geçirmeye çalışır onunla olmamız artık imkansız der ama kaderin ona güzel bir sürprizi vardır.

Her defa kıskançlığına yenilen Damian ve bundan sıkılan Melina. Melina:Allahın delisi Melina:Sen gidip niye ofisimde çalışan adamı dövüyorsun Melina:Bi de,çocuğa işten çıkıcaksın,eğer çıkmazsan ,git kendine bir mezar kaz demişsin. Melina:Cevap ver,o çocuk artık korkusundan yanıma bile yaklaşamıyor. Damian çevrim içi Damian yazıyor Damian:İyi demişimde çok korkmuşa benzemiyor da gelip hepsini sana ötmüş Damian:Kimse benim karıma öyle hüylalı bir şekilde bakamaz. Damian:göreceği son yüzde benim olur Damain:senin için o şerefsizi öldürmedim,ama dedğim gibi bir daha senin etrafindan geçmek,ofisinin yanından geçerse kimse beni durduramaz. Melina:Damian ...Siktir git. Melina:Allahın cezası,boşanıyorum senden. Melina:eve geldiğinde beni bulamıcaksın Damian:Unut boşanmayı güzelim.Bana söylediğin tam 41-ci boşanıyoruz lafı,ve göderdiğin her avukatı ve boşanma evraklarına ne yaptığımı ve ne yapacağımı da biliyorsun. Melina:Görücez ,bakalım 06.04.2026🥰🥰